Μια σουρεάλ ιστορία από το νοσοκομείο..

Πριν από κάποιο καιρό είχα πει «ποτέ πια!» κι αυτό το είχα πει για την ανοχή στην παιδική κακοποίηση, την αποχή από τον πόνο του άλλου και γενικά την απουσία από την ανθρώπινη κοινωνία. Χαίρομαι που το αποφάσισα. Έχω βαρεθεί να βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου να μη νοιάζονται για κανέναν άλλον και μαζί με αυτούς κι εγώ. Αλλά εγώ δε θέλω να είμαι ατομιστής.
Ο λόγος που το γράφω αυτό είναι μια λίγο σουρεάλ ιστορία που έζησα σήμερα το πρωί έξω από το νοσοκομείο. Δε θα επεισέλθω σε λεπτομέρειες απλά θα αναφέρω κάποιες σκέψεις μου πάνω στο ζήτημα.
Βγήκα, λοιπόν, να πάρω το τσάι μου από το περίπτερο και καθώς περπατάω στο πεζοδρόμιο βλέπω μια πόρτα αυτοκινήτου ανοιχτή και έναν παππού να κλαίει μόνος του στο πίσω κάθισμα. Αμέσως μόλις κάνω δυο βήματα πιο πέρα επιστρέφω στο κάθισμά του και τον ρωτάω αν είναι καλά. Μού λέει με λυγμούς ότι πέθανε η γυναίκα του, η κα Φ. Προσπάθησα να τον παρηγορήσω λίγο αλλά αυτό είναι μάταιο ουσιαστικά σε αυτές τις στιγμές. Δεν πρέπει να είχε μια ώρα που έγινε η επιστροφή της 80χρονης γυναίκας του κου Δ. στη Φύση. Το μόνο που ήθελα ήταν να έχει κάποιον εκεί και να μπορεί να μιλήσει, να βγάλει τη θλίψη του προς τα έξω. Ο κ. Δ είναι γύρω στα 85 νομίζω, αλλά φαίνεται πολύ πιο νέος, ενεργητικός άνθρωπος. Μού είπε για την κα Φ. και πόσο πολύ την αγαπάει. Δεν έχει αποδεχτεί ακόμα την απώλεια.
Μια νεαρή συγγενής του, η Σ., στην ηλικία μου περίπου, γύρισε από το νοσοκομείο όπου είχε πάει να μαζέψει τα πράγματα της κας Φ. και με βρήκε στο πλάι του κου Δ. Ανησύχησε μήπως έγινε κάτι αλλά αμέσως και πάλι ησύχασε. Μού είπε και τη δική της ιστορία, τραγική ομολογώ… Τους χαιρέτησα μετά από λίγο και συνέχισα τον δρόμο μου για το περίπτερο.
Στην επιστροφή ήταν ακόμα εκεί. Σταμάτησα ξανά. Μιλήσαμε περισσότερο τώρα με τον κ. Δ. Ήρθαν κι άλλοι δύο συγγενείς τότε. Μια κυρία και μια νεαρή κοπέλα. Ο κ. Δ. εν τω μεταξύ σταματούσε για λίγο και ρωτούσε για μένα. Σε μία από τις σουρεάλ στιγμές με συμβούλευσε να βρω καλή γυναίκα και νοικοκυρά και μού προξένευε την Σ.! Αχ τον κ. Δ., μέσα στον πόνο του…
Στους συγγενείς ο θάνατος της κας Φ. φαινόταν κάτι φυσικό. Ήταν και 80 χρόνων. Στον κ. Δ. πάντως ήταν αλλιώς. Τα χρόνια δεν παίζουν κανένα ρόλο. Τελικά όποτε και να γίνει αυτή η μετάβαση, ο πόνος είναι ο ίδιος, ίσως. Γι’ αυτό και προσπαθώ να βλέπω ανθρώπους κι όχι ηλικίες. Κι οι ηλικιωμένοι είναι άνθρωποι, και τα μικρά παιδιά είναι άνθρωποι. Αυτό σημαίνει, για μένα, ότι κάποιος σ’ αυτή τη θέση χρειάζεται την συμπαράσταση των ανθρώπων γύρω του, άσχετα από το αν αυτοί προσδοκούν να έχει την ίδια στάση με αυτούς ή όχι απέναντι στο γεγονός. Πολλές φορές νομίζω ότι οι νεότεροι αναμένουμε μια πιο συγκρατημένη στάση από τους ηλικιωμένους και ότι αυτοί δε πρόκειται να επηρεαστούν και πολύ από τον θάνατο του συντρόφου τους μιας και υποτίθεται ότι αναμένουν αυτή τη στιγμή και είναι περισσότερο προετοιμασμένοι. Δεν ξέρω τι από αυτά μπορεί να ισχύει, αλλά θεωρώ ότι πρέπει να συμπαραστεκόμαστε στους ανθρώπους όπως και να έχει.
Η άλλη σουρεάλ στιγμή ήταν όταν τους αποχαιρέτησα για δεύτερη φορά κι η Σ. από την αμηχανία της μάλλον μού προσέφερε μια τσίχλα για να με ευχαριστήσει! Ήταν μια ωραία προσθήκη στις διάφορες γεύσεις της ιστορίας.
Αυτό που μού έκανε εντύπωση ήταν όμως η αντίδραση του κ. Δ. σε κάτι που του είπα. Στην επιστροφή μου από το περίπτερο κι αφού τους είδα ακόμα εκεί που τους άφησα, σκεφτόμουν κάτι να πω στον κ. Δ. για να του δώσω κάτι να κρατηθεί στις μέρες του. Οπότε πήγα κοντά και του είπα: «κ. Δ., όταν ξυπνάς το πρωί να λές μια καλημέρα στα δέντρα και στα πουλιά γιατί η κ. Φ. θα είναι εκεί, δεν φεύγει ποτέ.» Αυτός σταμάτησε να κλαίει και με κοιτούσε. Η έκφρασή του έδειχνε να προσπαθεί μάταια μάλλον να το επεξεργαστεί. Οι υπόλοιποι τού λέγανε για θεό και παράδεισο και η αντίδρασή του δεν άλλαζε καθόλου, συνέχισε να κλαίει.
Η αντιμετώπισή μας για το θάνατό στις δυτικές μας κοινωνίες είναι συνάρτηση της θρησκείας μας, θεωρώ. Η θρησκεία στην προκειμένη περίπτωση δεν έρχεται να απαλύνει τον πόνο που συνοδεύει μια φυσική αντίδραση στον θάνατο αλλά αντιθέτως προκαλεί αυτή την αντίδραση και αντίληψη. Τώρα ανακαλύπτω ότι υπάρχουν πάρα πολλές διαφορετικές αντιλήψεις για τον θάνατο σε διάφορες κοινωνίες ανά τον κόσμο. Κάποιοι χαίρονται και γλεντάνε, κάποιοι άλλοι διατηρούν τον νεκρό μέσα στο σπίτι, κάποιοι αντιμετωπίζουν τον θάνατο σαν κάτι κακό. Αλλά αυτό εξαρτάται από το φιλοσοφικό κι δη θρησκευτικό πλαίσιο μέσα από το οποίο επεξεργάζεται και αναλύεται το γεγονός αυτό…
Τέλος, όλοι μού εύχονταν να με έχει καλά ο Θεός και να μού δώσει τα καλύτερα. Δε το θεώρησα κατάλληλη στιγμή να τους πω ότι είμαι άθεος. Αλλά ίσως μπει κι αυτό στην «όχι πια!» φιλοσοφία μου, γιατί όπως όλοι μας χρειάζεται να πεθάνουμε έτσι χρειάζεται και οι θρησκείες να πεθάνουν… ώστε να γεννηθούν νέα φιλοσοφικά ρεύματα και ο άνθρωπος να αποκτήσει μια πιο υγιή σχέση με το Όλο, απ’ το οποίο προέρχεται και στο οποίο πηγαίνει…

Advertisements

Σκόρπιες σκέψεις για την Ασκητική του Καζαντζάκη

ImageΔιαβάζω την Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη. Είναι συγκλονιστικό το έργο αυτό και φαντάζομαι και τα υπόλοιπα. Είχα διαβάσει το «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», όταν ήμουν στον στρατό, και ακόμα το θυμάμαι, σαν κύρια σημεία αλλά και κάποιες νοητικές εικόνες, εν αντιθέσει με άλλα έργα τα οποία έχω ξεχάσει ενώ κάποια δεν θυμάμαι καν ότι τα έχω διαβάσει.

Βαθύτατα επηρεασμένος από τον Νίτσε, θα μπορούσα να πω. Ή επίσης θα μπορούσα να σκεφτώ ότι μόνος του εμπνεύστηκε όλα αυτά που γράφει και κατασκεύασε αυτή τη νοοτροπία και την οπτική για τον κόσμο. Παρόμοια τα έβλεπε και ο Νίτσε. Τι έβλεπε; Τη ζωή; Το θάνατο; Τη δημιουργία; Τη καταστροφή; Τι; 

Ο Καζαντζάκης πάντως μελέτησε το έργο του Νίτσε και έγραψε την διδακτορική του διατριβή στηριγμένος σ’ αυτό με τίτλο «Ό Φρειδερίκος Νίτσε εν τη φιλοσοφία του δικαίου καί της πολιτείας». Επίσης μετέφρασε έργα του Νίτσε όπως «Η Γέννησις της Τραγωδίας» και «Ταδε Έφη Ζαρατούστρα». 

Είναι σ’ αυτό του το έργο (Ασκητική) που εξέφρασε τη γνωστή ρήση που βρίσκεται χαραγμένη, κατά τη θέλησή του, στον τάφο του: δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος.

Μιλάει για μάχη και σύγκρουση, για ασφάλεια και επιλογές, για αγάπη και δημιουργία, για ζωή και θάνατο, τον νου και την καρδιά, τα θέλω και τα πρέπει. Αναγνωρίζει ότι όλα είναι ένα τίποτα και όλα είναι τα πάντα. Μιλάει για την ευθύνη και το χρέος. Για το τι θα αφήσω πίσω μου, στους απογόνους μου και ότι χρέος έχω να διατηρήσω τους προγόνους ζωντανούς.

Μου θυμίζει τον Νίτσε με αυτόν τον κυνικό, όπως πολλοί θα χαρακτήριζαν, τρόπο. Ρεαλισμός; Όχι ακριβώς. Ναι, θεωρώ ότι η πραγματικότητα με όλη της την ύπαρξη υποτάσσεται στα χέρια των δύο αυτών ανθρώπων γιατί της φέρονται όπως της αξίζει. Ισότιμα, δίχως μεγάλα λόγια και κολακευτικά. Ως αυτό που είναι. Και δεν κρατάνε μόνο την πλευρά που τους αρέσει. Ούτε τη χαϊδεύουν. Ερωτεύονται βαθιά όλο το κορμί της και την εξυψώνουν μαζί με το όλο, τη φύση, τον άνθρωπο, τα πάντα. 

Να ξέρεις ή να μη ξέρεις…

Απόψε το θέμα θα είναι για την επικοινωνία των ανθρώπων, ενώ πολύ συχνά παρατηρείται ανάμεσα στα δύο φύλα.Η συζήτηση είχε ξεκινήσει από το Facebook όπου έλεγα ότι ορισμένες φορές υπάρχει η τάση να θέλουμε να ξέρουμε κάποια πράγματα. Το να επιτύχουμε την επίγνωση όλων ή μερικών είναι κυρίως αδύνατον αλλά συνήθως, προσωπικά, προσπαθώ να το κάνω. Θεωρώ ότι το να θες να ξέρεις δεν είναι είτε καλό είτε κακό. Αυτό εξαρτάται από την πρόθεση. Από τη στιγμή που το κάνω με καλή πρόθεση μού δίνει περισσότερα εργαλεία για να λύσω ένα πρόβλημα. Αλλά γι’ αυτό περισσότερα παρακάτω όπου εκτίθεται το «γιατί». Από την άλλη πλευρά, όταν η πρόθεση είναι κακή, τότε η επίγνωση κάποιων πληροφοριών ή ακόμα και η τάση να μάθουμε γίνεται επικίνδυνη, διότι η εκμετάλλευση γίνεται μια πολύ πιο εύκολη υπόθεση, δυστυχώς. Ένα παράδειγμα θα μπορούσε να είναι η επίγνωση των αναγκών ενός ατόμου Α από ένα άτομο Β με την κακή πρόθεση να εκμεταλλευτεί τις πληροφορίες αυτές προς όφελός του. Αθέμιτο…

Περνώντας τώρα στο «γιατί» είναι χρήσιμη αυτή η τάση.

Θεωρώ ότι οι επικοινωνία των ανθρώπων είναι πολλές φορές, αν όχι τις περισσότερες, λίγο ή πολύ, προβληματική. Αυτό σημαίνει ότι στην επικοινωνία μας μπαίνουν πολλά εμπόδια ανάμεσα όπως η διάθεση, προβληματισμοί, ανασφάλειες, φόβοι, εμπιστοσύνη, καταστάσεις της ζωής, υγεία, έλλειψη μεθοδικότητας, χρόνος και ίσως ακόμα περισσότερα. Μπορεί δυο άνθρωποι να σκέφτονται το ίδιο ακριβώς πράγμα αλλά για διάφορους λόγους να μην εκφράζεται ή χειρότερα ακόμα όταν εκφράζεται να γίνεται αντιληπτό με διαφορετικό τρόπο, όχι γιατί υπάρχει μια ασυμβατότητα, αλλά λόγω αυτών των βαρών που κουβαλάει παροδικά ή μόνιμα κάθε άνθρωπος. Φυσικά και υπάρχουν πάρα πολύ ασύμβατοι χαρακτήρες!

Γνωρίζοντας, παραδείγματος χάριν, τον φόβο ή την ανασφάλεια του άλλου ατόμου μπορώ να το καταλάβω και να το κατανοήσω βαθύτερα ώστε να μπορέσω να γεφυρώσω το χάσμα που δημιουργείται από όλα αυτά τα αντι-παραγωγικά βάρη του ανθρώπου, ειδικά του σύγχρονου. Βέβαια όλο αυτό παράλληλα παραβιάζει την ελευθερία και τον προσωπικό χώρο του άλλου ατόμου και γι’ αυτό θα πρέπει αυτές οι πληροφορίες να δίνονται οικειοθελώς, καλοπροαίρετα, ξεκάθαρα και με επίγνωση της δύναμης που παραχωρείται στον αποδέκτη τους.

Πόσες φορές παρεξηγηθήκαμε με κάποια άτομα και μετά από λίγο διαπιστώσαμε ότι όλα ήταν απλά μια παρεξήγηση ή κάποια ατυχής πράξη ή κουβέντα που έγινε ή ειπώθηκε, μη γνωρίζοντας κάποιες παραμέτρους. Όπως λέει και η γνωστή ρήση: «Στο σπίτι του κρεμασμένου δε μιλάνε για σκοινί…» που γεννά το απλούστατο ερώτημα, κι αν δεν ξέρω για τον κρεμασμένο; (Τι παράδειγμα βρήκα κι εγώ!) Κι αν αρχίσω να μιλάω για σκοινί;

Οπότε νομίζω ότι όλα καταλήγουν στην εμπιστοσύνη που νιώθεις για τον αποδέκτη των προσωπικών πληροφοριών της ζωής σου και στο ότι θα τις χρησιμοποιήσει για να σε καταλάβει, να σε κατανοήσει, να σε νιώσει, να σ’ αγαπήσει.

Η ζωή μια αυλαία

Η αυλαία σηκώνεται κι οι ηθοποιοί πρέπει να παίξουν. Το σενάριο έχει χαθεί προ πολλού και ο αυτοσχεδιασμός είναι η μόνη λύση. Τα λόγια χάνονται και οι πράξεις φαντάζουν αποκομμένες, Οι θεατές γίνονται κριτές αλλά η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί…. Έχεις κουραστεί και η αμφιβολία αρχίζει να διαπιστώνει το κενό μέσα σου. Μπορείς να παγώσεις επιτόπου. Μπορείς; Ή μπορείς να υποδυθείς τον πρωταγωνιστή ενός θεατρικού που προσπαθεί να διασκεδάσει τους θεατές του. Ο ρόλος σου έχει αλλάξει πια. Υποδύεσαι αυτόν που υποδύεται να είναι κάποιος άλλος. Και η ζωή συνεχίζεται μέχρι να πέσει η αυλαία. Για λίγο; Για πάντα;
Ένας μικρός θάνατος. Μια μικρή λύτρωση. Εκεί που ο χρόνος γίνεται σχετικός κι εσύ συναντάς τον εαυτό σου. Είσαι μόνος σου και γυμνός, αλλά τόσο καθαρός και αληθινός. Δεν έχεις τίποτα και τα έχεις όλα. Είσαι πουθενά και είσαι παντού….

Αν δεν είσαι ήσυχος, πήγαινε στη πλατεία σήμερα

Εξασθενεί λέει το κίνημα των »Αγανακτισμένων». Μα γιατί άραγε? Γιατί μαζεύονται πλέον 2000-3000 κόσμος στο Σύνταγμα?
Είμαστε στην Αθήνα 4.5 εκατομμύρια κόσμος. Άντε να βάλω αυτούς που δεν μπορούν να πάνε λόγω θεμάτων υγείας, λόγω ότι δεν συμφωνούν με αυτό, λόγω υποχρεώσεων δουλειάς, λόγω ότι είναι βολεμένοι κλπ. Πόσοι να ναι αυτοί? Τα 2 εκατομμύρια ας πούμε? Οκ. Μένουν άλλα 2,5. Μέσα σε 15 μέρες λοιπόν από αυτά τα 2,5 εκατομμύρια έστω ότι θα πήγαιναν 1 φορά στο Σύνταγμα. 1 φορά μόνο. Διαιρούμε και το αποτέλεσμα είναι 166.666. Αχμμμ. Εμείς έχουμε 4-5 χιλιάδες. Οι υπόλοιποι 162.666 που είναι? Μας λείπουν κάθε μέρα 162.666. Πού είναι αυτοί? Είναι η κατηγορία που προτιμά να πάει για μπάνιο την Κυριακή, ή να βγεί με το γκομενάκι για καφέ ή να κάτσει σπίτι να δει Greek Idol. Είναι η κατηγορία που απλά βαριέται. Που απλά είναι σε κώμα.

Τα νούμερα που καταγράφω είναι τελείως ενδεικτικά μέσα στο μυαλό μου, μπορεί να κάνω και λάθος αλλά και τους μισούς να έβαζα απ αυτούς που υπολογίζω και πάλι είναι πολλοί.

Γράφω αυτό το κείμενο με αφορμή συζητήσεις που είχα για το θέμα με φίλους και γνωστούς οι οποίοι βρίσκονται στην πιο πάνω κατάσταση. »Μπάνιο την Κυριακή» και δεν γαμιούνται όλα.

Απογοητεύτηκα. Οχι γιατί θέλουν να πάνε για μπάνιο μια μέρα η να κάτσουν σπίτι τους. Απογοητεύτηκα γιατί οι περισσότεροι απ αυτούς ειναι άνεργοι και δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει. Απογοητεύτηκα γιατί δεν μπορούσαν να θυσιάσουν 2 ώρες από τις υπερπολύτιμες ώρες ξεκούρασης τους μέσα σε 15 μέρες για να φωνάξουν για το μέλλον τους. Και ας μην φωνάξουν. Απλά να δώσουν παρουσία. Όταν θα τους το πω θα μου πούν τα γνωστά.

– »Ελα μωρε και τι θα γινόταν αν πήγαινα κι εγω θ άλλαζε τίποτα?»

– »Μαλακία μου φαίνεται όλο αυτό, πήγαν όλοι οι χαβαλέδες να ούμε και πρέπει να κάτσω κι εγώ να στηθώ εκεί?»

– »Α εγω δεν πάω σε πορείες και μαλακίες φοβάμαι» και άλλα πολλά…

Εντάξει αγαπητοί μου φίλοι. Σας καταλαβαίνω. Τόσα χρόνια όλοι μας βολεμένοι ο καθένας στον δικό του μικρόκοσμο, μάθαμε να ξεπερνάμε τα δύσκολα, χώνοντας το κεφάλι μας στην άμμο σαν άλλες στρουθοκάμηλοι. Και πάλι έτσι λέτε ότι θα το ξεπεράσετε. Με το κεφάλι κάτω. Συνηθίσατε άλλωστε τόσον καιρό. Προσέξτε όμως γιατί ίσως ήρθε η εποχή που κάποιος θα σας ξεριζώσει το κεφάλι βίαια απ το χώμα και δεν θα υπάρχει τρύπα για να το βάλεις πουθενά αλλού, εκτός από τη γνωστή….

Μπορεί να μην συμφωνείτε μ αυτά που γράφω που ίσως τα γράφω και πιο ωμά απ ότι συνηθίζω, μπορεί να διαφωνείτε κάθετα με όλο το σκεπτικό και τη φιλοσοφία του βγαίνουμε στις πλατείες αλλά ρε πούστη μου, μια φορά, μια γαμημένη φορά μέσα σε 15 μέρες δεν θα μπορούσες να είσαι εκεί, έτσι για να φωνάξεις μια »κλέφτες» και να φύγεις.? Η να μην φωνάξεις. Να κάτσεις να κοιτάς και να τρώς καλαμπόκια. ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ?

Εκτός αν πιστεύεις ότι δεν σε κλέβουν τόσα χρόνια, εκτός αν πιστεύεις ότι όλα βαίνουν καλώς σ αυτό το μπουρδέλο που λέγεται Ελλάδα, εκτός αν πιστεύεις ότι όλοι αυτοί που μαζεύτηκαν έστω και μία φορά στο Σύνταγμα η όπου αλλού είναι τελειωμένοι και άσχετοι, εκτός αν πιστεύεις ότι δεν πρέπει να διαμαρτύρεσαι και να φωνάζεις εκτός αν πιστεύεις οτι πρέπει να αποδέχεσαι αυτά που αποφασίζουν άλλοι για σένα.

Εγώ θα σου πω αυτό, πήγαινε στον καθρέφτη σου και κοιτάξου. Κοίτα βαθιά μέσα στα μάτια σου κι αν δεις ότι είσαι ήσυχος με τις επιλογές σου, πήγαινε για μπάνιο. Αν δεν είσαι ήσυχος πήγαινε στην πλατεία σήμερα. Η αύριο ή την Κυριακή. ΠΗΓΑΙΝΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ έστω. Θυσίασε μια φορά το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Για να είναι το δικό σου πνεύμα ελεύθερο…

Κι ας πιστεύεις ότι δεν θα γίνει τίποτα. Μην βγάλεις όμως την ουρά σου απ έξω. Γιατί αν μια στο δισεκατομμύριο αλλάξει κάτι με αυτή την διαμαρτυρία η ακόμα χειρότερα αν δεν αλλάξει τίποτα και τα παιδιά σου κι εσύ ζείς αργότερα σε συνθήκες που δεν θα ήθελα καν να φανταστώ δεν θα θελα να είμαι στη θέση σου όταν θα σε ρωτήσουν, » Μπαμπα τότε το 2011 τον Μαιο που βγαίναν όλοι στις πλατείες και φωνάζαν για την αδικία και την κλεψιά εσύ τι έκανες? να απαντήσεις: »Εγώ πήγαινα για μπάνιο παιδί μου….»

Αυτά τα λέω με πολύ αγάπη και για φίλους μου πολύ αγαπημένους που δεν έχουν ξεμπερδέψει ακόμα από τα κατάλοιπα που τους έχει αφήσει το παρελθόν. Αυτό που όλοι έχουμε ζήσει. Τα λέω γιατί ξέρω ότι τους αρέσει ο Παπακωνσταντίνου (όχι ο Υπουργός, φτου φτού) αλλά ο Βασίλης όταν τραγουδά το »Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα» Τα λέω γιατί ξέρω ότι κατα βάθος θέλουν και μπορούν να γυρίσουν τις πλάτες τους στο μέλλον, στο μέλλον που τους φτιάχνουν όπως θέλουνε, και να τους πω να μείνουν μονάχοι στο παρόν, να σώσουν οτιδήποτε αν σώζεται και να μην γίνουν συνένοχοι στο φόνο. Γιατί μετά οι μούντζες που πέφτουν στο Σύνταγμα θα γυρίσουν μπούμερανγκ..

Πρώτο Ψήφισμα συνέλευσης πολιτών στο Αργοστόλι

By

admin – 30/05/2011Posted in: ΔΡΑΣΕΙΣ, ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ

Η συνέλευση πολιτών στην κεντρική πλατεία Αργοστολίου, στην Κεφαλλονιά, στις 29 Μαΐου 2011, με απόφαση της όρισε τη διακήρυξη των βασικών της αρχών και απευθύνουν «ανοιχτή πρόσκληση σε όλους για την αναθεώρηση της ζωής μας», με τον τίτλο:

ΚΗΡΥΣΣΟΥΜΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΡΚΟΥΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

(Απευθύνεται σε όλους τους έλληνες , σε όλους τους λαούς της Ε.Ε., της Μεσογείου  και σε όλο τον κόσμο).

Σήμερα, ερχόμαστε,  με αυτή  την απόφαση μας, να αντικαταστήσουμε τις πολιτικές χωρίς προοπτική, τη στείρα και δίχως νόημα αντίδραση, τα κενά νοήματος συνθήματα «εκδίκησης», με την επιλογή της διεκδίκησης όσων εμείς θέλουμε:

Βάζουμε μπροστά και πρώτα, τα δικά μας «θέλω» , τα δικά μας αιτήματα, τη δική μας ζωή και αξιοπρέπεια.

Δεν διεκδικούμε τίποτα λιγότερο από τα πάντα, γιατί ο άνθρωπος είναι τα πάντα.

Η δυστυχία και η εξαθλίωση είναι ο δικός τους τρόπος ζωής. Εμείς έχουμε το δικό μας.

Στη «λύση» της «αναδιάρθρωσης του χρέους» που θέλουν για εμάς, χωρίς εμάς, εμείς επιλέγουμε την αναδιάρθρωση του κόσμου όπου ζούμε, την αναδιάρθρωση της ζωής μας, διότι αυτό που τελικά χρεοκόπησε, δεν είναι τα νούμερα και οι εξισώσεις που εμφανίζονται σε σχεδιαγράμματα που δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν στις ζωές μας.

Χρεοκόπησαν οι αξίες μας και η ιδιότητα τού να είμαστε άνθρωποι και πολίτες.

Θέλουμε πραγματική δημοκρατία. Ή καλύτερα: Θέλουμε δημοκρατία, διότι σήμερα έχουμε ολιγαρχία.

Εμείς, οι λίγοι, που σας μιλάμε σήμερα δεν θέλουμε να αλλάξουμε την ανθρωπότητα και να σώσουμε τον κόσμο.

Όχι, θέλουμε κάτι απείρως πιο μετριοπαθές: Όντας, ασήμαντο μέρος αυτού του κόσμου, ονειρευόμαστε και θέλουμε η ανθρωπότητα να αλλάξει η ίδια τον εαυτό της, όπως το έχει ήδη κάνει δυο – τρεις φορές στην ιστορία. (Η μία ήταν κάποτε στην Ελλάδα).

Δεν χρειαζόμαστε κανέναν, πέρα από τη συλλογική μας δημιουργικότητα και δράση, για να φτάσουμε σε μια κοινωνία αγάπης και φιλίας, δημοκρατίας και ισοπολιτείας, ισονομίας και ισηγορίας, ελευθερίας, αλληλεγγύης και αυτοθέσμισης.

Μας εμποδίζουν να συναντηθούμε σε μια μεγάλη ενότητα και να γίνουμε μια πρωτοφανής δύναμη , όλες οι διαιρέσεις, σε κόμματα, τάξεις, επαγγελματικές ομάδες, συντεχνίες, έθνη, φυλές, θρησκείες και ιδεολογίες.  Παραμερίζουμε ό,τι μας χωρίζει.  Λέμε όχι στο καταστροφικό και ψεύτικο «διαίρει και βασίλευε» της ολιγαρχίας , έτσι όπως το έχει στήσει στα 300 χρόνια της νεωτερικότητας της.

Σμίγουμε, με το μόνο κριτήριο που μας ενώνει και μας χαρακτηρίζει: Είμαστε άνθρωποι του κόσμου και πολίτες μιας  πατρίδας. Χρειαζόμαστε ιδέες, πίστη, θέληση και μια μεγάλη απόφαση, για να δημιουργήσουμε τη δική μας δημοκρατική έξοδο, από τα αδιέξοδα που δημιούργησε μια ασήμαντη και ανίκανη τοπική και διεθνής ελίτ, με τις απάνθρωπες αξίες της, τις προτεραιότητες και τον τρόπο της.

Δεν χρειάζεται να ξέρουμε που και πώς ΘΑ ΠΑΜΕ. Ο τρόπος τους είναι λάθος, αδιέξοδος και τραγικός και μένει στον καθένα και σε όλους μας η ευθύνη να ξεκαθαρίσουμε τι θέλουμε και πού ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΜΕ. Να δώσουμε νόημα στο τι είδους πατρίδες, τι είδους κοινωνίες, τι είδους ανθρώπους,  επιθυμούμε.

Θέλουμε έναν άλλο κόσμο και μια όμορφη πατρίδα: ένα κοινό όνειρο δημοκρατίας.

Το ερώτημα, πια, δεν είναι το «αν μπορούμε» . Το ερώτημα είναι: ΘΕΛΟΥΜΕ;

Όταν θέλουμε και ξέρουμε, ΜΠΟΡΟΥΜΕ.

–          Θέλουμε τη χώρα μας πίσω.

–          Θέλουμε στάση πληρωμών του δημόσιου χρέους, όχι γιατί δεν μπορούμε να το πληρώσουμε, αλλά γιατί είναι το προϊόν μιας απάτης και μιας συναλλαγής, ερήμην των λαών, μεταξύ πολιτικών και τραπεζιτών: Με ποιο ηθικό, κοινωνικό, πολιτικό δικαίωμα έδωσαν το ευρώ και όλα τα νομίσματα του κόσμου στην ιδιοκτησία των τραπεζιτών; ΟΙ ΛΑΟΙ ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ. ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ.

–          Θέλουμε το χρήμα και τα νομίσματα όλου του κόσμου να γίνουν ξανά δημόσια εργαλεία, δημοκρατικά διαχειριζόμενα. Να τεθούν υπό δημοκρατική μετοχική σύνθεση και διαχείριση τα τραπεζικά ιδρύματα που τυπώνουν το χρήμα. Οι βουλιαγμένες , σήμερα, τράπεζες να γίνουν αυτοδιοικούμενα εργαλεία δημοκρατικής διακίνησης του χρήματος. (Ξέρουμε από συνεταιρισμούς, ξέρουμε από ζωή και αριθμούς).

–          Θέλουμε πολιτικό και διαχειριστικό έλεγχο , ώστε να ξέρουμε όλοι πως φτάσαμε σε αυτό το σημείο και να  τιμωρηθούν, για Εθνική Προδοσία  και κλοπή, όσοι κακοδιαχειρίστηκαν, λεηλάτησαν εθνικούς λογαριασμούς ή ξεπούλησαν δημόσια περιουσία. Όλα αυτά, αρνούμενοι πάντα το σύνολο του χρέους, ως επαχθές για τους λαούς και προϊόν απάτης κι όχι για να δούμε ποιο τμήμα του θα πληρώσουμε.

–          Θέλουμε πάγωμα χρεών όλων των επιχειρήσεων, νοικοκυριών και πολιτών, ως ότου έλθει η δημοκρατία και να εξετάσει κάθε περίπτωση χωριστά.

–          Θέλουμε δημοκρατία. Δεν μας εκπροσωπεί το σημερινό πολιτικό και κομματικό σύστημα και η αντιπροσωπευτικότητα του κοινοβουλευτισμού.

–          Θέλουμε συνταχτική εθνοσυνέλευση, για αλλαγή του συντάγματος, για μια δημοκρατία των λαϊκών συνελεύσεων και για ένα πολίτευμα,  όπου οι πολίτες θα φτιάχνουν και θα ψηφίζουν τους νόμους, με δημοψηφίσματα και οι όποιοι εκπρόσωποι θα είναι ελάχιστοι και πάντα ανακλητοί. ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΗ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

–          Θέλουμε πίσω τη δημόσια περιουσία που πούλησαν. Η δημόσια περιουσία ανήκει στο λαό και όχι στα κόμματα, τους πολιτικούς και τις κυβερνήσεις.Κανένα κόμμα και καμία κυβέρνηση δεν έχει το δικαίωμα να συναινεί ή να υλοποιεί την εκχώρηση δημόσιας περιουσίας. Είναι απλοί διαχειριστές και όχι ιδιοκτήτες της.  Κάθε παραχώρηση τηςχωρίς δημοψήφισμα, είναι άκυρη και το αντικείμενο της συναλλαγής επιστρεπτέο, χωρίς ιδιαίτερα ανταλλάγματα.

Πάμε, λοιπόν, όσο γίνεται περισσότεροι, για τα μεγάλα θέλω μας. Τίποτα λιγότερο από τη ζωή μας και την πατρίδα μας. Τίποτα λιγότερο από την αξιοπρέπεια του καθένα μας, των παιδιών μας και των γενιών που έρχονται.

Ας δημιουργήσουμε μια διαρκή ανοιχτή συνέλευση, ας προχωρήσουμε σε μια μεγάλη δημοκρατική επανάσταση, από την οποία δεν υπάρχει σοβαρός λόγος να λείψει κανείς:

ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ ή ΟΛΙΓΑΡΧΊΑ; Δεν υπάρχει άλλο δίλημμα, που να μας χωρίζει. Και με βάση αυτό, καλείται ο καθένας και όλοι να επιλέξουμε πλευρά και να αποφασίσουμε.

Δεν υπάρχουν έτοιμες συνταγές, δεν υπάρχει ούτε  δρόμος. Το δρόμο θα τον ανοίγουμε, προχωρώντας.  Σήμερα, πέφτουμε στο κενό, χωρίς φρένα και είναι άγνωστο πότε θα πιάσουμε και αν υπάρχει πάτος. Ας προχωρήσουμε, με τον τρόπομιας διαρκούς αμφισβήτησης, ακόμα και του εαυτού μας και όλων όσων αυτός πιστεύει  και μιας αέναης δημιουργικότητας αυτόνομων πολιτών και ελεύθερων ανθρώπων. Αυτό-νομοι είναι οι άνθρωποι, που φτιάχνουν οι ίδιοι τους νόμους τους, σχεδιάζουν μόνοι και μαζί τη ζωή τους και ορίζουν οι ίδιοι τις ατομικές και συλλογικές επιθυμίες. Δημιουργούμε το χώρο, όπου όλα τα ανθρώπινα θα είναι εφικτά. Για τη φιλία, την αγάπη, τη χαρά και την καλή διάθεση. Για τις ωραίες ανθρώπινες σχέσεις. Για τη γιορτή και την ελευθερία.  Για μια κατάσταση διαρκούς ευτυχίας.

Για όλα αυτά τα «θέλω» και για όλα αυτά που ζούμε, ας επαναλάβουμε:

–         Καμιά πληρωμή ή επαναδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους

–         Ναι στην επαναδιαπραγμάτευση της πραγματικότητας και την αναθεώρηση των αξιών , των προτεραιοτήτων και της ζωής μας.

–         Λέμε όχι στην τυραννία της απάθειας, της αδράνειας και της κατάθλιψης.

–         Θέλουμε (άμεση) δημοκρατία ενάντια στην κοινοβουλευτική ολιγαρχία.

–         Θέλουμε συνελεύσεις πολιτών ΠΑΝΤΟΥ και για ΠΑΝΤΑ.

Κι ας κλείσουμε με τα λόγια σοφών ανθρώπων:

«Αφού ο λαός έχασε την εμπιστοσύνη του στους πολιτικούς, γιατί δεν τον διαλύουν για να εκλέξουν έναν άλλο;».(Μπέρτολτ Μπρεχτ)

«Δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα μας, με τον ίδιο τρόπο σκέψης που χρησιμοποιήσαμε, όταν τα δημιουργήσαμε». (Αλβέρτος Αϊνστάιν)

Το Αμερικανικό Όνειρο (σε καρτούν)

Ένα νέο βίντεο 30 λεπτών βγήκε στον «αέρα» και εξηγεί με πολύ ωραίο τρόπο την λειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος μιλώντας για την πραγματική διάσταση του American Dream.

Κατά την άποψή μου, μια χρήσιμη πράξη για το καλό όλων μας θα ήταν να το δείξεις ή να το περιγράψεις σε άλλα δύο άτομα, με τη προτροπή να κάνουν κι αυτά το ίδιο. Αν όλοι μας θέσουμε αυτόν τον ελάχιστο στόχο, θεωρώ ότι θα μπορέσουμε να επεκτείνουμε την ενημέρωση και σε άτομα εκτός ίντερνετ και άτομα που έχουν χαθεί στην άβυσσο της διαστρέβλωσης των αξιών και των προτεραιοτήτων.

Σχετικά άρθρα και βίντεο στον Μικρό Πρίγκηπα:

Enhanced by Zemanta