σύνορα μέσα μας

personal_boundariesΗ άνεσή μου στο αμάξι, στη ζέστη μου ενώ άνθρωποι περπατάνε μέσα στη βροχή. Μερικές φορές η στιγμή που διασταυρώνονται τα βλέμματά μας είναι σαν να κοιτιόμαστε από απέναντι κόσμους, σαν να μην είμαστε δίπλα-δίπλα, σαν να μην είμαστε το ίδιο, αλλά η κατάστασή μας χαράζει σύνορα μεταξύ μας, λογιών-λογιών. Και αυτό είναι που πονάει, το να με παίρνουν από δίπλα τους και να με βάζουν απέναντι και μαζί τις ενοχές μου. Ο συνάνθρωπος είναι σάρκα μου και αυτή σκίζεται. Δεν θέλω να τους γνωρίσω, δεν θέλω να με ξέρουν, δεν θέλω να πάρω κάτι από αυτούς, όπως την αναγνώριση ή την ευγνωμοσύνη τους, αλλά θέλω να είναι σαν εμένα, να είναι τουλάχιστον ίσοι με μένα, και τα παιδιά να ψηλώσουν σαν δέντρα και να θεριώσουν με την κραυγή και το γέλιο τους όλο τον ουρανό, να μπορούν να πουν -αυτός είναι ο κόσμος μου και μού ανήκει, είμαι λεύτερος, θα είμαι ό,τι θέλω να είμαι.

Απ’ το Ημερολόγιο ενός περαστικού, γι’ αυτές τις στιγμιαίες, αλλά δυστυχώς επαναλαμβανόμενες συναντήσεις με τους πρόσφυγες στο δρόμο. Ο ένας στην άνεση κι ο άλλος στον διαρκή αγώνα. Ελπίζω πολύ σύντομα να βρεθεί λίγη συμπόνοια και να αφήσουμε την αξιοπρέπεια των ανθρώπων να ανθίσει ξανά… για να μην πεθάνουμε όλοι μας μέσα στο σκοτάδι και πάλι…

Για τον ρατσισμό (παράδειγμα από το Μεξικό)

Ειλικρινά δεν έχω πολλά λόγια να περιγράψω αυτό που βλέπω…
Οι κοινωνίες μας έχουν δηλητηριάσει τα μικρά παιδικά μυαλά με τον ρατσισμό και το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι αυτό αφορά ακόμα και τα παιδιά που ανήκουν σε μία από αυτές τις ομάδες ανθρώπων που είναι θύματα του ρατσισμού….
Δυστυχώς έχει εντυπωθεί βαθιά στο μυαλό τους ότι το λευκό δέρμα και τα γαλανά μάτια είναι πιο όμορφα, τα κατέχουν πιο καλοί άνθρωποι τούς οποίους μπορεί κάποιος να εμπιστευτεί.
Ειλικρινά ντρέπομαι για την καταδίκη που ορίσαμε στα παιδιά, να βρίσκονται αυτοεξόριστα και αυτοδέσμια στην δική τους φυλετική φυλακή για πάντα, να βρίσκονται σ’ ένα σώμα που εγγενώς θεωρούν κατώτερο ….