2η ημέρα αναμετάδοσης του 15ου Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ Θεσ/νίκης

La Nave Dolce
Το Γλυκό Καράβι

Στη 2η ημέρα αναμεταδόσεων του Φεστιβάλ παρακολούθησα «Το Γλυκό Καράβι». Ένα καράβι στο οποίο 20.000 άνθρωποι από την Αλβανία φόρτωσαν την ελπίδα και το γέλιο τους και έθεσαν πλώρη για την Ιταλία το 1991. Αυτή τη φορά θα χρησιμοποιήσω μια λίστα για να παραθέσω τις παρατηρήσεις μου:

  • χρησιμοποιήθηκαν οι αυθεντικές εικόνες και βίντεο από εκείνη την περίοδο για να αναδείξουν τα γεγονότα των ημερών αυτών αλλά και την κατάσταση στην χώρα της εποχής του Χότζα
  • η κατάσταση στην Αλβανία όπως φαίνεται ήταν όντως τραγική
  • είχε κάποιες αστείες ιστορίες όπως η περίπτωση μια κοπέλας, τότε, η οποία συνάντησε τον αδερφό της στο καράβι και εξεπλάγησαν και οι δυο που αμφότεροι έφυγαν γιατί άφησαν μόνη της τη μάνα τους
  • όντως οι άνθρωποι άδραξαν μια ευκαιρία αστραπιαία, δίχως καμία προετοιμασία, αφήνοντας  την οικογένειά τους πίσω δίχως προειδοποίηση
  • αλλά και οικογένειες ακόμα επιβιβάστηκαν στο πλοίο, με οποιοδήποτε τρόπο
  • αφού έφτασαν στην Ιταλία άρχισε το μάντρωμα σαν τα ζώα και η παραμονή τους εκεί ήταν και το πιο δραματικό κομμάτι της περιπέτειάς τους
  • η πολιτική έχει τους δικούς της κανόνες οι οποίοι δεν συμβαδίζουν με τη λογική, ακόμα και όταν πρόκειται για μια ανθρωπιστική ανάγκη
  • ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τους είχε το θράσος να ρίξει την ευθύνη στον δήμαρχο της πόλης του Μπάρι, ο οποίος κατέβαλε σημαντικές προσπάθειες για την ασφάλεια των ίδιων των ανθρώπων
  • όταν κάποια στιγμή πολλοί άνθρωποι δραπέτευσαν από το στάδιο όπου κρατούνταν, ξεχύθηκαν στην πόλη με την αστυνομία να τους κυνηγά και να τους συλλαμβάνει
  • πολλοί Ιταλοί έκρυψαν τους Αλβανούς συνανθρώπους τους για να τους δώσουν την ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή που αναζητούσαν
  • πολλοί Ιταλοί δεν το έκαναν
  • τελικά 1500 άνθρωπο κατάφεραν να μην συλληφθούν και πραγματοποίησαν το όνειρό τους
  • ελπίζω το όνειρό τους να στάθηκε άξιο των προσδοκιών τους τελικά
  • στην Αλβανία του Χότζα κυκλοφορούσαν μόνο κρατικά αυτοκίνητα και Volvo
  • οι Σουηδοί είναι και πολύ κουφάλες γιατί με την «ουδετερότητά» τους πατούσαν το πόδι τους παντού
  • το παραπάνω είναι ιδιαίτερα σημαντικό γιατί η Αλβανία ήταν μια περιφρουρούμενη, κλειστή από τον έξω κόσμο χώρα

Μπορώ να πω ότι ήταν ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ντοκυμαντέρ για μένα και θα το συνιστούσα ανεπιφύλακτα, ειδικά για ιστορικούς λόγους.

Advertisements

1η ημέρα αναμετάδοσης του 15ου Φεστιβάλ Νοκυμαντέρ Θεσ/νίκης

Τελικά είναι μια καταπληκτική ιδέα αυτή η αναμετάδοση! Μας δίνει την ευκαιρία να συμμετέχουμε ενεργά. 

Το χτεσινό ντοκυμαντέρ ήταν το Blood Brothers στο οποίο ο Ρόκι, ένας νεαρός φωτογράφος από την Αμερική επισκέπτεται ένα ορφανοτροφείο παιδιών με AIDS στην Ινδία, όπου και τελικά αποφασίζει να παραμείνει και να αφιερώσει την ζωή του στην φροντίδα αυτών των παιδιών. Τρία χρόνια τώρα ζει εκεί, παντρεύτηκε μία ντόπια Ινδή κοπέλα κι έτσι βάζει ρίζες σ’ αυτό το τόπο ξεκινώντας την δική του οικογένεια. 

Ο Ρόκι είναι ένας καθημερινός ανθρώπινος χαρακτήρας και δεν παρουσιάζεται ως ο ήρωας που πήγε εκεί αφήνοντας τα πάντα πίσω του, αλλά μπορέσαμε να δούμε και τις ανθρώπινες αδυναμίες του, τις στιγμές αμφιβολίας, διαύγειας, φόβου και θλίψης. Η χαρά πάντως που κι ο ίδιος παίρνει από τα παιδιά αλλά και των παιδιών από το γεγονός ότι ένας άνθρωπος ακόμα δεν πέρασε απλά, τα φωτογράφησε κι έφυγε, αλλά παρέμεινε κι έγινε μέλος της μεγάλης οικογένειάς τους είναι πραγματικά συγκλονιστική και σου δίνει κουράγιο και κίνητρο για κάτι που να σε γεμίζει στη ζωή. 

Στο τέλος της προβολής μπορέσαμε να κάνουμε ερωτήσεις στον σκηνοθέτη και προσωπικό φίλο του Ρόκι, Στίβεν, ο οποίος έχει ταχθεί στην υποστήριξη της προσπάθειας από μακριά. Νέοι άνθρωποι με όνειρα και ιδανικά.

Αξίζει να δει κάποιος, αρκεί να πάρει και μερικά χαρτομάντηλα μαζί…. 🙂 

 

Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου

Μπορεί κάποιοι να «στραγγαλίσουν» οικονομικά μια χώρα με στόχο να την υποδουλώσουν; Να υφαρπάξουν όποιον πλούτο διαθέτει; Κι αν ναι, ποιοι είναι, για ποιους και πώς λειτουργούν; Ορισμένες απαντήσεις σε τέτοια θέματα επιχειρεί να δώσει το ντοκιμαντέρ «Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου» του Στέλιου Κούλογλου.

 

Το ντοκιμαντέρ είναι βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Τζον Πέρκινς, ο οποίος υπήρξε μέλος μυστικής ομάδας «οικονομικών εκτελεστών», που χρησιμοποιούσε ψευδείς οικονομικές εκθέσεις, νοθευμένες εκλογές, εξαγορές συνειδήσεων, εκβιασμούς, σεξ, στρατιωτικά πραξικοπήματα και δολοφονίες, με στόχο την εξάπλωση της αμερικανικής αυτοκρατορίας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οπως είχε ορκιστεί, κράτησε το στόμα του κλειστό ώσπου με αφορμή τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 αποφάσισε να εκθέσει δημοσίως την αθέατη πλευρά της αμερικανικής εταιρειοκρατίας γράφοντας τις «Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου».

«Είδα το βιβλίο του Πέρκινς το 2004», λέει ο Στέλιος Κούλογλου, «μου φάνηκε ενδιαφέρουσα η ιστορία και έπειτα από συναντήσεις από το 2005 ώς το 2007, το 2008 τού πρότεινα να πάμε στο Εκουαδόρ όπου είχε δράσει και να κάνουμε μια εκδήλωση για να ζητήσει συγγνώμη από τον κόσμο. Το αφηγηματικό νήμα της ταινίας είναι στηριγμένο πάνω σε αυτή τη δημόσια συγγνώμη και από εκεί και πέρα κάνει συνεχόμενα φλας μπακ στη ζωή και τη δράση του». Το ντοκιμαντέρ έχει βραβευτεί σε φεστιβάλ (Κορέα και Ισπανία), έχει κανεί κινηματογραφική πορεία σε ΗΠΑ, Μεξικό, Αργεντινή και έχει αγοραστεί από ξένα τηλεοπτικά δίκτυα. «Το είδα -εξηγεί ο δημοσιογράφος- από την αρχή σαν φιλμ νουάρ. Είχε μια μοιραία γυναίκα που τον είχε βάλει στο παιχνίδι, διαφθορά, δολοφονίες, πουθενά “καλοί” στην υπόθεση και μυστικές συναντήσεις των τσακαλιών της αυτοκρατορίας σε δωμάτια γεμάτα καπνούς από τσιγάρα». Μέρος του ντοκιμαντέρ (συμπαραγωγή ΕΡΤ, Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου – Πρόγραμμα «Τεκμήριο» και Lynx) είναι δραματοποιημένο «κυρίως επειδή ο Πέρκινς δούλευε παράνομα και δεν είχε φωτογραφίες ή άλλο υλικό για την οπτικοποίησή του», σημειώνει ο δημοσιογράφος.

– Μπορεί αυτού του τύπου οι ιστορίες να «συνδεθούν» με όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα;

«Σίγουρα. Τον ρόλο του σύγχρονου οικονομικού δολοφόνου στην ελληνική περίπτωση παίζει η Goldman Sachs. Παίζει ένα διπλό παιχνίδι. Από τη μία, υποτίθεται ότι συμβουλεύει την ελληνική κυβέρνηση και από την άλλη, από το καλοκαίρι του 2009 συμβουλεύει τους πελάτες της να στοιχηματίσουν στη χρεοκοπία της Ελλάδας. Ο αντιπρόεδρός της ήρθε στην Αθήνα τον Νοέμβριο του 2009, συναντήθηκε δύο φορές με τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου και του πρότεινε ένα σχήμα απόκρυψης του χρέους. Ο Παπανδρέου δεν το δέχτηκε. Μάλλον δεν κατάλαβε… Η Goldman Sachs αφήνει να διαρρεύσει μια είδηση τον Ιανουάριο του 2010 που παίζει καταλυτικό ρόλο στην κρίση: ότι η Ελλάδα πήγε να δανειστεί 20 δισ. ευρώ από την Κίνα η οποία δεν της τα έδωσε. Κάτι τέτοιο δεν υπάρχει. Οσοι ξέρουν από οικονομικά λένε ότι τα πράγματα δεν γίνονται έτσι. Αυτό όμως δημοσιεύεται στους “Financial Times”, που θεωρούνται “Βίβλος των αγορών”, αναπαράγεται από τα διεθνή μέσα και για την Ελλάδα ξεκινά η κατρακύλα… Το ψάχνω γιατί ετοιμάζω για το “Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα” ένα ντοκιμαντέρ για την ελληνική περίπτωση, αν και εντός συνόρων υπάρχουν στομάτα κλειστά…».

– Στη δική μας περίπτωση πάντως δεν έφταιξε μόνο αυτό;

«Οχι. Υπάρχει η ευθύνη της Μέρκελ, η ολιγωρία της σημερινής ελληνικής κυβέρνησης, η απόκρυψη πραγματικών στοιχείων για το έλλειμμα από την προηγούμενη κυβέρνηση κ.ά. Θολώνει λίγο το τοπίο γιατί δεν πρόκειται για μια “αθώα” χώρα που πάνε να την κατακτήσουν οι οικονομικοί δολοφόνοι, αλλά από τη στιγμή που αντιλαμβάνονται ότι η Ελλάδα είναι ο αδύναμος κρίκος τής αλλάζουν τα “φώτα”».

– Τι έχει αλλάξει από τότε μέχρι σήμερα;

«Σήμερα είναι πιο εξελιγμένες οι μέθοδοι κερδοσκοπίας εις βάρος χωρών, με χρηματιστήρια, υπολογιστές, golden boys. Στην ουσία υπάρχει κάτι πολύ κοινό: η υποδούλωση μιας χώρας μέσω υπερχρέωσης. Οι “οικονομικοί δολοφόνοι” της ταινίας πήγαιναν σε χώρες, πρότειναν μεγάλα έργα, υπόσχονταν δάνεια γνωρίζοντας ότι δεν μπορούν να αποπληρωθούν. Λίγο πριν από την κοινωνική και οικονομική κατάρρευση διεθνείς εταιρείες αγόραζαν “μπιρ παρά” δημόσιες επιχειρήσεις. Κάτι παρόμοιο γίνεται και μ’ εμάς. Ο πόλεμος πλέον είναι οικονομικός αλλά με τα ίδια θύματα. Παλιά οι νέοι σκοτώνονταν στα πεδία των μαχών, τώρα συνθλίβονται κοινωνικά, δεν έχουν μέλλον και ο πλούτος μετατοπίζεται σε ακόμα λιγότερους, με αποτέλεσμα να εξαφανίζεται η μεσαία τάξη…».

Στην Ελευθεροτυπία της 25/01/2011, Ρεπορτάζ: Μ. Πετρούτσου / Σ. Μανιάτης / Δ. Παπαγεωργίου

 

Enhanced by Zemanta