Ο κίνδυνος μεγαλώνει στο Ρίζωμα…

«Ο σταυρός σκοτώνει τα μικρόβια!» Αυτό δηλώνει, ανάμεσα σε πολλά άλλα, ο νέος παπάς του χωριού! Έμεινα άναυδος το πρωί ακούγοντας το καθιερωμένο πλέον μικρό του κυριακάτικο λογύδριο στο τέλος της λειτουργίας, στο οποίο σήμερα καταπιάστηκε με το σημείο του σταυρού και τι είπε μια «επιστήμονας» για τις ευεργετικές του ιδιότητες σχεδόν παντού.

Αυτό που ουσιαστικά μετέδωσε σήμερα ήταν ότι κατά την επιστήμη (!!!) μπορείς να σταυρώσεις ο,τιδήποτε κι αυτό θα είναι καθαρό. Φαγητό, νερό και ό,τι φανταστείς καθαρίζονται από βακτήρια και μικρόβια μόνο και μόνο κάνοντας σωστά τον σταυρό.

Οι «μελέτες» της κυρίας «επιστήμονος» έδειξαν επίσης ότι κάποιος αρκεί να κάνει τον σταυρό του, ακόμα κι αν δεν είναι χριστιανός. Η δουλειά θα γίνει.

Τέλος, προέτρεψε τους παρευρισκόμενους να μεταδώσουν αυτό στα παιδιά τους!!! Σ’ αυτό το σημείο είναι που εξαγριώθηκα περισσότερο! Τουλάχιστον οι ενήλικες έχουν κάποια εμπειρία στη ζωή με μολύνσεις κτλ. αλλά τα παιδιά όχι και τόσο! Ίσως κάτι τέτοια επικίνδυνα λογύδρια εγγραφούν καλά στο μυαλό τους και γίνουν το εμπόδιο για τη Λογική. Πολλοί άνθρωποι δε μπορούν να σκεφτούν λογικά γιατί στο μυαλό τους τη θέση της Λογικής κατέχει η δογματική πίστη…

Το ζήτημα εδώ είναι ότι λόγοι σαν κι αυτόν γίνονται κυριολεκτικά επικίνδυνοι και είναι εξαιρετικά ανεύθυνο να τους παράγει κάποιος. Μπορεί οι άνθρωποι να μη τρέχουν στα νοσοκομεία επειδή άκουσαν την λανθασμένη προπαγάνδα του παπά αλλά αυτό γίνεται γιατί μάλλον κανένας δεν τον παίρνει και πολύ στα σοβαρά σήμερα αλλά παρόλα αυτά κάποια στιγμή κάποιος μπορεί να τον πάρει στα σοβαρά και να πάθει κάτι. Ειδικά οι γιαγιάδες και οι παππούδες είναι αρκετά εύπιστοι μπροστά σε κάτι τέτοια και ειδικά όταν προέρχονται από μια «έμπιστη» και «έγκυρη», γι’ αυτούς, πηγή!

Καλό θα ήταν να ασχοληθεί με τη θρησκεία του και την απασχόλησή του και να αφήσει στην άκρη την Επιστήμη! Έχει κάθε δικαίωμα να κάνει και να λέει ό,τι θέλει, αρκεί να μην δημιουργεί δημόσιο πρόβλημα!

Advertisements

Μια σκέψη για τον δογματισμό και τη μεροληψία

Κάθε άνθρωπος έχει ένα καταπληκτικό πλεονέκτημα έναντι των προγόνων του – ή των μεγαλύτερών του, για να να μην ακούγεται και τόσο βαρύγδουπο. Αυτό είναι η έλλειψη της μεροληψίας ως προς την σχολή σκέψης, θεωρία, κοσμοθεωρία, ιδεολογία, ιδέες ή όπως θες τα ονοματίζεις, που θα ασπαστεί και θα ακολουθήσει ή ακόμα καλύτερα θα χρησιμοποιήσει ως κομμάτι για κάτι νέο.

Αν δε βρεις κάποιον τρόπο να φανατιστείς, ή δε σε βρει αυτός, τότε δεν βιώνεις την Ιδέα (ας τα πω όλα «Ιδέα») αλλά έρχεσαι σε επαφή μαζί της δίχως μεροληψία και δεν είναι κάτι φοβερό να την πετάξεις στα σκουπίδια, ολόκληρη ή εν μέρει. Δεν είναι φορτισμένη με κάποιο τρόπο. Για παράδειγμα, αν το περιβάλλον σου ήδη χαρακτηρίζεται από μια Ιδέα τότε αυτή η Ιδέα φορτίζεται με κοινωνική πίεση να την αποδεχτείς κι εσύ ή τουλάχιστον γίνεσαι πιο θετικά προσκείμενος να την αποδεχτείς, πόσο μάλλον στην περίπτωση που η Ιδέα μόλις δημιουργήθηκε και επικρατεί ο αρχικός ενθουσιασμός. 

Αυτό θεωρώ ότι είναι πρόβλημα διότι πολλοί άνθρωποι προσκολλώνται σε Ιδέες και συνήθως τις αποδέχονται ολοκληρωτικά. Γενικότερα, θεωρώ ότι η μεροληψία εμποδίζει την απόρριψη της οποιαδήποτε Ιδέας. Ο θάνατος όμως είναι απαραίτητος για τη ζωή. Οι Ιδέες πρέπει να αμφισβητούνται και να πεθαίνουν, ώστε να γεννηθεί κάτι καινούργιο.