Σε οικονομική κατοχή η Ελλάδα με την υπογραφή της σύμβασης

Σε οικονομική κατοχή η Ελλάδα με την υπογραφή της σύμβασης

Η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου εφόσον υπογραφεί δίνει το δικαίωμα κατάσχεσης και εκμετάλλευσης της δημόσιας περιουσίας από τους δανειστές μας

Το νέο δάνειο των 130 δισ. ευρώ, το οποίο αποφασίστηκε στη Σύνοδο της 26ης Οκτωβρίου και υποτίθεται ότι συμφωνήθηκε για να καλύψει τις ανάγκες αναχρηματοδότησης του ανεξόφλητου υπολοίπου του χρέους την περίοδο 2012-2014, όχι μόνο δεν επαρκεί, αλλά σχεδιάζεται να συναφθεί με όρους εξαιρετικά επαχθείς.

Δεσμεύσεις οι οποίες θα οδηγήσουν σε πλήρη απώλεια της εθνικής κυριαρχίας της χώρας μαςγια πολλά έτη και σε μόνιμη υποδούλωσή της στις διαθέσεις των ξένων πιστωτών της θα κληθεί να αναλάβει η νέα κυβέρνηση εάν αποδεχθεί να προχωρήσει στην επικύρωση του συνόλου των αποφάσεων της Συνόδου Κορυφής της 26ης Οκτωβρίου 2011, όπως την πιέζει ήδη η Ευρωπαϊκή Επιτροπή!

Κι όλα αυτά, τη στιγμή που με τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής δεν διασφαλίζεται η κάλυψη του συνόλου των δανειακών αναγκών του Ελληνικού Δημοσίου για την περίοδο 2012-2014, αλλά μόνο ένα μέρος!

Το κομβικό σημείο της όλης διαδικασίας επικύρωσης των συμφωνηθέντων στη Σύνοδο Κορυφής αποτελεί η σύμβαση που θα κληθεί να υπογράψει η χώρα μας με τα οικονομικώς υγιή κράτη-μέλη της ευρωζώνης και με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, για τη λήψη ενός νέου δανείου συνολικού ύψους 130 δισ. ευρώ.

Όπως αποκαλύπτει σήμερα ο «Ε.Τ.», το νέο δάνειο των 130 δισ. ευρώ, το οποίο υποτίθεται ότι συμφωνήθηκε για να καλύψει τις ανάγκες αναχρηματοδότησης του ανεξόφλητου υπολοίπου του ελληνικού χρέους την περίοδο 2012-2014, όχι μόνο δεν επαρκεί για το σκοπό αυτό, αλλά σχεδιάζεται να συναφθεί με όρους εξαιρετικά επαχθείς για το ελληνικό κράτος!

Ειδικότερα:

Η συμφωνία ρύθμισης του ελληνικού χρέους της 26ης Οκτωβρίου 2011 η οποία επετεύχθη μεταξύ των Ευρωπαίων εταίρων μας και του ΔΝΤ -ερήμην της ελληνικής πλευράς- αυξάνει σημαντικά το τμήμα του ελληνικού χρέους που θα έχει τη μορφή των απευθείας διακρατικών δανείων από τις χώρες-μέλη της ευρωζώνης και των δανείων από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Ηδη, με την πρώτη δανειακή σύμβαση που συνήφθη τον Μάιο του 2010 μεταξύ της Ελλάδος, της ευρωζώνης και του ΔΝΤ, το τμήμα του ελληνικού χρέους που παύει σταδιακά να αποτελείται απόομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου και αρχίζει πλέον να καταλαμβάνεται από διακρατικά δάνεια και δάνεια από το ΔΝΤ φθάνει τα 110 δισ. ευρώ.

Με τη νέα δανειακή σύμβαση των 130 δισ. ευρώ, που αποφασίστηκε να υπογράψει η Ελλάδα, στη Σύνοδο Κορυφής της 26ης-10-2011, το συνολικό ανεξόφλητο υπόλοιπο του ελληνικού χρέους που θα καλύπτεται πλέον με διακρατικά δάνεια και δάνεια από το ΔΝΤ θα φθάσει τα 240 δισ. ευρώ.

Αυτό που θα συμβεί ουσιαστικά θα είναι η μετατροπή μεγάλου μέρους του ελληνικού χρέους από ομολογιακό χρέος που εκδόθηκε με βάση το ελληνικό δίκαιο σε διακρατικό χρέος, αποτελούμενο από δάνεια χορηγηθέντα με όρους που διέπονται από το αγγλικό δίκαιο, το οποίο εξασφαλίζει τους δανειστές έναντι του ελληνικού κράτους-οφειλέτη!

Η αλλαγή του νομικού καθεστώτος από το οποίο διέπονται πλέον αυτά τα νέα δάνεια συνιστά μια εξέλιξη άκρως επιζήμια για τα συμφέροντα του Ελληνικού Δημοσίου, για τους τρεις παρακάτω λόγους.

Δέσμευση της δημόσιας περιουσίας

1) Το μεγαλύτερο τμήμα του ανεξόφλητου υπολοίπου του ελληνικού χρέους, δηλαδή ένα ποσό συνολικού ύψους άνω των 240 δισ. ευρώ, θα μετατραπεί από μη εγγυημένο σε εγγυημένο με την αξία περιουσιακών στοιχείων και δικαιωμάτων του ίδιου του Ελληνικού Δημοσίου!

Δηλαδή, με τη συμφωνία για το αρχικό δάνειο των 110 δισ. ευρώ και με τη νέα συμφωνία για το καινούργιο δάνειο-μαμούθ των 130 δισ. ευρώ, η χώρα μας θα υποχρεωθεί να δεσμεύσει σημαντική αξία ακίνητης και κινητής περιουσίας της προκειμένου να εγγυηθεί ότι θα είναι συνεπής με την αποπληρωμή των τοκοχρεωλυτικών δόσεων!

Σημαντικά δικαιώματα της χώρας που απορρέουν από την εθνική κυριαρχία θα εκχωρηθούν πλήρως στους δανειστές, οι οποίοι θα αποκτήσουν δυνατότητες κατάσχεσης, εκποίησης ή ακόμη και εκμετάλλευσης περιουσιακών στοιχείων του Ελληνικού Δημοσίου με σκοπό να «συμμορφώσουν» την Ελλάδα όταν θα φθάσει και πάλι σε ένα σημείο αδυναμίας να αποπληρώσει το ήδη συναφθέν και το νέο επαχθές δάνειο!

Με τη νέα δανειακή σύμβαση των 130 δισ. ευρώ, το Δημόσιο θα αποδεχτεί την παραίτησή του από την ασυλία των περιουσιακών του δικαιωμάτων λόγω εθνικής κυριαρχίας, όπως ήδη έπραξε και με την προηγούμενη δανειακή σύμβαση των 110 δισ. ευρώ!

Τέλος στη δυνατότητα μονομερούς ρύθμισης

2) Το γεγονός ότι το Δίκαιο που διέπει το μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού χρέους αλλάζει σταδιακά από ελληνικό σε αγγλικό σημαίνει επίσης ότι το Ελληνικό Δημόσιο χάνει πλέον το δικαίωμά του να προχωρήσει μονομερώς σε αναδιάρθρωση του χρέους αυτού με «κούρεμα» της αξίας του κατά όποιο ποσοστό θέλει!

Το ελληνικό δίκαιο άφηνε ακάλυπτους τους δανειστές, επέτρεπε δηλαδή στο Ελληνικό Δημόσιο να τροποποιήσει μονομερώς, προς όφελός του, τους όρους αποπληρωμής των ομολόγων του. Βάσει του ελληνικού δικαίου, η χώρα μας θα μπορούσε να αποφασίσει όποτε ήθελε την απομείωση, το «κούρεμα» της αξίας των ομολόγων που οφείλει να εξοφλήσει!

Είχε δηλαδή το δικαίωμα από μόνο του το ελληνικό κράτος να επιβάλει στους πιστωτές του το «κούρεμα» της αξίας των ομολόγων του κατά ποσοστό της δικής του επιλογής, εφαρμόζοντας ρυθμίσεις με αποκλειστικό γνώμονα τα δικά του συμφέροντα.

Τώρα όμως που τα περισσότερα ομολογιακά δάνεια του Ελληνικού Δημοσίου αντικαθίστανται σταδιακά με δάνεια που διέπονται από το αγγλικό δίκαιο, το Δημόσιο χάνει το δικαίωμα να ρυθμίσει ελεύθερα προς όφελός του την αποπληρωμή του μεγαλύτερου τμήματος του χρέους του.

Δεν μπορεί δηλαδή πλέον το ελληνικό κράτος, για το τμήμα των 240 δισ. ευρώ του χρέους του, να προβεί μελλοντικά σε οποιαδήποτε μονομερή ρύθμιση, αλλά είναι υποχρεωμένο να εξοφλήσει στο ακέραιο τις οφειλές του κι αν δεν μπορέσει θα απολέσει σημαντικής αξίας περιουσιακά στοιχεία και δικαιώματα!

Η δυνατότητα που είχε το Ελληνικό Δημόσιο να προχωρήσει μονομερώς σε αναδιάρθρωση του χρέους του με όρους επωφελείς για το μέλλον του ελληνικού λαού είναι κάτι για το οποίο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υπό τον κ. Γ. Παπανδρέου δεν είχε πει κουβέντα στον ελληνικό λαό.

Το απέκρυψε σκόπιμα, επειδή προφανώς το κύριο μέλημά της ήταν να διασφαλίσει τα συμφέροντα των δανειστών, δηλαδή των τραπεζών και των λοιπών επενδυτικών εταιριών που έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους το μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού χρέους!

Τοποτηρητές στη χώρα

3) Η ασκούμενη οικονομική πολιτική θα ελέγχεται αυστηρά, θα υπαγορεύεται και θα καθοδηγείται καθημερινά από μόνιμα εγκατεστημένους στην Αθήνα επιθεωρητές-τοποτηρητές της Τρόικας του ΔΝΤ, της Κομισιόν και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, καθώς επίσης και από εμπειρογνώμονες άλλων κυβερνήσεων της ευρωζώνης!

Κι αυτό διότι οι δανειστές για να διασφαλίσουν πλήρως την αποπληρωμή των δανείων θα επιδιώκουν να επιβάλουν με κάθε μέσο στη χώρα μας την οικονομική πολιτική που εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους!

Γράφει ο Γιώργος Παλαιτσάκης για τον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ

Enhanced by Zemanta
Advertisements

Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου

Μπορεί κάποιοι να «στραγγαλίσουν» οικονομικά μια χώρα με στόχο να την υποδουλώσουν; Να υφαρπάξουν όποιον πλούτο διαθέτει; Κι αν ναι, ποιοι είναι, για ποιους και πώς λειτουργούν; Ορισμένες απαντήσεις σε τέτοια θέματα επιχειρεί να δώσει το ντοκιμαντέρ «Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου» του Στέλιου Κούλογλου.

 

Το ντοκιμαντέρ είναι βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Τζον Πέρκινς, ο οποίος υπήρξε μέλος μυστικής ομάδας «οικονομικών εκτελεστών», που χρησιμοποιούσε ψευδείς οικονομικές εκθέσεις, νοθευμένες εκλογές, εξαγορές συνειδήσεων, εκβιασμούς, σεξ, στρατιωτικά πραξικοπήματα και δολοφονίες, με στόχο την εξάπλωση της αμερικανικής αυτοκρατορίας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οπως είχε ορκιστεί, κράτησε το στόμα του κλειστό ώσπου με αφορμή τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 αποφάσισε να εκθέσει δημοσίως την αθέατη πλευρά της αμερικανικής εταιρειοκρατίας γράφοντας τις «Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου».

«Είδα το βιβλίο του Πέρκινς το 2004», λέει ο Στέλιος Κούλογλου, «μου φάνηκε ενδιαφέρουσα η ιστορία και έπειτα από συναντήσεις από το 2005 ώς το 2007, το 2008 τού πρότεινα να πάμε στο Εκουαδόρ όπου είχε δράσει και να κάνουμε μια εκδήλωση για να ζητήσει συγγνώμη από τον κόσμο. Το αφηγηματικό νήμα της ταινίας είναι στηριγμένο πάνω σε αυτή τη δημόσια συγγνώμη και από εκεί και πέρα κάνει συνεχόμενα φλας μπακ στη ζωή και τη δράση του». Το ντοκιμαντέρ έχει βραβευτεί σε φεστιβάλ (Κορέα και Ισπανία), έχει κανεί κινηματογραφική πορεία σε ΗΠΑ, Μεξικό, Αργεντινή και έχει αγοραστεί από ξένα τηλεοπτικά δίκτυα. «Το είδα -εξηγεί ο δημοσιογράφος- από την αρχή σαν φιλμ νουάρ. Είχε μια μοιραία γυναίκα που τον είχε βάλει στο παιχνίδι, διαφθορά, δολοφονίες, πουθενά “καλοί” στην υπόθεση και μυστικές συναντήσεις των τσακαλιών της αυτοκρατορίας σε δωμάτια γεμάτα καπνούς από τσιγάρα». Μέρος του ντοκιμαντέρ (συμπαραγωγή ΕΡΤ, Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου – Πρόγραμμα «Τεκμήριο» και Lynx) είναι δραματοποιημένο «κυρίως επειδή ο Πέρκινς δούλευε παράνομα και δεν είχε φωτογραφίες ή άλλο υλικό για την οπτικοποίησή του», σημειώνει ο δημοσιογράφος.

– Μπορεί αυτού του τύπου οι ιστορίες να «συνδεθούν» με όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα;

«Σίγουρα. Τον ρόλο του σύγχρονου οικονομικού δολοφόνου στην ελληνική περίπτωση παίζει η Goldman Sachs. Παίζει ένα διπλό παιχνίδι. Από τη μία, υποτίθεται ότι συμβουλεύει την ελληνική κυβέρνηση και από την άλλη, από το καλοκαίρι του 2009 συμβουλεύει τους πελάτες της να στοιχηματίσουν στη χρεοκοπία της Ελλάδας. Ο αντιπρόεδρός της ήρθε στην Αθήνα τον Νοέμβριο του 2009, συναντήθηκε δύο φορές με τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου και του πρότεινε ένα σχήμα απόκρυψης του χρέους. Ο Παπανδρέου δεν το δέχτηκε. Μάλλον δεν κατάλαβε… Η Goldman Sachs αφήνει να διαρρεύσει μια είδηση τον Ιανουάριο του 2010 που παίζει καταλυτικό ρόλο στην κρίση: ότι η Ελλάδα πήγε να δανειστεί 20 δισ. ευρώ από την Κίνα η οποία δεν της τα έδωσε. Κάτι τέτοιο δεν υπάρχει. Οσοι ξέρουν από οικονομικά λένε ότι τα πράγματα δεν γίνονται έτσι. Αυτό όμως δημοσιεύεται στους “Financial Times”, που θεωρούνται “Βίβλος των αγορών”, αναπαράγεται από τα διεθνή μέσα και για την Ελλάδα ξεκινά η κατρακύλα… Το ψάχνω γιατί ετοιμάζω για το “Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα” ένα ντοκιμαντέρ για την ελληνική περίπτωση, αν και εντός συνόρων υπάρχουν στομάτα κλειστά…».

– Στη δική μας περίπτωση πάντως δεν έφταιξε μόνο αυτό;

«Οχι. Υπάρχει η ευθύνη της Μέρκελ, η ολιγωρία της σημερινής ελληνικής κυβέρνησης, η απόκρυψη πραγματικών στοιχείων για το έλλειμμα από την προηγούμενη κυβέρνηση κ.ά. Θολώνει λίγο το τοπίο γιατί δεν πρόκειται για μια “αθώα” χώρα που πάνε να την κατακτήσουν οι οικονομικοί δολοφόνοι, αλλά από τη στιγμή που αντιλαμβάνονται ότι η Ελλάδα είναι ο αδύναμος κρίκος τής αλλάζουν τα “φώτα”».

– Τι έχει αλλάξει από τότε μέχρι σήμερα;

«Σήμερα είναι πιο εξελιγμένες οι μέθοδοι κερδοσκοπίας εις βάρος χωρών, με χρηματιστήρια, υπολογιστές, golden boys. Στην ουσία υπάρχει κάτι πολύ κοινό: η υποδούλωση μιας χώρας μέσω υπερχρέωσης. Οι “οικονομικοί δολοφόνοι” της ταινίας πήγαιναν σε χώρες, πρότειναν μεγάλα έργα, υπόσχονταν δάνεια γνωρίζοντας ότι δεν μπορούν να αποπληρωθούν. Λίγο πριν από την κοινωνική και οικονομική κατάρρευση διεθνείς εταιρείες αγόραζαν “μπιρ παρά” δημόσιες επιχειρήσεις. Κάτι παρόμοιο γίνεται και μ’ εμάς. Ο πόλεμος πλέον είναι οικονομικός αλλά με τα ίδια θύματα. Παλιά οι νέοι σκοτώνονταν στα πεδία των μαχών, τώρα συνθλίβονται κοινωνικά, δεν έχουν μέλλον και ο πλούτος μετατοπίζεται σε ακόμα λιγότερους, με αποτέλεσμα να εξαφανίζεται η μεσαία τάξη…».

Στην Ελευθεροτυπία της 25/01/2011, Ρεπορτάζ: Μ. Πετρούτσου / Σ. Μανιάτης / Δ. Παπαγεωργίου

 

Enhanced by Zemanta