[Αναδημοσίευση] Τι απέγιναν οι «Αγανακτισμένοι»;

Τι απέγιναν οι «Αγανακτισμένοι»; 

Εδώ και τρεις μήνες, το κίνημα των «Αγανακτισμένων» μοιάζει να έχει σιγήσει, τη στιγμή που, αντίθετα, θα έπρεπε να… εντείνει τις κινητοποιήσεις ενάντια στη νέα «ντρίπλα» των καθεστωτικών δυνάμεων, με την κυβέρνηση Παπαδήμου και την προσχώρηση/εγκλωβισμό του Σαμαρά στο μνημονιακό στρατόπεδο.

Την ώρα που έρχονται τα χειρότερα, με το νέο μνημόνιο και το οριστικό ξεπούλημα της χώρας, λείπει η ισχυρή λαϊκή πίεση που θα μπορούσε να τα αποτρέψει και να στριμώξει το πολιτικό σύστημα. Και αυτό είναι εφικτό, διότι η συναίνεση των κομμάτων και η εσωτερική συνοχή τους κρέμεται από μία κλωστή, όπως φάνηκε και στις πρόσφατες ψηφοφορίες στη Βουλή. Θα αρκούσε μια ισχυρή λαϊκή πίεση για να σπάσει.
Και όμως, αυτή η λαϊκή πίεση απουσιάζει την κρισιμότερη στιγμή. Γιατί άραγε; Μήπως έπαψε ο λαός να είναι αγανακτισμένος και αηδιασμένος; Όχι βέβαια! Αντίθετα, όπως καταγράφεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις, ακόμα και στη στροφή των καθεστωτικών ΜΜΕ, που έχουν γίνει όψιμα και με το αζημίωτο «αντιμνημονιακά», η αντίθεση του λαού έχει γίνει καθολική.
Πρέπει λοιπόν αλλού να αναζητήσουμε τις αιτίες αυτής της λαϊκής απουσίας, την ώρα που κινδυνεύουμε να μας περάσουν οριστικά τη θηλιά στο λαιμό.

Ανασύνταξη του συστήματος από τα «αριστερά»
Τ ο σύστημα αμύνεται με νύχια και με δόντια απέναντι στη διαφαινόμενη κατάρρευσή του και όλο και περισσότερο κινητοποιεί τους θεσμοποιημένους αντιπάλους του, την αντιπολίτευση της αυτού Μεγαλειότητας.
Ο Γεώργιος Παπανδρέου, που προσωποποιούσε ανοικτά το κόμμα των σοσιαληστών, την προδοσία και την παράδοση της χώρας, απομακρύνθηκε, και στη θέση του μπήκε ένας «αόρατος» τραπεζίτης. Ταυτόχρονα σύρθηκε ο Σαμαράς να βρεθεί στο τραπέζι των κούισλιγκ, συνυπεύθυνος για τη συνέχεια.

Όμως αυτό δεν θα αρκούσε για να σιγήσουν οι «αγανακτισμένοι». Ούτε αρκούσαν τα τάγματα εφόδου του Παπουτσή, που με δολοφονική μανία κτυπούσαν το κίνημα. Χρειαζόταν η συμβολή των καθεστωτικών δυνάμεων της «αντιπολίτευσης». Η κρίση του δικομματισμού θα έπρεπε να μεταφραστεί σε ενίσχυση των κομμάτων της θεσμικής αντιπολίτευσης. Και δεν πρόκειται μόνο για το φούσκωμα του αποκόμματος του παλιού Συνασπισμού, της ΔΗΜΑΡ με τον Φώτη Κουβέλη και τη Ρεπούση, αλλά και για τη διοχέτευση της λαϊκής αγανάκτησης στα ελεγχόμενα κανάλια της Αριστεράς.
Τωόντι, στην πρώτη φάση, όλες αυτές οι δυνάμεις, που επί τόσα χρόνια καλλιεργούσαν τον εθνομηδενισμό, την πολυπολιτισμικότητα, τον ευρωπαϊσμό, μαζί με τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, τρόμαξαν μπροστά σε ένα ακηδεμόνευτο μαζικό λαϊκό κίνημα, που εμφανίστηκε με μόνο σύμβολο την ελληνική σημαία.
Και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να το υπονομεύσουν. Το ΚΚΕ το συκοφάντησε από την αρχή. Ο Σύριζα στην αρχή το απέρριπτε, ενώ στη συνέχεια προσπάθησε να το αλλοιώσει και να το βάλει στα ακίνδυνα καλούπια της ψευδοαριστερής αντιπολίτευσης. Χαρακτηριστική υπήρξε η αντίθεση στην πλατεία Συντάγματος, ανάμεσα στη «επάνω» πλατεία, του λαού, την οποία θεωρούσαν εθνικιστική, και την «κάτω» πλατεία, όπου ήταν μαζεμένα όλα τα γκρουπούσκουλα. Ας θυμηθούμε τι προσπάθειες έκαναν για να διωχθεί η ελληνική σημαία, σύμβολο της αντίστασης του ενιαίου ελληνικού λαού, από τις πλατείες. Τέλος, επιστρατεύτηκαν και οι «ένοπλες» δυνάμεις του στρατοπέδου. Οι ψευδώνυμοι αντιεξουσιαστές, οι οποίοι στην πραγματικότητα παρασιτούν στη συγκεκριμένη εξουσία, και είχαν ταχθεί από την αρχή ενάντια στο κίνημα. Εξ άλλου συμμερίζονται τα ίδια ιδεολογικά και πολιτισμικά πρότυπα με τους δήθεν αντιπάλους τους – το μίσος της πατρίδας, την ξενομανία, τον άκρατο ατομικισμό και τη λογική του πλιάτσικου. Και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να προβοκάρουν και να διαλύσουν το κίνημα.
Είναι χαρακτηριστική η τελευταία μεγαλειώδης συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος, στις 20 Οκτωβρίου 2011, όταν κουκουλοφόροι και κνίτες, ο καθένας από την πλευρά του, διέλυσαν –με τη συμβολή της αστυνομίας του Παπουτσή– την τελευταία μεγάλη συγκέντρωση του κινήματος.

Οι ανεπάρκειες των «αγανακτισμένων»
Ωστόσο υπάρχει και μια δεύτερη αιτία γι’ αυτήν τη σιγή, οι αδυναμίες του ίδιου του κινήματος το οποίο, απέναντι σε τόσες επιθέσεις, από τους κρανοφόρους έως τους… κουκουλοφόρους, δεν κατόρθωσε να αντισταθεί αποτελεσματικά. Δεν κατόρθωσε να αποκτήσει μια ενιαία κατεύθυνση και στόχευση. Δεν διατύπωσε ένα συνεκτικό πρόγραμμα, δεν επιχείρησε έστω να συγκροτήσει ένα ευρύ αντιμνημονιακό μέτωπο. Γι’ αυτό, και παρότι αντιστάθηκε με νύχια και με δόντια, οδηγήθηκε προσωρινά στη σιγή και μάλιστα τη χειρότερη στιγμή.
Στο επίπεδο της πλατείας, δεν μπόρεσε να αυτοοργανωθεί αποτελεσματικά για να αντιμετωπίσει τα Ματ και τους κουκουλοφόρους, με αποτέλεσμα να συρρικνωθεί η μαζική του έκφραση.
Στο επίπεδο της ιδεολογικής συνοχής, απέτυχε να διαμορφώσει ένα ρεαλιστικό και συνεκτικό πρόγραμμα άρνησης του μνημονίου και ταυτόχρονης σωτηρίας της πατρίδας. Αντίθετα, παρασύρθηκε πολύ συχνά από τυχοδιώκτες, εξημμένες κεφαλές, κάποτε και ψυχιατρικές περιπτώσεις, σε δρόμους αδιέξοδους. Και το σύστημα έσπευσε να χρησιμοποιήσει τέτοιες περιπτώσεις, όπως κάνουν τα λαμόγια- επιχειρηματίες, οι οποίοι χρησιμοποιούν τα κανάλια, τα ραδιόφωνα και τις εφημερίδες που ελέγχουν, για να επιταχύνουν τη χρεοκοπία της χώρας, το πέρασμα στη δραχμή σε συνθήκες κατάρρευσης, ώστε να μηδενίσουν τα χρέη και τις ζημιές τους. Γι’ αυτό προβάλλουν τις πιο αδιέξοδες και ακίνδυνες για το σύστημα στρατηγικές. Και το κίνημα δεν αναλογίστηκε τι άραγε προκάλεσε το επαναστατικό μένος του Κοντομηνά, του Κουρή, του Κυριακού και των φερεφώνων τους;
Το ίδιο, δυστυχώς, συνέβη στο επίπεδο του «αντιμνημονιακού μετώπου». Ένα τέτοιο μέτωπο, σε μίνιμουμ βάση, αποτελούσε αίτημα και ζητούμενο του λαού για να μπορέσει να απαντήσει και σε ένα στοιχειώδες πολιτικό και εκλογικό επίπεδο. Και όμως, ενάμιση χρόνο μετά την έκφραση αυτού του αιτήματος από πολλές δυνάμεις, όχι μόνο δεν συγκροτήθηκε κάτι ανάλογο, αλλά αντίθετα ενισχύθηκαν και πάλι τα κόμματα της ξεπερασμένης αντιπολίτευσης.
Χαρακτηριστικός υπήρξε ο ρόλος του Μίκη Θεοδωράκη και των πρωτοβουλιών του, της «Σπίθας» και της «ΕΛΑΔΑς», που φάνηκαν να σαρκώνουν την ελπίδα για τη συγκρότηση ενός τέτοιου μετώπου. Και όμως, αυτά τα σχήματα απέκλεισαν την πιθανότητα πολιτικής μετεξέλιξής τους και συμμετοχής στις εκλογές, ώστε να εκφραστεί η λαϊκή αγανάκτηση. Έτσι, με εσωστρέφεια, αποχωρήσεις και διαγραφές, η «Σπίθα» αυτοσυρρικνώθηκε, ενώ η «ΕΛΑΔΑ» κατέληξε, πριν καν γεννηθεί, σε μετωπικό σχήμα του Συνασπισμού, το οποίο διαχειρίζονται διάφοροι αιώνιοι μεταλλαγμένοι Κνίτες.
Εν τέλει, όπως καταγράφεται και στις δημοσκοπήσεις, ένα μεγάλο μέρος των «αγανακτισμένων» αναγκάζεται να καταφύγει στα γνωστά κόμματα, υπεύθυνα για την κατάντια της μεταπολίτευσης. Οι οργανωτικές πρωτοβουλίες που αναλήφθηκαν από τον Θεοδωράκη, αντί να δώσουν πολιτική διέξοδο στους αγανακτισμένους, μπλόκαραν στην πράξη –ηθελημένα ή αθέλητα, δεν έχει σημασία– τη δυνατότητα συγκρότησης ενός τέτοιου μετώπου και λειτούργησαν αρνητικά για την ανάπτυξη του κινήματος.

Τι να κάνουμε
Αυτές οι αδυναμίες, απαντούν εκ του αντιθέτου, και στα αιτήματα που τίθενται επιτακτικά σήμερα: Επανεμφάνιση του κινήματος, πιο οργανωμένου στις «πλατείες» της χώρας, ιδεολογική διαύγαση και διαμόρφωση μίνιμουμ θέσεων, συγκρότηση ενός πολιτικού υποκειμένου, που θα αποτελέσει τη βάση για ένα αυθεντικό αντιμνημονιακό μέτωπο. Και τώρα, άμεσα, κινητοποίηση, για να αποφευχθεί η καταστροφή της υπογραφής του νέου μνημονίου.
Οι αγανακτισμένοι πρέπει να μεταβληθούν σε ένα πατριωτικό, κοινωνικό και αντιμνημονιακό κίνημα, διότι διαφορετικά παραμονεύουν και άλλοι – οι φαιοχίτωνες– μνηστήρες, που θα επιχειρήσουν να εκτρέψουν και να χρησιμοποιήσουν τη λαϊκή αγανάκτηση. Το σενάριο παίχτηκε και αλλού, στο παρελθόν. Αν αφήσουμε τους τυχοδιώκτες και την εθνομηδενιστική χαβιαροαριστερά να λυμαίνονται το κίνημα των αγανακτισμένων, σε συνθήκες καθολικής και καταλυτικής κρίσης της χώρας, τότε αναπόφευκτα θα προβάλουν και άλλες αυταρχικές, φαιές απαντήσεις στην κρίση.
Και στο μεταξύ ο μεγαλύτερος κίνδυνος, άμεσα, είναι η διαιώνιση της κυβέρνησης Παπαδήμου, ή η ακυβερνησία, που θα επιτρέψει στις αντιδημοκρατικές λύσεις να επιβληθούν. Γι’ αυτό εξάλλου πασχίζουν τα εσχάτως «επαναστατικοποιημένα» κανάλια και ραδιόφωνα.


του Γιώργου Καραμπελιά από τη Ρήξη

Enhanced by Zemanta

Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ, 28.9.2011

Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ».

Χειρότερο απ’ το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου

σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική,
που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ’ τον
αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα
πάντα. Λίγο πριν απ’ το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να
φοβάσαι τον εαυτό σου.

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να
φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας
συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν’ απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό
θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ’ αναγκαστούμε να ζήσουμε
με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ’
αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνου-
με ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ’ εκείνες τις
ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η
πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ’ όλα είναι το
δικό μας σενάριο;

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ
να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών
Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα
νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή
η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ’ αναγκαστεί ο
Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο
Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που
δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου
θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και
θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες
θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές
επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει
κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ’ αναθρέφει πια τα
παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ’ αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ’
ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν
βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο
ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους
κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να
επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι
το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της
ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με
τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ’ αρχίσουμε
να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος.Οι
μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο
«εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις
πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που
φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε
πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν’ αγαπηθούμε περισσότερο,
ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι
κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.

Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις
ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε
ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image
makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ’ αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά
να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν
ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως
καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν
καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας
εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια
πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση
τραπεζικών λογαριασμών.

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν’ αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε
αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε
βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες
άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι
αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ’ απολυθούν κάποιοι
απ’ αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά
μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι
«Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη
σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες
αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ’ αυτές είναι επώνυμες δεν
θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει
τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμενο του εαυτό, Δικαιοσύνη
την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι.
Γι’ αυτό θέλω να τελειώνουμε.

Πηγή

Σε οικονομική κατοχή η Ελλάδα με την υπογραφή της σύμβασης

Σε οικονομική κατοχή η Ελλάδα με την υπογραφή της σύμβασης

Η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου εφόσον υπογραφεί δίνει το δικαίωμα κατάσχεσης και εκμετάλλευσης της δημόσιας περιουσίας από τους δανειστές μας

Το νέο δάνειο των 130 δισ. ευρώ, το οποίο αποφασίστηκε στη Σύνοδο της 26ης Οκτωβρίου και υποτίθεται ότι συμφωνήθηκε για να καλύψει τις ανάγκες αναχρηματοδότησης του ανεξόφλητου υπολοίπου του χρέους την περίοδο 2012-2014, όχι μόνο δεν επαρκεί, αλλά σχεδιάζεται να συναφθεί με όρους εξαιρετικά επαχθείς.

Δεσμεύσεις οι οποίες θα οδηγήσουν σε πλήρη απώλεια της εθνικής κυριαρχίας της χώρας μαςγια πολλά έτη και σε μόνιμη υποδούλωσή της στις διαθέσεις των ξένων πιστωτών της θα κληθεί να αναλάβει η νέα κυβέρνηση εάν αποδεχθεί να προχωρήσει στην επικύρωση του συνόλου των αποφάσεων της Συνόδου Κορυφής της 26ης Οκτωβρίου 2011, όπως την πιέζει ήδη η Ευρωπαϊκή Επιτροπή!

Κι όλα αυτά, τη στιγμή που με τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής δεν διασφαλίζεται η κάλυψη του συνόλου των δανειακών αναγκών του Ελληνικού Δημοσίου για την περίοδο 2012-2014, αλλά μόνο ένα μέρος!

Το κομβικό σημείο της όλης διαδικασίας επικύρωσης των συμφωνηθέντων στη Σύνοδο Κορυφής αποτελεί η σύμβαση που θα κληθεί να υπογράψει η χώρα μας με τα οικονομικώς υγιή κράτη-μέλη της ευρωζώνης και με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, για τη λήψη ενός νέου δανείου συνολικού ύψους 130 δισ. ευρώ.

Όπως αποκαλύπτει σήμερα ο «Ε.Τ.», το νέο δάνειο των 130 δισ. ευρώ, το οποίο υποτίθεται ότι συμφωνήθηκε για να καλύψει τις ανάγκες αναχρηματοδότησης του ανεξόφλητου υπολοίπου του ελληνικού χρέους την περίοδο 2012-2014, όχι μόνο δεν επαρκεί για το σκοπό αυτό, αλλά σχεδιάζεται να συναφθεί με όρους εξαιρετικά επαχθείς για το ελληνικό κράτος!

Ειδικότερα:

Η συμφωνία ρύθμισης του ελληνικού χρέους της 26ης Οκτωβρίου 2011 η οποία επετεύχθη μεταξύ των Ευρωπαίων εταίρων μας και του ΔΝΤ -ερήμην της ελληνικής πλευράς- αυξάνει σημαντικά το τμήμα του ελληνικού χρέους που θα έχει τη μορφή των απευθείας διακρατικών δανείων από τις χώρες-μέλη της ευρωζώνης και των δανείων από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Ηδη, με την πρώτη δανειακή σύμβαση που συνήφθη τον Μάιο του 2010 μεταξύ της Ελλάδος, της ευρωζώνης και του ΔΝΤ, το τμήμα του ελληνικού χρέους που παύει σταδιακά να αποτελείται απόομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου και αρχίζει πλέον να καταλαμβάνεται από διακρατικά δάνεια και δάνεια από το ΔΝΤ φθάνει τα 110 δισ. ευρώ.

Με τη νέα δανειακή σύμβαση των 130 δισ. ευρώ, που αποφασίστηκε να υπογράψει η Ελλάδα, στη Σύνοδο Κορυφής της 26ης-10-2011, το συνολικό ανεξόφλητο υπόλοιπο του ελληνικού χρέους που θα καλύπτεται πλέον με διακρατικά δάνεια και δάνεια από το ΔΝΤ θα φθάσει τα 240 δισ. ευρώ.

Αυτό που θα συμβεί ουσιαστικά θα είναι η μετατροπή μεγάλου μέρους του ελληνικού χρέους από ομολογιακό χρέος που εκδόθηκε με βάση το ελληνικό δίκαιο σε διακρατικό χρέος, αποτελούμενο από δάνεια χορηγηθέντα με όρους που διέπονται από το αγγλικό δίκαιο, το οποίο εξασφαλίζει τους δανειστές έναντι του ελληνικού κράτους-οφειλέτη!

Η αλλαγή του νομικού καθεστώτος από το οποίο διέπονται πλέον αυτά τα νέα δάνεια συνιστά μια εξέλιξη άκρως επιζήμια για τα συμφέροντα του Ελληνικού Δημοσίου, για τους τρεις παρακάτω λόγους.

Δέσμευση της δημόσιας περιουσίας

1) Το μεγαλύτερο τμήμα του ανεξόφλητου υπολοίπου του ελληνικού χρέους, δηλαδή ένα ποσό συνολικού ύψους άνω των 240 δισ. ευρώ, θα μετατραπεί από μη εγγυημένο σε εγγυημένο με την αξία περιουσιακών στοιχείων και δικαιωμάτων του ίδιου του Ελληνικού Δημοσίου!

Δηλαδή, με τη συμφωνία για το αρχικό δάνειο των 110 δισ. ευρώ και με τη νέα συμφωνία για το καινούργιο δάνειο-μαμούθ των 130 δισ. ευρώ, η χώρα μας θα υποχρεωθεί να δεσμεύσει σημαντική αξία ακίνητης και κινητής περιουσίας της προκειμένου να εγγυηθεί ότι θα είναι συνεπής με την αποπληρωμή των τοκοχρεωλυτικών δόσεων!

Σημαντικά δικαιώματα της χώρας που απορρέουν από την εθνική κυριαρχία θα εκχωρηθούν πλήρως στους δανειστές, οι οποίοι θα αποκτήσουν δυνατότητες κατάσχεσης, εκποίησης ή ακόμη και εκμετάλλευσης περιουσιακών στοιχείων του Ελληνικού Δημοσίου με σκοπό να «συμμορφώσουν» την Ελλάδα όταν θα φθάσει και πάλι σε ένα σημείο αδυναμίας να αποπληρώσει το ήδη συναφθέν και το νέο επαχθές δάνειο!

Με τη νέα δανειακή σύμβαση των 130 δισ. ευρώ, το Δημόσιο θα αποδεχτεί την παραίτησή του από την ασυλία των περιουσιακών του δικαιωμάτων λόγω εθνικής κυριαρχίας, όπως ήδη έπραξε και με την προηγούμενη δανειακή σύμβαση των 110 δισ. ευρώ!

Τέλος στη δυνατότητα μονομερούς ρύθμισης

2) Το γεγονός ότι το Δίκαιο που διέπει το μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού χρέους αλλάζει σταδιακά από ελληνικό σε αγγλικό σημαίνει επίσης ότι το Ελληνικό Δημόσιο χάνει πλέον το δικαίωμά του να προχωρήσει μονομερώς σε αναδιάρθρωση του χρέους αυτού με «κούρεμα» της αξίας του κατά όποιο ποσοστό θέλει!

Το ελληνικό δίκαιο άφηνε ακάλυπτους τους δανειστές, επέτρεπε δηλαδή στο Ελληνικό Δημόσιο να τροποποιήσει μονομερώς, προς όφελός του, τους όρους αποπληρωμής των ομολόγων του. Βάσει του ελληνικού δικαίου, η χώρα μας θα μπορούσε να αποφασίσει όποτε ήθελε την απομείωση, το «κούρεμα» της αξίας των ομολόγων που οφείλει να εξοφλήσει!

Είχε δηλαδή το δικαίωμα από μόνο του το ελληνικό κράτος να επιβάλει στους πιστωτές του το «κούρεμα» της αξίας των ομολόγων του κατά ποσοστό της δικής του επιλογής, εφαρμόζοντας ρυθμίσεις με αποκλειστικό γνώμονα τα δικά του συμφέροντα.

Τώρα όμως που τα περισσότερα ομολογιακά δάνεια του Ελληνικού Δημοσίου αντικαθίστανται σταδιακά με δάνεια που διέπονται από το αγγλικό δίκαιο, το Δημόσιο χάνει το δικαίωμα να ρυθμίσει ελεύθερα προς όφελός του την αποπληρωμή του μεγαλύτερου τμήματος του χρέους του.

Δεν μπορεί δηλαδή πλέον το ελληνικό κράτος, για το τμήμα των 240 δισ. ευρώ του χρέους του, να προβεί μελλοντικά σε οποιαδήποτε μονομερή ρύθμιση, αλλά είναι υποχρεωμένο να εξοφλήσει στο ακέραιο τις οφειλές του κι αν δεν μπορέσει θα απολέσει σημαντικής αξίας περιουσιακά στοιχεία και δικαιώματα!

Η δυνατότητα που είχε το Ελληνικό Δημόσιο να προχωρήσει μονομερώς σε αναδιάρθρωση του χρέους του με όρους επωφελείς για το μέλλον του ελληνικού λαού είναι κάτι για το οποίο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υπό τον κ. Γ. Παπανδρέου δεν είχε πει κουβέντα στον ελληνικό λαό.

Το απέκρυψε σκόπιμα, επειδή προφανώς το κύριο μέλημά της ήταν να διασφαλίσει τα συμφέροντα των δανειστών, δηλαδή των τραπεζών και των λοιπών επενδυτικών εταιριών που έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους το μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού χρέους!

Τοποτηρητές στη χώρα

3) Η ασκούμενη οικονομική πολιτική θα ελέγχεται αυστηρά, θα υπαγορεύεται και θα καθοδηγείται καθημερινά από μόνιμα εγκατεστημένους στην Αθήνα επιθεωρητές-τοποτηρητές της Τρόικας του ΔΝΤ, της Κομισιόν και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, καθώς επίσης και από εμπειρογνώμονες άλλων κυβερνήσεων της ευρωζώνης!

Κι αυτό διότι οι δανειστές για να διασφαλίσουν πλήρως την αποπληρωμή των δανείων θα επιδιώκουν να επιβάλουν με κάθε μέσο στη χώρα μας την οικονομική πολιτική που εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους!

Γράφει ο Γιώργος Παλαιτσάκης για τον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ

Enhanced by Zemanta

ΔΕΝ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΣΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ

Εδώ ακριβώς είναι όλο το μυστικό, όλο το πολιτικό παιχνίδι. Πέρα από οποιαδήποτε απεχθή χρέη προς ιδιώτες δανειστές και τον λογιστικό έλεγχο του χρέους, θέματα τα οποία κάποια στιγμή, αναγκαστικά θα τεθούν στο τραπέζι, υπάρχει κάτι πολύ σοβαρότερο στην όλη υπόθεση. Ο ελληνικός λαός δεν οφείλει στην τρόϊκα και δεν μπορεί να εξαναγκαστεί με νόμιμο τρόπο να επιστρέψει, ούτε ένα ευρώ από τα χρήματα που έχει δώσει η τρόϊκα με βάση τις….
δανειακές συμβάσεις που ακολουθούν το πρώτο μνημόνιο. Γι΄ αυτό και βλέπετε την τρόϊκα τόσο εκνευρισμένη και πιεστική, καθώς και όλον αυτόν τον πανικό με το δημοψήφισμα κ.λ.π.. Το δημοψήφισμα είναι εν γνώσει της τρόϊκας, παρά το θέατρο που παίζουν, για να αβαντάρουν τον Παπανδρέου, αλλά ταυτόχρονα και δίκοπο μαχαίρι για την ίδια.

Ειδικότερα: Ο ελληνικός λαός δεσμεύεται έγκυρα απέναντι σε τρίτους, μόνο με βάση τον καταστατικό του χάρτη, δηλαδή το Σύνταγμά του. Ο σφετερισμός της εξουσίας από όργανα του κράτους, χωρίς να τηρηθεί ο καταστατικός χάρτης, δεν δεσμεύει τον ελληνικό λαό. Αυτό το γνώριζαν ή όφειλαν να το γνωρίζουν οι δανειστές, γιατί αφενός το ελληνικό Σύνταγμα είναι έγκυρο δημόσιο έγγραφο, αφετέρου οι δανειστές, αν και γνώριζαν ότι αυτό δεν έχει τηρηθεί, εντούτοις ξεκίνησαν να δίνουν τις γνωστές δόσεις από την δανειακή σύμβαση των 110 δις ευρώ, με δική τους πρωτοβουλία. Μάλιστα δε, για να συνταχθεί αυτή η σύμβαση και το μνημόνιο πληρώθηκε από την πλευρά του ελληνικού δημοσίου και ένα υπέρογκο χρηματικό ποσόν, κάτι που σημαίνει ότι έγινε πλήρης και ενδελεχής επιστημονική μελέτη του ελληνικού δικαίου, σε όλες του τις λεπτομέρειες.

Με βάση λοιπόν το άρθρο 36 παρ. 2 του Συντάγματος «Oι συνθήκες για εμπόριο, φορολογία, οικονομική συνεργασία και συμμετοχή σε διεθνείς οργανισμούς ή ενώσεις, και όσες άλλες περιέχουν παραχωρήσεις για τις οποίες, σύμφωνα με άλλες διατάξεις του Συντάγματος, τίποτε δεν μπορεί να οριστεί χωρίς νόμο, ή οι οποίες επιβαρύνουν ατομικά τους Έλληνες, δεν ισχύουν χωρίς τυπικό νόμο που τις κυρώνει.». Επομένως η δανειακή σύμβαση με την οποία συμφωνήθηκε το δάνειο των 110 δις ευρώ, έπρεπε να έρθει στην ελληνική Βουλή για κύρωση, κάτι που μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει και παρότι η τρόϊκα το γνωρίζει, εντούτοις συνεχίζει να χορηγεί τις γνωστές δόσεις, με δική της αποκλειστικά πρωτοβουλία και ευθύνη. Το ίδιο άρθρο στη συνέχεια και στην παράγραφο 3 ορίζει ότι «Mυστικά άρθρα συνθήκης δεν μπορούν ποτέ να ανατρέψουν τα φανερά» και στην παράγραφο 4 ορίζει ότι «H κύρωση διεθνών συνθηκών δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο νομοθετικής εξουσιοδότησης κατά το άρθρο 43 παράγραφοι 2 και 4». Επομένως δεν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει έστω νόμιμα κάποια εξουσιοδότηση στον υπουργό των οικονομικών ή σε οποιονδήποτε άλλο για να δεσμεύσουν τη χώρα.

Αυτή η δανειακή σύμβαση δεν ήρθε ποτέ στη Βουλή για κύρωση, για τον απλούστατο λόγο ότι τότε θα έπρεπε να εφαρμοστεί το άρθρο 28 παρ. 2 του Συντάγματος που λέει ότι: «Για να εξυπηρετηθεί σπουδαίο εθνικό συμφέρον και να προαχθεί η συνεργασία με άλλα κράτη, μπορεί να αναγνωρισθούν, με συνθήκη ή συμφωνία, σε όργανα διεθνών οργανισμών αρμοδιότητες που προβλέπονται από το Σύνταγμα. Για την ψήφιση νόμου που κυρώνει αυτή τη συνθήκη ή συμφωνία απαιτείται πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών». Επειδή λοιπόν για την κύρωση απαιτούνται 180 βουλευτές και με δεδομένη την άρνηση της Νέας Δημοκρατίας (ευτυχώς) να ψηφίσει αυτή τη δανειακή σύμβαση, η σύμβαση αυτή δεν ήρθε ποτέ στη Βουλή για κύρωση και επομένως αντισυνταγματικά και χωρίς να δεσμεύει τον ελληνικό λαό τέθηκε σε ισχύ, σε απόλυτη γνώση της παρανομίας αυτής από την πλευρά της τρόϊκας. Γιατί απαιτούνταν 180 βουλευτές; Απλούστατα. Από τη στιγμή που ορίζεται, εκτός των άλλων, ότι αφαιρούνται οι σχετικές με την σύμβαση αρμοδιότητες από τα ελληνικά δικαστήρια και πηγαίνουν στα ευρωπαϊκά και από τη στιγμή που την συγκεκριμένη σύμβαση δεν θα την διέπει το ελληνικό δίκαιο, αλλά το αγγλικό, τότε απαιτούνται 180 βουλευτές.

Έτσι, μέχρι σήμερα η τρόϊκα έχει δώσει χρήματα, με μια δανειακή σύμβαση η οποία όμως δεν δεσμεύει τον ελληνικό λαό και επομένως μια άλλη κυβέρνηση αύριο μπορεί να αρνηθεί να επιστρέψει αυτά τα χρήματα, πολύ δε περισσότερο που η τρόϊκα ήταν σε γνώση αυτής της παρανομίας και παρόλα αυτά, για τους δικούς της λόγους, προχωρούσε με δική της πρωτοβουλία.

Σήμερα λοιπόν, μας καλούν, σε συμπαιγνία τρόϊκα και κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, να αποφασίσουμε σε ένα δημοψήφισμα με το εμφανές ερώτημα «ναι ή όχι στη νέα δανειακή σύμβαση» και με το εκβιαστικό δίλημμα «μέσα ή έξω από το ευρώ». Όμως αποκρύπτουν την αλήθεια. Αποκρύπτουν ότι με αυτό το δημοψήφισμα θέλουν να καλύψουν την πρώτη παρανομία, ώστε να μην χάσει τα χρήματα που έχει δώσει η τρόϊκα.

Αφού λοιπόν θέλουν δημοψήφισμα, θα πάμε με το σωστό δίλημμα: Θα επιστρέψουμε όσα χρήματα έχει δώσει παράνομα μέχρι σήμερα η τρόϊκα, χωρίς να έχει τηρηθεί το Σύνταγμα και χωρίς να ερωτηθούμε από την αρχή ή δεν επιστρέφουμε τίποτα;
Άραγε, αυτό το δίλημμα το έχουν σκεφτεί οι «κουτόφραγκοι» ή ενεργούν και πάλι κουτοπόνηρα, όπως με την πρώτη δανειακή σύμβαση, προκειμένου να βάλουν χέρι στην ελληνική περιουσία;
Η πλεονεξία δεν βγαίνει πάντα σε καλό.

Αν σας άρεσε το θέμα προωθήστε το στους φίλους σας για να τους ενημερώσετε

Πηγή: hassapis-peter.blogspot.com

Enhanced by Zemanta

[Αναδημοσίευση] Δεν έχετε το δικαίωμα να κάνετε τους νέους ανθρώπους να κλαίνε!

Κύριοι που μας κυβερνάτε.
Απευθύνομαι σε όλους και απευθύνομαι με την οργή εκείνη που θα μπορούσε να έχει κι ένα άγριο ζώο προκειμένου να προφυλάξει τα παιδιά του.
Δεν θα κάνω το ντεντέκτιβ, το δικηγόρο ή το δικαστή για να βρω και να δικάσω αυτούς που μας κατρακύλησαν σε αυτή την άβυσσο, αυτή είναι… ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ των αρχών. Η δική μου υποχρέωση, σα πολίτη ήταν και είναι να είμαι υπάκουος στους νόμους της πολιτείας, να δουλεύω τίμια, να πληρώνω τις οφειλές μου προς το κράτος και να διδάξω τα παιδιά μου να κάνουν το ίδιο.
Αυτό έκανα μια ζωή, αυτό δίδαξα και στα παιδιά μου κι ενώ θα έπρεπε να είμαι … ευχαριστημένος και ήσυχος με τη συνείδηση μου, νοιώθω σαν ηλίθιος και έχω τύψεις. Δεν ξέρω πως θα νοιώθατε εσείς, αν βλέπατε ένα νέο 33 χρόνων, να προσπαθεί να κρύψει τα δάκρυα του και να λέει με παράπονο.. «Δεν μπορώ να καταλάβω σε τι έφταιξα. Δεν έκλεψα, δεν παρανόμησα, δεν είμαι τεμπέλης, δουλεύω κι εγώ και η γυναίκα μου σε αυτό το μαγαζί 16 ώρες την ημέρα κι ενώ μέχρι πέρυσι τα κουτσοκαταφέρναμε, φέτος θα έλθει ώρα που δεν θα έχουμε να πληρώσουμε ούτε το ρεύμα. Ψάχνω για καμιά επί πλέον δουλειά, τίποτα… Πώς είναι δυνατόν να σκεφθούμε να κάνουμε παιδιά; Ποιο είναι το μέλλον μας;»
Αυτός ο νέος είναι ο γιός μου κύριοι.
Είναι ένα ανάμεσα σε λίγα άρθρα-δημοσιεύσεις που πραγματικά αξίζουν μιαν ανάγνωση. Το κείμενο επισημαίνει ξανά ότι όλο αυτό που γίνεται στην Ελλάδα αυτό το καιρό είναι έξω από κάθε λογική. Δεν είναι δυνατόν τόσοι βουλευτές να μην συνειδητοποιούν αυτό που φωνάζει τόσος κόσμος. Κάτι πολύ κακό συμβαίνει πίσω από όλα αυτά, αλλά δε θα κάνω υποθέσεις. Το μόνο που μετράει αυτή τη στιγμή είναι να συνειδητοποιήσουν οι πολίτες ποιος είναι ο ρόλος τους ως πολίτες αλλά πρωτίστως ως άνθρωποι ανάμεσα σε ανθρώπους…

Αν δεν είσαι ήσυχος, πήγαινε στη πλατεία σήμερα

Εξασθενεί λέει το κίνημα των »Αγανακτισμένων». Μα γιατί άραγε? Γιατί μαζεύονται πλέον 2000-3000 κόσμος στο Σύνταγμα?
Είμαστε στην Αθήνα 4.5 εκατομμύρια κόσμος. Άντε να βάλω αυτούς που δεν μπορούν να πάνε λόγω θεμάτων υγείας, λόγω ότι δεν συμφωνούν με αυτό, λόγω υποχρεώσεων δουλειάς, λόγω ότι είναι βολεμένοι κλπ. Πόσοι να ναι αυτοί? Τα 2 εκατομμύρια ας πούμε? Οκ. Μένουν άλλα 2,5. Μέσα σε 15 μέρες λοιπόν από αυτά τα 2,5 εκατομμύρια έστω ότι θα πήγαιναν 1 φορά στο Σύνταγμα. 1 φορά μόνο. Διαιρούμε και το αποτέλεσμα είναι 166.666. Αχμμμ. Εμείς έχουμε 4-5 χιλιάδες. Οι υπόλοιποι 162.666 που είναι? Μας λείπουν κάθε μέρα 162.666. Πού είναι αυτοί? Είναι η κατηγορία που προτιμά να πάει για μπάνιο την Κυριακή, ή να βγεί με το γκομενάκι για καφέ ή να κάτσει σπίτι να δει Greek Idol. Είναι η κατηγορία που απλά βαριέται. Που απλά είναι σε κώμα.

Τα νούμερα που καταγράφω είναι τελείως ενδεικτικά μέσα στο μυαλό μου, μπορεί να κάνω και λάθος αλλά και τους μισούς να έβαζα απ αυτούς που υπολογίζω και πάλι είναι πολλοί.

Γράφω αυτό το κείμενο με αφορμή συζητήσεις που είχα για το θέμα με φίλους και γνωστούς οι οποίοι βρίσκονται στην πιο πάνω κατάσταση. »Μπάνιο την Κυριακή» και δεν γαμιούνται όλα.

Απογοητεύτηκα. Οχι γιατί θέλουν να πάνε για μπάνιο μια μέρα η να κάτσουν σπίτι τους. Απογοητεύτηκα γιατί οι περισσότεροι απ αυτούς ειναι άνεργοι και δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει. Απογοητεύτηκα γιατί δεν μπορούσαν να θυσιάσουν 2 ώρες από τις υπερπολύτιμες ώρες ξεκούρασης τους μέσα σε 15 μέρες για να φωνάξουν για το μέλλον τους. Και ας μην φωνάξουν. Απλά να δώσουν παρουσία. Όταν θα τους το πω θα μου πούν τα γνωστά.

– »Ελα μωρε και τι θα γινόταν αν πήγαινα κι εγω θ άλλαζε τίποτα?»

– »Μαλακία μου φαίνεται όλο αυτό, πήγαν όλοι οι χαβαλέδες να ούμε και πρέπει να κάτσω κι εγώ να στηθώ εκεί?»

– »Α εγω δεν πάω σε πορείες και μαλακίες φοβάμαι» και άλλα πολλά…

Εντάξει αγαπητοί μου φίλοι. Σας καταλαβαίνω. Τόσα χρόνια όλοι μας βολεμένοι ο καθένας στον δικό του μικρόκοσμο, μάθαμε να ξεπερνάμε τα δύσκολα, χώνοντας το κεφάλι μας στην άμμο σαν άλλες στρουθοκάμηλοι. Και πάλι έτσι λέτε ότι θα το ξεπεράσετε. Με το κεφάλι κάτω. Συνηθίσατε άλλωστε τόσον καιρό. Προσέξτε όμως γιατί ίσως ήρθε η εποχή που κάποιος θα σας ξεριζώσει το κεφάλι βίαια απ το χώμα και δεν θα υπάρχει τρύπα για να το βάλεις πουθενά αλλού, εκτός από τη γνωστή….

Μπορεί να μην συμφωνείτε μ αυτά που γράφω που ίσως τα γράφω και πιο ωμά απ ότι συνηθίζω, μπορεί να διαφωνείτε κάθετα με όλο το σκεπτικό και τη φιλοσοφία του βγαίνουμε στις πλατείες αλλά ρε πούστη μου, μια φορά, μια γαμημένη φορά μέσα σε 15 μέρες δεν θα μπορούσες να είσαι εκεί, έτσι για να φωνάξεις μια »κλέφτες» και να φύγεις.? Η να μην φωνάξεις. Να κάτσεις να κοιτάς και να τρώς καλαμπόκια. ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ?

Εκτός αν πιστεύεις ότι δεν σε κλέβουν τόσα χρόνια, εκτός αν πιστεύεις ότι όλα βαίνουν καλώς σ αυτό το μπουρδέλο που λέγεται Ελλάδα, εκτός αν πιστεύεις ότι όλοι αυτοί που μαζεύτηκαν έστω και μία φορά στο Σύνταγμα η όπου αλλού είναι τελειωμένοι και άσχετοι, εκτός αν πιστεύεις ότι δεν πρέπει να διαμαρτύρεσαι και να φωνάζεις εκτός αν πιστεύεις οτι πρέπει να αποδέχεσαι αυτά που αποφασίζουν άλλοι για σένα.

Εγώ θα σου πω αυτό, πήγαινε στον καθρέφτη σου και κοιτάξου. Κοίτα βαθιά μέσα στα μάτια σου κι αν δεις ότι είσαι ήσυχος με τις επιλογές σου, πήγαινε για μπάνιο. Αν δεν είσαι ήσυχος πήγαινε στην πλατεία σήμερα. Η αύριο ή την Κυριακή. ΠΗΓΑΙΝΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ έστω. Θυσίασε μια φορά το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Για να είναι το δικό σου πνεύμα ελεύθερο…

Κι ας πιστεύεις ότι δεν θα γίνει τίποτα. Μην βγάλεις όμως την ουρά σου απ έξω. Γιατί αν μια στο δισεκατομμύριο αλλάξει κάτι με αυτή την διαμαρτυρία η ακόμα χειρότερα αν δεν αλλάξει τίποτα και τα παιδιά σου κι εσύ ζείς αργότερα σε συνθήκες που δεν θα ήθελα καν να φανταστώ δεν θα θελα να είμαι στη θέση σου όταν θα σε ρωτήσουν, » Μπαμπα τότε το 2011 τον Μαιο που βγαίναν όλοι στις πλατείες και φωνάζαν για την αδικία και την κλεψιά εσύ τι έκανες? να απαντήσεις: »Εγώ πήγαινα για μπάνιο παιδί μου….»

Αυτά τα λέω με πολύ αγάπη και για φίλους μου πολύ αγαπημένους που δεν έχουν ξεμπερδέψει ακόμα από τα κατάλοιπα που τους έχει αφήσει το παρελθόν. Αυτό που όλοι έχουμε ζήσει. Τα λέω γιατί ξέρω ότι τους αρέσει ο Παπακωνσταντίνου (όχι ο Υπουργός, φτου φτού) αλλά ο Βασίλης όταν τραγουδά το »Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα» Τα λέω γιατί ξέρω ότι κατα βάθος θέλουν και μπορούν να γυρίσουν τις πλάτες τους στο μέλλον, στο μέλλον που τους φτιάχνουν όπως θέλουνε, και να τους πω να μείνουν μονάχοι στο παρόν, να σώσουν οτιδήποτε αν σώζεται και να μην γίνουν συνένοχοι στο φόνο. Γιατί μετά οι μούντζες που πέφτουν στο Σύνταγμα θα γυρίσουν μπούμερανγκ..

Τελικά είναι όμορφο να πολεμάς για την δημοκρατία….

Τετάρτη 15 Ιουνίου 2011

Εάν πριν μερικούς μήνες μου έλεγες ότι οι άνθρωποι θα μένανε στις πλατείες, θα φέρνανε φαγητό και θα φτιάχνανε ομάδα σίτισης η οποία θα τάιζε καθημερινά πολλούς άστεγους, ότι θα μάζευε ο καθένας τα σκουπίδια του και θα κράταγε την πλατεία καθαρή, ότι θα έκαναν δεντροφύτευση και άλλα πολλά όμορφα πράγματα τότε θα σου έλεγα ότι είσαι παλαβός και ότι ονειρεύεσαι. 25 μέρες μετά, ζήσαμε , ζούμε και απ’ότι φαίνεται θα συνεχίσουμε να ζούμε το όνειρο, την αρχή της ουτοπίας που μας έλεγαν οι γονείς μας. 25 μέρες τώρα ο κόσμος μαθαίνει να μιλάει, να ανταλλάζει ιδέες, να αγαπάει, να είναι αλληλέγγυος, με λίγα λόγια να συμπεριφαίρεται σαν άνθρωπος και όχι σαν ρομπότ, μαθαίνει να ζει ελεύθερος. Σήμερα ήταν η μεγάλη συγκέντρωση – πορεία που όλοι περιμέναμε πολλές μέρες. Σήμερα θα προσπαθούσαμε να ρίξουμε ένα ολιγαρχικό καθεστός που με την ταμπέλα της δημοκρατίας ριμάζει αξιοπρέπειες, συνειδήσεις, ολόκληρες ζωές. Γύρω στις 12.30 το μεσημέρι παρατήρησα ότι υπήρχε κόσμος από την ομόνοια ώς το Παναθηναϊκό στάδιο, δεν έπεφτε καρφίτσα. Το πρώτο μήνυμα είχε σταλεί, έτσι ο κρατικός κατασταλτικός μηχανισμός άρχισε για ακόμα μια φορά το έργο που ξέρει να κάνει καλά εδώ και πολλά χρόνια. Η πρώτη ομάδα γνωστών-αγνώστων – κουκουλοφώρων – μπαχαλάκιδων – ρουφιάνων ταγματασφαληστών εμφανίστηκε στην κορυφή της Πανεπιστημίου, πέταξε την πρώτη Amstel στα ματ. Ο κόσμος αντέδρασε, κατάφερε να διασπάσει την ομάδα τον ρουφιάνων, μάλισα κατάφερε να προπυλακίσει και έναν από αυτούς, πάνω στον οποίον βρέθηκε αστυνομική ταυτότητα. Η συνέχεια ήταν απολαυστική για τον άτυχο ρουφιάνο ο οποίος μέτρησε όλα τα σκαλία της πλατείας με την μούρη και στην συνέχεια έφτασε κλοτσιδών ως της αρχές της Ερμού με την μούρη κρέας. Εντελως τυχαία μετά από μισή ώρα άρχισε αυτο που θέλανε. Η πλατεία καλύφθηκε απο δακρυγόνα (με ημερομηνία λήξης 1995 όπως διαπιστώσαμε με τα ίδια μας τα μάτια). Ακολούθησαν εικόνες που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες μεσα μου. Η Νίκη είχε φτιάξει μια απίστευτη κάτασπρη φατσουλα με malox , ο Γιώργος με την μάσκα θαλάσσης χωρίς αναπνευστήρα, ο Σπύρος με τα γυαλιά κολυμβητή, ο Παντελής να θυμάται τα νιάτα του στην Ρηγίλης , η Μπίλη και ο Γιάννης να γονατίζουν από τα δακρυγόνα και αλληλοστιριζόμενοι να μπαίνουν στο μετρό για να πάρουν ανάσα, και όλοι μαζί να χορεύουν δίπλα από τα ματ δείχνοντας ότι πίσω από τα malox και τις μάσκες υπάρχει μια ιδέα, και οι ιδέες είναι αλεξίσφαιρες. Οι δυνάμεις καταστολής νόμιζαν ότι και αυτή την φορά θα κατάφερναν να σπάσουν τον κόσμο. Το κατάφεραν για λίγο αλλά κατά της 5 κουράστηκαν στον πόλεμο και αποφάσησαν να φύγουν. Όμως διαψεύσθηκαν. Η πλατεία, μετά την αποχώρηση τους γέμισε πάλι, ασφυκτικά. Ο κόσμος μάζεψε τις πέτρες από τους δρόμους καθάρισε όλη την πλατεία και κατα τις 8 βγαίνοντας από το μετρό άκουγες την φώνη του Βασίλη να τραγουδάει «Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία, εγώ κρατάω την ουσία και ονειρεύομαι..» και μια πλατεία γεμάτη χαμόγελα να τραγουδάει ξένοιαστη…γιατί είχαμε ΝΙΚΗΣΕΙ. Τελικά είναι όμορφο να πολεμάς για την δημοκρατία….

Σύνταγμα 15/6/2011

Freedom of Speech

Enhanced by Zemanta

Πρώτο Ψήφισμα συνέλευσης πολιτών στο Αργοστόλι

By

admin – 30/05/2011Posted in: ΔΡΑΣΕΙΣ, ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ

Η συνέλευση πολιτών στην κεντρική πλατεία Αργοστολίου, στην Κεφαλλονιά, στις 29 Μαΐου 2011, με απόφαση της όρισε τη διακήρυξη των βασικών της αρχών και απευθύνουν «ανοιχτή πρόσκληση σε όλους για την αναθεώρηση της ζωής μας», με τον τίτλο:

ΚΗΡΥΣΣΟΥΜΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΡΚΟΥΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

(Απευθύνεται σε όλους τους έλληνες , σε όλους τους λαούς της Ε.Ε., της Μεσογείου  και σε όλο τον κόσμο).

Σήμερα, ερχόμαστε,  με αυτή  την απόφαση μας, να αντικαταστήσουμε τις πολιτικές χωρίς προοπτική, τη στείρα και δίχως νόημα αντίδραση, τα κενά νοήματος συνθήματα «εκδίκησης», με την επιλογή της διεκδίκησης όσων εμείς θέλουμε:

Βάζουμε μπροστά και πρώτα, τα δικά μας «θέλω» , τα δικά μας αιτήματα, τη δική μας ζωή και αξιοπρέπεια.

Δεν διεκδικούμε τίποτα λιγότερο από τα πάντα, γιατί ο άνθρωπος είναι τα πάντα.

Η δυστυχία και η εξαθλίωση είναι ο δικός τους τρόπος ζωής. Εμείς έχουμε το δικό μας.

Στη «λύση» της «αναδιάρθρωσης του χρέους» που θέλουν για εμάς, χωρίς εμάς, εμείς επιλέγουμε την αναδιάρθρωση του κόσμου όπου ζούμε, την αναδιάρθρωση της ζωής μας, διότι αυτό που τελικά χρεοκόπησε, δεν είναι τα νούμερα και οι εξισώσεις που εμφανίζονται σε σχεδιαγράμματα που δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν στις ζωές μας.

Χρεοκόπησαν οι αξίες μας και η ιδιότητα τού να είμαστε άνθρωποι και πολίτες.

Θέλουμε πραγματική δημοκρατία. Ή καλύτερα: Θέλουμε δημοκρατία, διότι σήμερα έχουμε ολιγαρχία.

Εμείς, οι λίγοι, που σας μιλάμε σήμερα δεν θέλουμε να αλλάξουμε την ανθρωπότητα και να σώσουμε τον κόσμο.

Όχι, θέλουμε κάτι απείρως πιο μετριοπαθές: Όντας, ασήμαντο μέρος αυτού του κόσμου, ονειρευόμαστε και θέλουμε η ανθρωπότητα να αλλάξει η ίδια τον εαυτό της, όπως το έχει ήδη κάνει δυο – τρεις φορές στην ιστορία. (Η μία ήταν κάποτε στην Ελλάδα).

Δεν χρειαζόμαστε κανέναν, πέρα από τη συλλογική μας δημιουργικότητα και δράση, για να φτάσουμε σε μια κοινωνία αγάπης και φιλίας, δημοκρατίας και ισοπολιτείας, ισονομίας και ισηγορίας, ελευθερίας, αλληλεγγύης και αυτοθέσμισης.

Μας εμποδίζουν να συναντηθούμε σε μια μεγάλη ενότητα και να γίνουμε μια πρωτοφανής δύναμη , όλες οι διαιρέσεις, σε κόμματα, τάξεις, επαγγελματικές ομάδες, συντεχνίες, έθνη, φυλές, θρησκείες και ιδεολογίες.  Παραμερίζουμε ό,τι μας χωρίζει.  Λέμε όχι στο καταστροφικό και ψεύτικο «διαίρει και βασίλευε» της ολιγαρχίας , έτσι όπως το έχει στήσει στα 300 χρόνια της νεωτερικότητας της.

Σμίγουμε, με το μόνο κριτήριο που μας ενώνει και μας χαρακτηρίζει: Είμαστε άνθρωποι του κόσμου και πολίτες μιας  πατρίδας. Χρειαζόμαστε ιδέες, πίστη, θέληση και μια μεγάλη απόφαση, για να δημιουργήσουμε τη δική μας δημοκρατική έξοδο, από τα αδιέξοδα που δημιούργησε μια ασήμαντη και ανίκανη τοπική και διεθνής ελίτ, με τις απάνθρωπες αξίες της, τις προτεραιότητες και τον τρόπο της.

Δεν χρειάζεται να ξέρουμε που και πώς ΘΑ ΠΑΜΕ. Ο τρόπος τους είναι λάθος, αδιέξοδος και τραγικός και μένει στον καθένα και σε όλους μας η ευθύνη να ξεκαθαρίσουμε τι θέλουμε και πού ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΜΕ. Να δώσουμε νόημα στο τι είδους πατρίδες, τι είδους κοινωνίες, τι είδους ανθρώπους,  επιθυμούμε.

Θέλουμε έναν άλλο κόσμο και μια όμορφη πατρίδα: ένα κοινό όνειρο δημοκρατίας.

Το ερώτημα, πια, δεν είναι το «αν μπορούμε» . Το ερώτημα είναι: ΘΕΛΟΥΜΕ;

Όταν θέλουμε και ξέρουμε, ΜΠΟΡΟΥΜΕ.

–          Θέλουμε τη χώρα μας πίσω.

–          Θέλουμε στάση πληρωμών του δημόσιου χρέους, όχι γιατί δεν μπορούμε να το πληρώσουμε, αλλά γιατί είναι το προϊόν μιας απάτης και μιας συναλλαγής, ερήμην των λαών, μεταξύ πολιτικών και τραπεζιτών: Με ποιο ηθικό, κοινωνικό, πολιτικό δικαίωμα έδωσαν το ευρώ και όλα τα νομίσματα του κόσμου στην ιδιοκτησία των τραπεζιτών; ΟΙ ΛΑΟΙ ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ. ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ.

–          Θέλουμε το χρήμα και τα νομίσματα όλου του κόσμου να γίνουν ξανά δημόσια εργαλεία, δημοκρατικά διαχειριζόμενα. Να τεθούν υπό δημοκρατική μετοχική σύνθεση και διαχείριση τα τραπεζικά ιδρύματα που τυπώνουν το χρήμα. Οι βουλιαγμένες , σήμερα, τράπεζες να γίνουν αυτοδιοικούμενα εργαλεία δημοκρατικής διακίνησης του χρήματος. (Ξέρουμε από συνεταιρισμούς, ξέρουμε από ζωή και αριθμούς).

–          Θέλουμε πολιτικό και διαχειριστικό έλεγχο , ώστε να ξέρουμε όλοι πως φτάσαμε σε αυτό το σημείο και να  τιμωρηθούν, για Εθνική Προδοσία  και κλοπή, όσοι κακοδιαχειρίστηκαν, λεηλάτησαν εθνικούς λογαριασμούς ή ξεπούλησαν δημόσια περιουσία. Όλα αυτά, αρνούμενοι πάντα το σύνολο του χρέους, ως επαχθές για τους λαούς και προϊόν απάτης κι όχι για να δούμε ποιο τμήμα του θα πληρώσουμε.

–          Θέλουμε πάγωμα χρεών όλων των επιχειρήσεων, νοικοκυριών και πολιτών, ως ότου έλθει η δημοκρατία και να εξετάσει κάθε περίπτωση χωριστά.

–          Θέλουμε δημοκρατία. Δεν μας εκπροσωπεί το σημερινό πολιτικό και κομματικό σύστημα και η αντιπροσωπευτικότητα του κοινοβουλευτισμού.

–          Θέλουμε συνταχτική εθνοσυνέλευση, για αλλαγή του συντάγματος, για μια δημοκρατία των λαϊκών συνελεύσεων και για ένα πολίτευμα,  όπου οι πολίτες θα φτιάχνουν και θα ψηφίζουν τους νόμους, με δημοψηφίσματα και οι όποιοι εκπρόσωποι θα είναι ελάχιστοι και πάντα ανακλητοί. ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΗ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

–          Θέλουμε πίσω τη δημόσια περιουσία που πούλησαν. Η δημόσια περιουσία ανήκει στο λαό και όχι στα κόμματα, τους πολιτικούς και τις κυβερνήσεις.Κανένα κόμμα και καμία κυβέρνηση δεν έχει το δικαίωμα να συναινεί ή να υλοποιεί την εκχώρηση δημόσιας περιουσίας. Είναι απλοί διαχειριστές και όχι ιδιοκτήτες της.  Κάθε παραχώρηση τηςχωρίς δημοψήφισμα, είναι άκυρη και το αντικείμενο της συναλλαγής επιστρεπτέο, χωρίς ιδιαίτερα ανταλλάγματα.

Πάμε, λοιπόν, όσο γίνεται περισσότεροι, για τα μεγάλα θέλω μας. Τίποτα λιγότερο από τη ζωή μας και την πατρίδα μας. Τίποτα λιγότερο από την αξιοπρέπεια του καθένα μας, των παιδιών μας και των γενιών που έρχονται.

Ας δημιουργήσουμε μια διαρκή ανοιχτή συνέλευση, ας προχωρήσουμε σε μια μεγάλη δημοκρατική επανάσταση, από την οποία δεν υπάρχει σοβαρός λόγος να λείψει κανείς:

ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ ή ΟΛΙΓΑΡΧΊΑ; Δεν υπάρχει άλλο δίλημμα, που να μας χωρίζει. Και με βάση αυτό, καλείται ο καθένας και όλοι να επιλέξουμε πλευρά και να αποφασίσουμε.

Δεν υπάρχουν έτοιμες συνταγές, δεν υπάρχει ούτε  δρόμος. Το δρόμο θα τον ανοίγουμε, προχωρώντας.  Σήμερα, πέφτουμε στο κενό, χωρίς φρένα και είναι άγνωστο πότε θα πιάσουμε και αν υπάρχει πάτος. Ας προχωρήσουμε, με τον τρόπομιας διαρκούς αμφισβήτησης, ακόμα και του εαυτού μας και όλων όσων αυτός πιστεύει  και μιας αέναης δημιουργικότητας αυτόνομων πολιτών και ελεύθερων ανθρώπων. Αυτό-νομοι είναι οι άνθρωποι, που φτιάχνουν οι ίδιοι τους νόμους τους, σχεδιάζουν μόνοι και μαζί τη ζωή τους και ορίζουν οι ίδιοι τις ατομικές και συλλογικές επιθυμίες. Δημιουργούμε το χώρο, όπου όλα τα ανθρώπινα θα είναι εφικτά. Για τη φιλία, την αγάπη, τη χαρά και την καλή διάθεση. Για τις ωραίες ανθρώπινες σχέσεις. Για τη γιορτή και την ελευθερία.  Για μια κατάσταση διαρκούς ευτυχίας.

Για όλα αυτά τα «θέλω» και για όλα αυτά που ζούμε, ας επαναλάβουμε:

–         Καμιά πληρωμή ή επαναδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους

–         Ναι στην επαναδιαπραγμάτευση της πραγματικότητας και την αναθεώρηση των αξιών , των προτεραιοτήτων και της ζωής μας.

–         Λέμε όχι στην τυραννία της απάθειας, της αδράνειας και της κατάθλιψης.

–         Θέλουμε (άμεση) δημοκρατία ενάντια στην κοινοβουλευτική ολιγαρχία.

–         Θέλουμε συνελεύσεις πολιτών ΠΑΝΤΟΥ και για ΠΑΝΤΑ.

Κι ας κλείσουμε με τα λόγια σοφών ανθρώπων:

«Αφού ο λαός έχασε την εμπιστοσύνη του στους πολιτικούς, γιατί δεν τον διαλύουν για να εκλέξουν έναν άλλο;».(Μπέρτολτ Μπρεχτ)

«Δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα μας, με τον ίδιο τρόπο σκέψης που χρησιμοποιήσαμε, όταν τα δημιουργήσαμε». (Αλβέρτος Αϊνστάιν)

H ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΛΕΥΚΗΣ ΨΗΦΟΥ!!

του Γιώργου Κοφινάκου

Πως μπορούν να εκφρασθούν οι αγανακτισμένοι πολίτες;                

Πως μπορούμε να τους μαυρίσουμε επιλέγοντας την λευκή ψήφο;
Τι συμβαίνει όταν το 50% + 1 του εκλογικού σώματος ψηφίσει λευκό;

[ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:  Στην Ελλάδα η λευκή ψήφος αποκλείστηκε από το σύστημα κοινοβουλευτικής κατανομής (δεν προσμετράται στο σύνολο και μπαίνει στην ίδια κατηγορία με την άκυρη κατά τον υπολογισμό) με τον νόμο 3434 του 2006, άρθρο 1, πιθανόν για την διευκόλυνση του σχηματισμού κυβέρνησης πλειοψηφίας. Προηγούμενα, το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο είχε κρίνει αντισυνταγματική μια τέτοια κίνηση με την απόφαση 12/2005, θεωρώντας ότι η ρίψη λευκής ψήφου είναι εξάσκηση του εκλογικού δικαιώματος. Η απόφαση αυτή ήρθε πάντως σε αντίθεση με αποφάσεις του ίδιου του ΑΕΔ αλλά και του Συμβουλίου της Επικρατείας, με τις οποίες η μη προσμέτρηση των λευκών κατά την εξεύρεση του εκλογικού μέτρου είχε κριθεί συνταγματική[1].

Συνεπώς, προς το παρόν η λευκή ψήφος δεν προσμετράται και αντιμετωπίζεται παρόμοια με την άκυρη κατά την κατανομή κοινοβουλευτικών εδρών. Παρόλα αυτά, στα εκλογικά κέντρα προσμετράται σαν ξεχωριστό στατιστικό στοιχείο.]

[Το παρακάτω κείμενο το αφήνω ως ένδειξη του πως θα ήταν ΑΝ μετρούσε η λευκή ψήφος….]

Έχουμε ακούσει πολλές φορές ότι στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα και αυτό γιατί η βούληση του λαού, που εκφράζεται μέσω των εκλογών, δίνει λύσεις σε όλα τα πολιτειακά θέματα.  Ο πολίτης -εκλογεύς δια της ψήφου του εκφράζει, κατά πρώτο λόγο, την προσωπική του θέληση ενασκών το εκλογικό του δικαίωμα, την θέληση όμως αυτή το ισχύον δίκαιο αναγνωρίζει ως κρατική θέληση και συνδέει προς αυτή με την άσκηση κρατικής λειτουργίας συναπτόμενες έννομες συνέπειες. Οι συνταγματικές αρχές που διέπουν την ψήφο και την ψηφοφορία είναι: 1. η αρχή της Καθολικής ψηφοφορίας α.51 παρ.3 του Συντάγματος  2.   η αρχή της Ισότητας της ψήφου  3. η αρχή της Άμεσης ψηφοφορίας 4. η αρχή της Μυστικής ψηφοφορίας και 5. η αρχή της Υποχρεωτικής ψηφοφορίας. Τα ψηφοδέλτια τα διακρίνουμε σε έγκυρα, άκυρα και λευκά. Το κάθε ένα από αυτά τα ψηφοδέλτια έχει την δικιά του αρίθμηση κατά την εξαγωγή τους από την κάλπη. Τα έγκυρα εκφράζουν την επιλογή προτάσεων που δίδουν τα εκάστοτε πολιτικά κόμματα. Τα άκυρα καταδεικνύουν παραβίαση της αρχής της μυστικής ψηφοφορίας και τέλος η λευκή ψήφος αποτελεί, αρνητική ή ουδέτερη, πολιτική τοποθέτηση και αποκηρύσσει  στις προτεινόμενες προτάσεις των κομμάτων.

Όταν το ποσοστό της λευκής ψήφου είναι κάτω από το 50% του εκλογικού σώματος δείχνει την αδυναμία των πολιτών να εκφρασθούν με τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα.

Τι συμβαίνει στην περίπτωση που οι λευκές ψήφοι αποτελούν το 50% συν 1 του εκλογικού σώματος;
Όταν το ποσοστό της λευκής ψήφου είναι πάνω από το 50% +1 του εκλογικού σώματος δείχνει την αδυναμία των πολιτικών κομμάτων να εκφράσουν των κυρίαρχο λαό!!  Υπάρχει πρόβλημα αντιπροσώπευσης και έκφρασης του κυρίαρχου λαού  από τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με βάση την αρχή της Δεδηλωμένης (δήλωση της ελεύθερης βούλησης του λαού που εκφράζετε από την ψηφοφορία), την αρχή της Λαϊκής Κυριαρχίας (πλειοψηφία του λαού) και την αρχή της Ισότητας της ψήφου (όλες οι ψήφοι των πολιτών είναι ίσες) πρέπει να διαλύσει τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς, να ορίσει υπηρεσιακή κυβέρνηση. Κατόπιν να δώσει εντολή σχηματισμού νέων πολιτικών σχηματισμών προκειμένου να εκφράσουν την λαϊκή  βούληση.

Το άρθρο 3 του Πρώτου  Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Συμβάσεως περί προασπίσεως των Δικαιωμάτων του ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών (Κυρώθηκε στην χώρα μας με τα Ν2329/1953 ΦΕΚ Α΄ 68, στην συνέχεια καταγγέλθηκε από την δικτατορία και κυρώθηκε εκ νέου με το ΝΔ 53/1974 ΦΕΚ Α΄ 256) αναφέρει ΄΄το δικαίωμα για ελεύθερες εκλογές: < Τα Υψηλά Συμβαλλόμενα Μέρη αναλαμβάνουσι την υποχρέωση όπως διενεργώσι, κατά λογικά διαστήματα, ελευθέρας μυστικάς εκλογάς, υπό συνθήκες επιτρέπουσας την ελευθέραν έκφρασιν της λαϊκής θελήσεως ως προς την εκλογήν  του νομοθετικού σώματος> .

Παράδειγμα: 1) Έστω ότι έχουμε τις Α,Β,Γ,Δ και Ε πέντε προτάσεις προς ψήφιση (η ψηφοφορία θα διεξαχθεί με βάσει ΠΔ 96/2007 το οποίο ισχύει και σήμερα) και υπάρχει το δικαίωμα της λευκής ψήφου  από τους εκλογείς. Ο αριθμός των εκλογέων είναι εκατό (100) άτομα .
Από τα αποτελέσματα της ψηφοφορία προκύπτει ότι οι πενήντα ένας (51) ψήφισαν λευκό και 30 την Α πρόταση, 10 την Β, 5 την Γ ,  2 την Δ, 1 την Ε και 1 άκυρο. Η πλειοψηφία των εκλογέων (51%) ψήφισε λευκό ( πλειοψηφικό σύστημα) και το λευκό αποτελεί συνειδητή πολιτική επιλογή      (και όχι αδιαφορία γιατί αυτή εκφράζεται από την αποχή και δεν επηρεάζει το τελικό αποτέλεσμα των εκλογών, το οποίο προκύπτει από τον αριθμό των ψηφισάντων)  που εκφράζει αρνητική ή ουδέτερη στάση  τόσο απέναντι στις παραπάνω πέντε προτάσεις όσο και σε αυτούς που τις εκφράζουν. Τότε οι παραπάνω, αφού έχουν απολέσει την νομιμοποίηση τους να μιλούν εκ μέρους της πλειοψηφίας, πρέπει να αποσυρθούν (γιατί ανάλογη χρήσης έχουν και τα λευκά όταν έχουν ποσοστό κάτω από το 50% +1, επίσης δεν υπάρχει εκπρόσωπος του λευκού και ούτε κενές έδρες στην Βουλή) γιατί αυτό είναι το σαφές μήνυμα της λευκής ψήφου.  Στη συνέχεια πρέπει να γίνουν ζυμώσεις, καταγραφή τάσεων και επιλογή (π.χ. δημοψηφίσματα) για το τι ζητάει η πλειοψηφία των εκλογέων και να διαμορφωθούν νέες προτάσεις που θα περικλείουν αυτές τις τάσεις της πλειοψηφίας Οι εκπρόσωποι αυτών των προτάσεων πρέπει  να μπορούν να εκφράσουν την πλειοψηφία.

Παράδειγμα: 2) Σε σχετική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Πρώτο Τμήμα) , που αφορά την υπόθεση Πασχαλίδη, Κουτμερίδη και Ζαχαράκη κατά Ελλάδος αρ. απόφασης: Ν Φ092.22-2512-1/1 10/4/2008 στο κεφάλαιο Β. Η εκτίμηση του δικαστηρίου (ΕΔΑΔ).

Παρ. 25 : Το δικαστήριο υπομιμνήσκει ότι το άρθρο 3 του Πρώτου Πρωτοκόλλου συνεπάγεται την ύπαρξη υποκειμενικών δικαιωμάτων, μεταξύ των οποίων το δικαίωμα ψήφου και εκλογιμότητας.
Παρ. 26 : Τα δικαιώματα που εγγυάται το άρθρο 3 του Πρώτου Πρωτοκόλλου είναι αποφασιστικά για την  χάραξη και διατήρηση των θεμελίων μιας πραγματικής δημοκρατίας, η οποία διέπεται από την υπεροχή του δικαίου.
Παρ. 28: Ειδικότερα, ουδείς εκ των επιβαλλομένων όρων δύναται να παρεμποδίζει την ελεύθερη έκφραση του λαού όσον αφορά την εκλογή του νομοθετικού σώματος Πρέπει οι όροι αυτοί να αντικατοπτρίζουν ?και να μην αντίκειται- την ανάγκη να διατηρηθεί η αμεροληψία και η αποτελεσματικότητα μιας εκλογικής διαδικασίας, η οποία επιδιώκει τον προσδιορισμό της λαϊκής  βουλήσεως μέσω καθολικής ψηφοφορίας. Επίσης, μόλις εκφρασθεί ελεύθερα και δημοκρατικά η λαϊκή βούληση, ουδεμία μεταγενέστερη μεταβολή στην οργάνωση του εκλογικού συστήματος δύναται να οδηγήσει σε αμφισβήτηση της επιλογής αυτής,?
Παρ. 32 αναφέρεται ΄΄ Περαιτέρω , το Δικαστήριο δεν δύναται να παραβλέψει το γεγονός ότι η παράλειψη πολλών διατάξεων του εκλογικού νόμου στο πλαίσιο εκλογών οι οποίες έχουν ήδη διενεργηθεί, δύναται να αλλοιώσει την εκπεφρασμένη βούληση του εκλογικού σώματος. Ειδικότερα, επιλέγοντας το λευκό ψηφοδέλτιο, ένα μέρος του εκλογικού σώματος της μείζονος εκλογικής περιφέρειας της Κεντρικής Μακεδονίας επιθυμούσε να εκφράσει την αποκήρυξη όλων των πολιτικών σχηματισμών ΄΄
Παρ. 34: Αναφέρει: ΄΄ η αρχή της ίσης μεταχείρισης όλων των πολιτών κατά την άσκηση των δικαιωμάτων τους  όσον αφορά τη συμμετοχή στις εκλογές, τόσο υπό την ιδιότητα του  εκλογέως όσο και υπό αυτή του εκλόγιμου΄΄
Όλη η απόφαση στο http://www.nsk.gr/edad/ee474.pdf. Δηλαδή, σύμφωνα με τα παραπάνω, η λευκή ψήφος αποκηρύσσει όλα τα πολιτικά κόμματα και δεν δύναται να χρησιμοποιηθεί υπέρ κανενός. Όταν το ποσοστό της λευκής ψήφου υπερβαίνει το 50% συν 1 του εκλογικού σώματος τότε διαλύονται τα πολιτικά κόμματα!!!

Στο α. 52 του Συντάγματος αναφέρει περί της ΄΄Γνήσια και ανόθευτη εκδήλωσης της λαϊκής κυριαρχίας΄΄ και αφορά την πληροφόρηση του λαού από τα ΜΜΕ. Ο λαός είναι ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΤΟΣ για την δύναμη της λευκής ψήφου.
Οι δημοσιογράφοι είναι επιλήσμονες των καθηκόντων τους έναντι στον ελληνικό λαό γιατί ο τελευταίος είναι εντελώς απληροφόρητος για την δύναμη της λευκής ψήφου.

Η λευκή ψήφος αποτελεί την μεγαλύτερη, δημοκρατικότερη και κυρίως ουσιαστικότερη μορφή διαμαρτυρίας στα δημοκρατικά καθεστώτα. Η λευκή ψήφος είναι πολιτική απόφαση που αποκηρύσσει το πολιτικό σκηνικό και στην εκλογική διαδικασία έχει την μορφή πολιτειακού δημοψηφίσματος. 
Αν δεν ισχύουν τα παραπάνω, τι νόημα θα είχε η επιλογή της λευκής  ψήφου από το εκλογικό σώμα και ποια θα ήταν η ουσία της στην εκλογική διαδικασία με βάσει των αρχών της δεδηλωμένης, της ελεύθερης έκφρασης των πολιτών και της λαϊκής κυριαρχίας ; Θα έπρεπε να έχουμε την Κυριαρχία των εγκύρων και η ελεύθερη έκφραση των πολιτών να ποδηγετείτε από τα έγκυρα ψηφοδέλτια.

Μήπως ο πολίτης ? εκλογεύς ασκώντας  το ανώτερο δημοκρατικό του δικαίωμα, συμμετέχοντας με την ψήφο του στις εκλογές, επιλέγοντας λευκό ουσιαστικά η ψήφος του είναι υποδεέστερη και άνευ σημασία για το εκλογικό σώμα καταπατώντας την αρχή της ισότητας της ψήφου; Θα είχαμε την ισότητα των εγκύρων ψηφοδελτίων.  Θα έπρεπε τότε να υπάρχουν μόνο τα έγκυρα και τα άκυρα ψηφοδέλτια που σημαίνει ότι θα έπρεπε υποχρεωτικά να υιοθετήσουμε μία από τις επιλογές που δίδουν τα πολιτικά κόμματα χωρίς δικαίωμα άλλης  επιλογής, όπως γίνεται ουσιαστικά σήμερα γιατί ποτέ δεν άνοιξε η συζήτηση για τις δυνατότητες που προσφέρει στο εκλογικό σώμα η λευκή ψήφος. Το Σύνταγμα της Ελλάδος προστατεύει τον κυρίαρχο λαό και το Δημοκρατικό πολίτευμα και όχι το status quo (ηγεμονία) των πολιτικών κομμάτων και των υποψηφίων τους.

Άρθρο 1 του Συντάγματος

  1. Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.
2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.
3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.
Ας εξετάσουμε τι άλλο ορίζει το Σύνταγμα:
Ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα          
Άρθρο 4
1. Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου.
2. Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις.(εκλογικό δικαίωμα)

  Άρθρο 5

  1. Καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του
και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της
Χώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει
το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη.
Άρθρο 30

  1. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας  είναι ρυθμιστής του  Πολιτεύματος.
Εκλέγεται  από τη Βουλή για περίοδο πέντε ετών,  όπως ορίζεται στα
άρθρα 32 και 33.

   Άρθρο 51

  1. Ο αριθμός των βουλευτών ορίζεται με νόμο, δεν μπορεί όμως να είναι
μικρότερος από διακόσιους ούτε μεγαλύτερος από τριακόσιους.

  2. Οι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το Έθνος,

  3. Οι βουλευτές εκλέγονται με άμεση, καθολική και μυστική ψηφοφορία
από τους πολίτες που έχουν εκλογικό δικαίωμα, όπως νόμος ορίζει. Ο
νόμος δεν μπορεί να περιορίσει το εκλογικό δικαίωμα παρά μόνο αν δεν
έχει συμπληρωθεί κατώτατο όριο ηλικίας ή για ανικανότητα δικαιοπραξίας
ή ως συνέπεια αμετάκλητης ποινικής καταδίκης για ορισμένα εγκλήματα.

  **4. Οι βουλευτικές εκλογές διενεργούνται ταυτόχρονα σε ολόκληρη την
Επικράτεια. Νόμος που ψηφίζεται με την πλειοψηφία των δύο τρίτων του
όλου αριθμού των βουλευτών μπορεί να ορίζει τα σχετικά με την άσκηση
του εκλογικού δικαιώματος από τους εκλογείς που βρίσκονται έξω από την
Επικράτεια. Ως προς τους εκλογείς αυτούς η αρχή της ταυτόχρονης
διενέργειας των εκλογών δεν κωλύει την άσκηση του εκλογικού τους
δικαιώματος με επιστολική ψήφο ή άλλο πρόσφορο μέσο, εφόσον η
καταμέτρηση και η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων διενεργείται όποτε αυτό
γίνεται και σε ολόκληρη την Επικράτεια.

  **5. Η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι υποχρεωτική.
Αρθρο 52.

  Η ελεύθερη  και ανόθευτη  εκδήλωση της λαϊκής  θέλησης,  ως έκφραση 
της λαϊκής  κυριαρχίας, τελεί υπό  την εγγύηση όλων των λειτουργών της
Πολιτείας, που έχουν  υποχρέωση να τη διασφαλίζουν  σε κάθε  
περίπτωση.  Νόμος ορίζει τις ποινικές  κυρώσεις κατά των παραβατών της
διάταξης  αυτής.

  Αρθρο 120

  1. Το Σύνταγμα αυτό, που ψηφίστηκε από την Ε` Αναθεωρητική Βουλή των
Ελλήνων, υπογράφεται από τον Πρόεδρό της, δημοσιεύεται από τον
προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, με
διάταγμα που προσυπογράφεται από το Υπουργικό Συμβούλιο και αρχίζει να
ισχύει από τις ένδεκα Ιουνίου 1975.

  2. Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και
η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση
όλων των Ελλήνων.

  3. Ο σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και
των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η
νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.

  4. Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων,
που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον
οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»

Στα δημοκρατικά πολιτεύματα λοιπόν έχει προβλεφθεί το πώς ο κυρίαρχος λαός έχει την δυνατότητα να απαλλαγεί από τους πολιτικούς σχηματισμούς και τους υποψηφίους αυτών βοηθώντας στην εξέλιξη του πολιτικού μας συστήματος. Αν οι τυχόν ομάδες πίεσης (Τράπεζες, Εκδότες, ΜΜΕ, Βιομήχανοι κ.ά.)  έχουν βρεθεί πάνω από το πολιτικό σύστημα και αυτό εκτελεί εντολές τους πώς αλλιώς μπορεί ο κυρίαρχος λαός να απεγκλωβιστεί ειρηνικά από όλα αυτά; Όταν το πολιτικό σκηνικό συνολικά είναι κατώτερο σε πολιτικές, αξίες και ήθος (η λεγόμενη σημερινή κλεπτοκρατία) από την κοινωνία δεν θα πρέπει να μπορεί να απαλλαγεί από αυτό ή θα πρέπει και η κοινωνία να γίνει σαν και αυτούς; Στη Δημοκρατία μόνο επιλέγεις δεν μπορείς να απορρίπτεις; Αν θέλεις να τους απορρίψεις όλους, την λευκή ψήφο δεν πρέπει να χρησιμοποιήσεις κατά την εκλογική διαδικασία;

Οι πολιτικοί σήμερα είναι αυτοί που ουσιαστικά ασκούν την νομοθετική, εκτελεστική και ελεγκτική εξουσία και όπως είναι φανερό, αν το πολιτικό σύστημα είναι σάπιο, δεν υπάρχει πιθανότητα  τιμωρίας πολιτικών προσώπων ή επιχειρηματιών. Η λευκή ψήφος έχει την δυνατότητα να ΄΄καθαρίσει΄΄ το παρακμάζον πολιτικό σύστημα και να δώσει την δυνατότητα στον κυρίαρχο λαό να θέσει νέους κανόνες διακυβέρνησης. 

Είναι ευκαιρία να διδάξουμε δημοκρατία όλο τον κόσμο και να τους αποδείξουμε ότι στη Δημοκρατία οι λαοί δεν εγκλωβίζονται σε ΄μέτριες΄ από το σύστημα προτεινόμενες επιλογές αλλά μπορούν να τις αποσύρουν και να αναζητούν αυτό που τους εκφράζει.
Αν οι προτάσεις από όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς είναι η μία χειρότερη από την άλλη,  ο πολίτης πρέπει υποχρεωτικά να επιλέξει μία από αυτές; Αν θελήσει να τις απορρίψει όλες με ποιο τρόπο μπορεί να το κάνει; Με την αποχή; Μα η αποχή δεν επηρεάζει ούτε το ποσοστά που θα λάβουν τα κόμματα. Δείτε το παράδειγμα των Ευρωεκλογών του 2009 (48,5% αποχή), το αποτέλεσμα προέκυψε από των αριθμό των ψηφισάντων. Δείτε το παράδειγμα της εκλογής του Προέδρου των ΗΠΑ, όπου αποχή των εκλογέων αγγίζει το 65%. Δείτε τις τελευταίες Δημοτικές και Περιφερειακές εκλογές του Νοεμβρίου 2010, όπου η αποχή άγγιξε το 60%.Η αποχή δεν επηρεάζει την εξουσία των κομμάτων. Γιατί; Γιατί το Σύνταγμα ορίζει ότι΄΄ η συμμετοχή των πολιτών  στην εκλογική διαδικασία είναι Καθολική και Υποχρεωτική΄΄. Δεν φταίνε τα πολιτικά κόμματα αν δεν πάει ο πολίτης να ψηφίσει αλλά αυτός ο ίδιος. Με την απόχή δημιουργούμε υπηκόους και όχι ενεργούς πολίτες.   Αν δεν έχουμε την δυνατότητα να απορρίψουμε θεσμικά, τι δημοκρατία είναι αυτή; Εμείς μπορεί να ισχυρισθεί κανείς ότι είμαστε Μπανανία. Οι Αρχαίοι Έλληνες που εφηύραν το Δημοκρατικό πολίτευμα, ως το καλύτερο πολίτευμα, λέτε να μην είχαν σκεφτεί πως μπορεί να απεγκλωβιστεί ο λαός από φαύλες πολιτικές;

Εκπομπή για τη λευκή ψήφο δεν έχει γίνει ποτέ, γιατί;
Ενημερώστε τον κόσμο για την δύναμη της λευκής ψήφου! Μιλήστε επιτέλους! Αν δεν το κάνουμε εμείς δεν πρόκειται να το κάνει κανένας δημοσιογράφος! Μην τους αφήσουμε να μας υποτιμούν άλλο.

Η Ελλάδα πρωτίστως έχει πολιτικό πρόβλημα και αυτό έχει αντίκτυπο στην οικονομία, στην κοινωνία και σε όλους τους θεσμούς της. Αν δεν το λύσουμε, σε λίγο χρονικό διάστημα, το χρηματοπιστωτικό σύστημα, εγχώριο και μη, θα αναλάβει τα ηνία της διακυβέρνησης της χώρας παραγκωνίζοντας τον μέχρι τώρα κοινωνικό χαρακτήρα των κυβερνήσεων και υποτάσσοντας την πολιτική στα συμφέροντα των τραπεζιτών.
Είναι ευκαιρία να διδάξουμε δημοκρατία όλο τον κόσμο και να τους αποδείξουμε ότι στη Δημοκρατία οι λαοί δεν εγκλωβίζονται σε ΄μέτριες΄ από το σύστημα προτεινόμενες επιλογές αλλά μπορούν να τις αποσύρουν και να αναζητούν αυτό που τους εκφράζει.
Σας παρακαλώ να πει την γνώμη του ο έγκριτος Συνταγματολόγος κος Κασιμάτης για αυτό το άρθρο και ας μου γράψετε αν συμφωνείτε ή διαφωνείτε.

Αν συμφωνείτε διαδώστε το.

Το αντίδοτο στην απάθεια – Dave Meslin (TED Talks)

Το θέμα αυτής της ομιλίας είναι για την απάθεια των ανθρώπων, που απλά δεν υπάρχει κατά τον Dave Meslin. Και προσωπικά πιστεύω πλέον ότι έχει δίκιο και η οπτική που προσφέρει είναι αξιοσημείωτη.

https://ted.com/talks/view/id/1119

Ακολουθεί η μεταγραφή της ομιλίας:

Πόσο συχνά ακούμε ότι οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται; Πόσες φορές σας είπαν ότι η πραγματική, ουσιαστική αλλαγή δεν είναι εφικτή επειδή η πλειοψηφία των ανθρώπων είναι πολύ εγωϊστές, πολύ χαζοί ή πολύ τεμπέληδες για να προσπαθήσουν να κάνουν την διαφορά στην κοινότητα τους; Σας ενημερώνω ότι η απάθεια όπως νομίζουμε ότι την ξέρουμε δεν υπάρχει, αλλά μάλλον, οι άνθρωποι ενδιαφέρονται, αλλά ζούμε σε ένα κόσμο που ενεργά αποθαρρύνει την συμμετοχή βάζοντας συνεχώς εμπόδια και φραγμούς στο δρόμο μας.

Και θα σας δώσω κάποια παραδείγματα του τι εννοώ. Ας αρχίσουμε με το  δημαρχείο. Έχετε ποτέ πριν δει ένα από αυτά; Αυτή είναι μια διαφήμιση στην εφημερίδα. Είναι μία ενημέρωση για την αίτηση αλλαγής ζωνών για ένα νέο κτίριο έτσι ώστε η γειτονιά να γνωρίζει τι συμβαίνει. Όπως βλέπετε, είναι αδύνατο να διαβαστεί. Πρέπει να φτάσετε στη μέση για να μάθετε για ποια διεύθυνση μιλάνε, και ακόμα πιο κάτω, σε μία μικροσκοπική 10άρα γραμματοσειρά για να μάθετε πώς ακριβώς να συμμετέχετε.

 Φανταστείτε αν ο ιδιωτικός τομέας διαφήμιζε με τον ίδιο τρόπο — αν η Nike ήθελε να πουλήσει ένα ζευγάρι παπούτσια και έβαζε μία διαφήμιση στο χαρτί σαν και αυτή. Τώρα αυτό δε θα συνέβαινε ποτέ. Ποτέ δε θα δείτε μια διαφήμιση σαν αυτή, διότι η Nike πραγματικά θέλει να αγοράσετε τα παπούτσια της. Ενώ η πόλη του Τορόντο εμφανώς δεν θέλει να συμμετέχετε στην διαδικασία χωροθέτησης, αλλιώς οι διαφημίσεις τους θα έμοιαζαν κάπως έτσι — με όλες τις πληροφορίες βασικά να δίνονται καθαρά. Όσο οι ειδοποιήσεις του δήμου δίνονται έτσι, το να προσπαθείς να κινητοποιήσεις τον κόσμο, τότε, φυσικά, οι άνθρωποι δεν πρόκειται να συμμετέχουν. Αλλά αυτό δεν είναι απάθεια, αυτό είναι ηθελημένος αποκλεισμός.

Δημόσιος χώρος.  Ο τρόπος με τον οποία κακομεταχειριζόμαστε τον δημόσιο χώρο είναι ένα τεράστιο εμπόδιο απέναντι σε οποιουδήποτε τύπου καινότομη πολιτική αλλαγή. Διότι έχουμε κυριολεκτικά βάλει μία τιμή στην ελευθερία της έκφρασης. ‘Οποιος έχει τα περισσότερα λεφτά έχει και τη δυνατότερη φωνή,κυριαρχώντας στο οπτικό και νοητικό περιβάλλον.Το πρόβλημα με αυτό το μοντέλο είναι ότι υπάρχουν ορισμένα υπέροχα μηνύματα που θα έπρεπε να ειπωθούν αλλά δεν είναι κερδοφόρα.Οπότε δεν πρόκειται ποτέ να τα δείτε σε ταμπέλα.

Τα Μ.Μ.Ε. παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της σχέσης μας με την πολιτική αλλαγή, κυρίως με το να αγνοούν την πολιτική και επικεντρώνοντας σε διασημότητες και σκάνδαλα. Αλλά ακόμα και όταν μιλάνε για σημαντικά πολιτικά θέματα, το κάνουν με ένα τρόπο που αποθαρύνει την συμμετοχή. Και θα σας δώσω ένα παράδειγμα: το περιοδικό Now της προηγούμενης εβδομάδας — προοδευτικό, ντάουν τάουν εβδομαδιαίο στο Τορόντο. Αυτό είναι το αφιέρωμα. Είναι ένα άρθρο για μια θεατρική παράσταση, και ξεκινάει με βασικές πληροφορίες σχετικά με το που είναι, στην περίπτωση που πραγματικά θέλετε να πάτε και να τη δείτε αφού έχετε διαβάσει το άρθρο — το που, η ώρα, η ιστοσελίδα. Ομοίως με αυτό — είναι μια κριτική ταινίας, μια κριτική τέχνης, μια κριτική βιβλίου — που είναι η ανάγνωση στην περίπτωση που θέλετε να πάτε. Ένα εστιατόριο — ίσως να μην θέλετε απλά να διαβάσετε για αυτό, ίσως να θέλετε να πάτε στο εστιατόριο. Έτσι σας λένε που είναι, ποιες είναι οι τιμές, η διεύθυνση, το τηλεφωνικό νούμερο, κτλ.

Ύστερα πάς στα πολιτικά άρθρα. Εδώ είναι ένα υπέροχο άρθρο σχετικά με ένα σημαντικό εκλογικό πολιτικό αγώνα που συμβαίνει. Μιλάει για τους υποψήφιους — καλογραμμένο — αλλά χωρίς πληροφορίες για να μάθεις περισσότερα, χωρίς την ιστοσελίδα της καμπάνιας, καμία πληροφορία για το πότε είναι οι αντιπαραθέσεις, που είναι τα εκλογικά γραφεία. Να εδώ είναι ένα άλλο καλό άρθρο για μια νέα εκστρατεία ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των μεταφορών χωρίς καμία πληροφορία επικοινωνίας με την εκστρατεία. Το συμπέρασμα φαίνεται να είναι ότι οι αναγνώστες πιο πολύ θέλουν να φάνε, ή να διαβάσουν ένα βιβλίο, ή να δουν μία ταινία, παρά να συμμετέχουν στα κοινά. Και ίσως νομίζετε αυτό είναι κάτι ασύμαντο, αλλά εγώ νομίζω ότι είναι σημαντικό διότι δίνει την αίσθηση και ενισχύει την επικίνδυνη ιδέα ότι η πολιτική είναι ένα άθλημα θεατών.

Ήρωες: Πώς βλεπουμε την ηγεσία; Κοιτάξτε αυτές τις 10 ταινίες. Τι κοινό έχουν; Κάποιος; Είναι όλοι ήρωες που τους διάλεξαν. Κάποιος πήγε σε αυτούς και τους είπε, «Είσαι ο εκλεκτός. Να μία προφητεία. Πρέπει να σώσεις τον κόσμο.» Και μετά κάποιος πάει και σώζει τον κόσμο διότι έτσι του είπαν, με μερικούς ανθρώπους να ακολουθούν. Αυτό με βοηθάει να καταλάβω γιατί πολλοί άνθρωποι έχουν πρόβλημα να δούν τους εαυτούς τους ως ηγέτες. Διότι αυτό στέλνει όλα τα λάθος μηνύματα περί του τί είναι η ηγεσία. Μια ηρωική προσπάθεια είναι μια συλλογική προσπάθεια, πρώτον. Δεύτερον, είναι ατελής, δεν είναι εντυπωσιακή, και δεν ξεκινάει ξαφνικά και τελειώνει απότομα. Είναι μια συνεχής διαδικασία σε όλη σου τη ζωή. Αλλά το πιο σημαντικό, είναι εθελοντική. Είναι εθελοντική. Όσο διδάσκουμε στα παιδιά μας ότι ο ηρωισμός ξεκινάει όταν κάποιος χαράζει ένα σημάδι στο μετωπο σου,ή όταν κάποιος σου λέει ότι είσαι μέρος της προφητείας, χάνουν το πιο σημαντικό ηγετικό χαρακτηριστικό, που είναι ότι πηγάζει από μέσα. Έχει να κάνει με το να ακουλουθείς τα όνειρα σου –απρόσκλητος, απρόσκλητος — και μετά να δουλεύεις με άλλους για να κάνεις τα όνειρα σου πραγματικότητα.

Πολιτικά κόμματα: ωχ. Τα πολιτικά κόμματα μπορούν και πρέπει να είναι ένα από τα βασικά σημεία εισαγωγής για τους ανθρώπους ώστε να συμμετέχουν στην πολιτική. Αντίθετα, έχουν γίνει, τραγικά, ανέμπνευστες και μη δημιουργικές οργανώσεις που στηρίζονται τόσο πολύ στην έρευνα αγοράς και τα γκάλοπ και τα γκρούπ ενδιαφέροντος που καταλήξαν όλα να λένε το ίδιο πράγμα, στην πραγματικότητα να αναμασούν αυτά που ήδη θέλουμε να ακούσουμε με κόστος την αναβολή έντονων και δημιουργικών ιδεών. Και οι άνθρωποι το μυρίζονται αυτό, και τρέφει τον κυνισμό. (Χειροκρότημα)

Φιλανθρωπία: Στον Καναδά οι ομάδες που έχουν φιλανθρωπικό χαρακτήρα δεν επιτρέπεται να συνηγορούν. Αυτό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα και ένα τεράστιο εμπόδιο στην αλλαγή, διότι σημαίνει ότι ορισμένες από τις πιο παθιασμένες και ενημερωμένες φωνές είναι τελείως φιμωμένες, ιδιαίτερα στη διάρκεια εκλογών. Που μας οδηγεί στο τελευταίο, που είναι οι εκλογές μας.

Όπως έχετε παρατηρήσει, οι εκλογές μας στον Καναδά είναι ένα μεγάλο αστείο. Χρησιμοποιούμε απαρχιωμένα συστήματα που είναι άδικα και παράγουν τυχαία αποτελέσματα. Ο Καναδάς τώρα ηγείται από ένα κόμμα που οι πλειοψηφία των Καναδών πραγματικά δεν ήθελε. Πως μπορούμε ειλικρινά και αυθεντικά να προτρέψουμε περισσότερους ανθρώπους να ψηφίσουν όταν οι ψήφοι δεν μετράνε στον Καναδά; Προσθέσε όλα αυτά μαζί και φυσικά οι άνθρωποι είναι απαθείς.Είναι σα να προσπαθείς να τρέξεις πάνω σε ένα τοίχο από τούβλα.

Τώρα δεν προσπαθώ να είμαι αρνητικός πετώντας όλα αυτά τα εμπόδια και εξηγώντας τι βρίσκεται στο δρόμο μας. Ακριβώς το αντίθετο: Πραγματικά νομίζω ότι οι άνθρωποι είναι υπέροχοι και έξυπνοι και ότι νοιάζονται. Αλλά ότι, όπως είπα, ζούμε σε αυτό το περιβάλλον όπου όλα τα εμπόδια μπαίνουν στο δρόμο μας. Όσο πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι, οι δικοί μας γείτονες, είναι εγωιστές, χαζοί και τεμπέληδες, τότε δεν υπάρχει ελπίδα. Αλλά μπορούμε να αλλάξουμε όλα αυτά τα πράγματα που ανέφερα. Μπορούμε να ανοίξουμε το δημαρχείο. Μπορούμε να μεταρρυθμίσουμε το εκλογικό μας σύστημα. Μπορούμε να δημοκρατικοποιήσουμε τους δημόσιους χώρους.

Το κύριο μήνυμα μου είναι, αν μπορούμε να επαναπροσδιορίσουμε την απάθεια, όχι ως ένα είδος εσωτερικού συνδρόμου, αλλά ως ένα πολύπλοκο δίκτυο πολιτισμικών εμποδίων που ενισχύουν την αποχή, και αν μπορούμε ξεκάθαρα να ορίσουμε, μπορούμε να ταυτοποιήσουμε, ποια είναι αυτά τα εμπόδια, και μετά αν μπορούμε να δουλέψουμε μαζί συλλογικά για να αποκαθηλώσουμε αυτά τα εμπόδια Τότε τα πάντα είναι εφικτά.

Σας ευχαριστώ.

(Μετάφραση για το TED: Κάτια Δεμιρτζόγλου, Αναθεώρηση: Βαγγέλης Μαμαλάκης)