σύνορα μέσα μας

personal_boundariesΗ άνεσή μου στο αμάξι, στη ζέστη μου ενώ άνθρωποι περπατάνε μέσα στη βροχή. Μερικές φορές η στιγμή που διασταυρώνονται τα βλέμματά μας είναι σαν να κοιτιόμαστε από απέναντι κόσμους, σαν να μην είμαστε δίπλα-δίπλα, σαν να μην είμαστε το ίδιο, αλλά η κατάστασή μας χαράζει σύνορα μεταξύ μας, λογιών-λογιών. Και αυτό είναι που πονάει, το να με παίρνουν από δίπλα τους και να με βάζουν απέναντι και μαζί τις ενοχές μου. Ο συνάνθρωπος είναι σάρκα μου και αυτή σκίζεται. Δεν θέλω να τους γνωρίσω, δεν θέλω να με ξέρουν, δεν θέλω να πάρω κάτι από αυτούς, όπως την αναγνώριση ή την ευγνωμοσύνη τους, αλλά θέλω να είναι σαν εμένα, να είναι τουλάχιστον ίσοι με μένα, και τα παιδιά να ψηλώσουν σαν δέντρα και να θεριώσουν με την κραυγή και το γέλιο τους όλο τον ουρανό, να μπορούν να πουν -αυτός είναι ο κόσμος μου και μού ανήκει, είμαι λεύτερος, θα είμαι ό,τι θέλω να είμαι.

Απ’ το Ημερολόγιο ενός περαστικού, γι’ αυτές τις στιγμιαίες, αλλά δυστυχώς επαναλαμβανόμενες συναντήσεις με τους πρόσφυγες στο δρόμο. Ο ένας στην άνεση κι ο άλλος στον διαρκή αγώνα. Ελπίζω πολύ σύντομα να βρεθεί λίγη συμπόνοια και να αφήσουμε την αξιοπρέπεια των ανθρώπων να ανθίσει ξανά… για να μην πεθάνουμε όλοι μας μέσα στο σκοτάδι και πάλι…

Advertisements

Να ξέρεις ή να μη ξέρεις…

Απόψε το θέμα θα είναι για την επικοινωνία των ανθρώπων, ενώ πολύ συχνά παρατηρείται ανάμεσα στα δύο φύλα.Η συζήτηση είχε ξεκινήσει από το Facebook όπου έλεγα ότι ορισμένες φορές υπάρχει η τάση να θέλουμε να ξέρουμε κάποια πράγματα. Το να επιτύχουμε την επίγνωση όλων ή μερικών είναι κυρίως αδύνατον αλλά συνήθως, προσωπικά, προσπαθώ να το κάνω. Θεωρώ ότι το να θες να ξέρεις δεν είναι είτε καλό είτε κακό. Αυτό εξαρτάται από την πρόθεση. Από τη στιγμή που το κάνω με καλή πρόθεση μού δίνει περισσότερα εργαλεία για να λύσω ένα πρόβλημα. Αλλά γι’ αυτό περισσότερα παρακάτω όπου εκτίθεται το «γιατί». Από την άλλη πλευρά, όταν η πρόθεση είναι κακή, τότε η επίγνωση κάποιων πληροφοριών ή ακόμα και η τάση να μάθουμε γίνεται επικίνδυνη, διότι η εκμετάλλευση γίνεται μια πολύ πιο εύκολη υπόθεση, δυστυχώς. Ένα παράδειγμα θα μπορούσε να είναι η επίγνωση των αναγκών ενός ατόμου Α από ένα άτομο Β με την κακή πρόθεση να εκμεταλλευτεί τις πληροφορίες αυτές προς όφελός του. Αθέμιτο…

Περνώντας τώρα στο «γιατί» είναι χρήσιμη αυτή η τάση.

Θεωρώ ότι οι επικοινωνία των ανθρώπων είναι πολλές φορές, αν όχι τις περισσότερες, λίγο ή πολύ, προβληματική. Αυτό σημαίνει ότι στην επικοινωνία μας μπαίνουν πολλά εμπόδια ανάμεσα όπως η διάθεση, προβληματισμοί, ανασφάλειες, φόβοι, εμπιστοσύνη, καταστάσεις της ζωής, υγεία, έλλειψη μεθοδικότητας, χρόνος και ίσως ακόμα περισσότερα. Μπορεί δυο άνθρωποι να σκέφτονται το ίδιο ακριβώς πράγμα αλλά για διάφορους λόγους να μην εκφράζεται ή χειρότερα ακόμα όταν εκφράζεται να γίνεται αντιληπτό με διαφορετικό τρόπο, όχι γιατί υπάρχει μια ασυμβατότητα, αλλά λόγω αυτών των βαρών που κουβαλάει παροδικά ή μόνιμα κάθε άνθρωπος. Φυσικά και υπάρχουν πάρα πολύ ασύμβατοι χαρακτήρες!

Γνωρίζοντας, παραδείγματος χάριν, τον φόβο ή την ανασφάλεια του άλλου ατόμου μπορώ να το καταλάβω και να το κατανοήσω βαθύτερα ώστε να μπορέσω να γεφυρώσω το χάσμα που δημιουργείται από όλα αυτά τα αντι-παραγωγικά βάρη του ανθρώπου, ειδικά του σύγχρονου. Βέβαια όλο αυτό παράλληλα παραβιάζει την ελευθερία και τον προσωπικό χώρο του άλλου ατόμου και γι’ αυτό θα πρέπει αυτές οι πληροφορίες να δίνονται οικειοθελώς, καλοπροαίρετα, ξεκάθαρα και με επίγνωση της δύναμης που παραχωρείται στον αποδέκτη τους.

Πόσες φορές παρεξηγηθήκαμε με κάποια άτομα και μετά από λίγο διαπιστώσαμε ότι όλα ήταν απλά μια παρεξήγηση ή κάποια ατυχής πράξη ή κουβέντα που έγινε ή ειπώθηκε, μη γνωρίζοντας κάποιες παραμέτρους. Όπως λέει και η γνωστή ρήση: «Στο σπίτι του κρεμασμένου δε μιλάνε για σκοινί…» που γεννά το απλούστατο ερώτημα, κι αν δεν ξέρω για τον κρεμασμένο; (Τι παράδειγμα βρήκα κι εγώ!) Κι αν αρχίσω να μιλάω για σκοινί;

Οπότε νομίζω ότι όλα καταλήγουν στην εμπιστοσύνη που νιώθεις για τον αποδέκτη των προσωπικών πληροφοριών της ζωής σου και στο ότι θα τις χρησιμοποιήσει για να σε καταλάβει, να σε κατανοήσει, να σε νιώσει, να σ’ αγαπήσει.

[Αναδημοσίευση] ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ. . . . . . του Giorgos Cuba

  Giorgos Cuba

ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ. . . . . .

Πέμπτη βράδυ. Εφημερία Ευαγγελισμού. Έχω τον πατέρα μου στα επείγοντα. Για να τον περιθάλψουν και να του κάνουν τις απαραίτητες εξετάσεις πρέπει πρώτα να πληρώσω τις εξετάσεις στο ταμείο του νοσοκομείου. Στο ταμείο υπάρχει αναμονή 2 ωρών ελλείψει προσωπικού. Οι γιατροί δεν του κάνουν τις εξετάσεις για να δουν αν έχει υποστεί έμφραγμα αν δεν παραλάβουν στα χέρια τους την απόδειξη από το ταμείο. Το ίδιο σκηνικό για όλους. Οι συγγενείς ενός νέου που έχει έρθει σε κώμα είναι αναγκασμένοι να περάσουν την ίδια διαδικασία. Τελικά ο νεαρός πεθαίνει πριν προλάβουν να πληρώσουν. Το ίδιο σκηνικό επικρατεί λίγες μέρες αργότερα στο νοσοκομείο Μεταξά όπου συνόδευα μία φίλη. Το σύστημα υγείας καταρρέει…..εσκεμμένα !!!!!

Παρασκευή πρωί. Περνάω μία ακόμα συνέντευξη για δουλειά από τις πολλές που έχω περάσει τους τελευταίους 9 μήνες που είμαι άνεργος. Ακόμα μία φορά φεύγω άπραγος. Οι άνεργοι χιλιάδες. Οι προτάσεις για εργασία ελάχιστες. Οι συνθήκες εργασίας κινέζικες. 10ωρο, πενθήμερο, θα σου κολλάω ικα για τριήμερο και θα πληρώνεσαι ως παρτ τάιμ.

Σάββατο μεσημέρι, οδηγώ. Σε ένα φανάρι με πλησιάζει μία γιαγιά. Την έχω δεί που έχει μιλήσει και στα μπροστινά αυτοκίνητα. Ανοίγω το παράθυρο. Λαχανιασμένη μου λέει: «Σε παρακαλώ παλικάρι μου μπορείς να με πας μέχρι τον Πύργο στο Λιμάνι;». Την πηγαίνω. Στην διαδρομή βάζει τα κλάματα. «Μου κόψανε την σύνταξη», μου λέει. «Δεν μπορώ να αγοράσω τα φάρμακά μου, δεν μπορώ να περπατήσω, έχω βηματοδότη, λαχανιάζω. Θα πεθάνω χωρίς φάρμακα. Δουλεύω από 20 χρονών, τα λεφτά μου μου έκλεψαν με αυτά που ψήφισαν. Τα έχω δουλέψει, κλαίει…». Την αφήνω με έναν κόμπο στο στομάχι.

Κυριακή 12/02/12 κατεβαίνω για πολλοστή φορά σε διαδήλωση στο Σύνταγμα. Ήδη από το τραίνο έχω καταλάβει ένα πράγμα. Η κοσμοσυρροή είναι πέραν κάθε προσδοκίας μου. Τα τρένα ασφυκτικά γεμάτα περνάνε τους σταθμούς χωρίς να επιβιβάζουν το κοινό και πολλοί περιμένουν 3 και 4 τραίνα να περάσουν για να καταφέρουν να επιβιβαστούν. Τόσο κόσμο είχα να δω από το συλλαλητήριο για την Μακεδονία. Σε κάθε σταθμό υπάρχουν ένστολοι αξιωματικοί της αστυνομίας που ενημερώνουν τα κεντρικά για την προσέλευση του κόσμου. Αμέσως αντιλαμβάνομαι ότι δεν πρόκειται να αφήσουν την διαδήλωση ενάντια στο μνημόνιο να εξελιχθεί. Δεν θα είναι καλή εικόνα για την Ε.Ε, το Δ.Ν.Τ. και τις ΑΓΟΡΕΣ που διοικούν τον κόσμο. Πέντε παρά τέταρτο είμαι στο Μοναστηράκι. Κόσμος χιλιάδες. Η ίδια εικόνα στην Ομόνοια και στους στύλους του Ολύμπιου Δία από συνομιλία με φίλους. Ανεβαίνω την Ερμού. Διμοιρίες των Ματ περνάνε ανάμεσα από το πλήθος και ρίχνουν απρόκλητα πίσω τους ασφυξιογόνα και κρότου λάμψης. Άνθρωποι χωρίς μάσκες λιποθυμάνε. Βάζω την μάσκα και τα γυαλάκια και ανεβαίνω Σύνταγμα . Από τις 5 παρά πέντε μέχρι της 10:45 ρίχνουν τόνους χημικών και πέτρες στους διαδηλωτές. Δεν επιτρέπουν στον κόσμο να πάει στο Σύνταγμα. Χτυπάνε απρόκλητα. Οι τηλεδημοσιογράφοι σπείρουν αμέσως κλίμα πανικού για να αποτρέψουν και άλλο κόσμο να κατέβει. Μία και κάτι, η βουλή ψηφίζει υπέρ του Μνημονίου. Ο Πετσάλνικος ρωτάει είναι κανείς που δεν άκουσε το όνομά του για να ψηφίσει; Πολύ εύστοχα η απάντηση δίνεται αμέσως από τα σόσιαλ μίντια : «Ναι περίπου 11 εκατομμύρια άνθρωποι!!!»

Ειδήσεις τις επόμενες δύο μέρες. Επικεντρώνονται για άλλη μία φορά στις φωτιές και τα επεισόδια. Μιλάνε για κουκουλοφόρους. Κανείς δεν μιλάει για τους ΕΝΣΤΟΛΟΥΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΥΣ των ομάδων ματ, δίας και δέλτα που σάπισαν τον κόσμο στο ξύλο και στα χημικά. Κανείς δεν αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο το ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟ ΚΡΑΤΟΣ δεν επέτρεψε σε πάνω από 1 εκατομμύριο κόσμο, γιατί τόσοι θα συγκεντρώνονταν αν εσκεμμένα δεν χτυπούσαν τα ματ τους διαδηλωτές, να διαΔηλώσει την θέση του ενάντια στα Μνημόνια. Στα δελτία οι ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΚΟΥΚΟΥΛΩΝΟΥΝ για ακόμα μία φορά την αλήθεια. Μιλάνε για λεηλασίες στο κέντρο της Αθήνας στρέφοντας το βλέμμα από την πραγματική είδηση, ότι δηλαδή ο ελληνικός λαός σύσσωμος καταδικάζει την πολιτική που ακολουθούν αυτοί που εξέλεξε να τον αντιπροσωπεύουν στο κοινοβούλιο. Ότι δηλαδή καταδικάζει το γεγονός πως οι βουλευτές αντί να αντιπροσωπεύουν την χώρα και τους πολίτες της αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντα των τραπεζών και των αγορών. Χύνουν υποκριτικά δάκρυα για τα ιστορικά κτίρια που κάηκαν και διοργανώνουν σιωπηρή διαμαρτυρία με κεριά για το φουαγιέ ενός κινηματογράφου όταν γύρω μας άνθρωποι πεθαίνουν από την πείνα, είναι άστεγοι και τρέφονται από τους κάδους σκουπιδιών και όχι κερί αλλά ούτε λεπτό αναφοράς δεν σπαταλάνε γι αυτούς.
Στη Βουλή οι ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ με τις γραβάτες παρακολουθούν ποδόσφαιρο και μπάσκετ λίγο πριν ψηφίσουν το Μνημόνιο. Όσοι από αυτούς ψηφίζουν ΟΧΙ, η ΚΟΥΚΟΥΛΩΜΕΝΗ ΧΟΥΝΤΑ των κομμάτων τους, την οποία ονομάζουν Δημοκρατία άμεσα τους θέτει εκτός των παρατάξεών τους. Ο Σαμαράς ο νέος ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΣ ΠΡΟΔΟΤΗΣ μιλάει για κουκουλοφόρους που θα τους αποκαλύψει και επισκέπτεται τους τραυματίες ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΥΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥΣ που την προηγούμενη μέρα σάπισαν τον κόσμο στο ξύλο και στα χημικά. Τους δηλώνει την αμέριστη συμπαράστασή του.

Στον δρόμο οι κουκουλοφόροι ήταν πολίτες αυτής της χώρας και δεν φόραγαν κουκούλα. Έστηναν οδοφράγματα αμυνόμενοι για να μην περνάνε οι ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ ΔΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΛΤΑ και πατήσουν τον κόσμο όπως επανειλημμένα έχουν κάνει στο παρελθόν. Χτυπούσαν τα ματ με πέτρες και ξύλα αφού εκείνα πρώτα για μία ακόμα φορά είχαν χτυπήσει την διαδήλωση με χημικά και γκλοπ. Αυτή τη φορά όλοι μας ήμασταν οι κουκουλοφόροι. Όλοι εμείς που είμαστε άνεργοι. Όλοι εμείς που πληρωνόμαστε με 400 ευρώ ανασφάλιστα. Όλοι εμείς που πάμε στα νοσοκομεία που διαλύσατε και πεθαίνουμε επειδή δεν υπάρχει προσωπικό. Όλοι εμείς που μένουμε άστεγοι. Όλοι εμείς που μένουμε νηστικοί. Όλοι εμείς που δεν έχουμε να πληρώσουμε τα φάρμακά μας. Όλοι εμείς που βλέπουμε να υπερασπίζεστε τις τράπεζες που μας ξεζουμίζουν. Όλοι εμείς που κλέψατε τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων που είχαμε δουλέψει όλη μας τη ζωή. Όλοι εμείς που υποθηκεύσατε το μέλλον και τη ζωή μας. Όλοι εμείς που προκλητικά μας κουνάτε το δάχτυλο και μας λέτε τεμπέληδες, φασίστες, κομμουνιστές και μαλάκες.

Φυσικά μέσα σε αυτές τις συνθήκες, που εσείς δημιουργήσατε (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ) οι δικοί σας ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟΙ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ ήταν εκεί έτοιμη για να δράσουν. Έδρασαν και έκαψαν κτίρια, λεηλάτησαν μαγαζιά. Το σχέδιο ήταν πασιφανές από το απόγευμα της Κυριακής. Δεν θέλατε να κατέβει ο κόσμος και θέλατε να στήσετε σκηνικό χάους, ώστε την επόμενη μέρα να αποπροσανατολίσετε για μία ακόμα φορά την κοινωνία με τους ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΥΣ ΤΗΛΕΜΟΔΗΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ σας. Αυτούς των οποίων τα αφεντικά κάλεσε πριν λίγους μήνες από την πίσω πόρτα του μεγάρου μαξίμου ο έτερος ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΣ παπανδρέου για να τους πει τι προπαγάνδα να ασκούν στο πόπολο για να μην εξεγερθεί.

Οι άλλοι, αυτοί που αμύνονταν απέναντι στις επιθέσεις των ΕΝΣΤΟΛΩΝ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΩΝ ήμασταν όλοι εμείς, η κοινωνία. Τα κτίρια, που οι δικοί σας έκαψαν, καλά να είμαστε ξαναφτιάχνονται, η ζωή όμως του καθενός μας είναι ανεκτίμητη και δεν ανταλλάσσεται με τα κτίρια όλου του κόσμου. Μας δίνεται μία φορά, άπαξ που λέει και ο Χρόνης ο Μίσσιος και είναι δικαίωμά μας να την ζήσουμε. Αν εσείς θέλετε να την κάψετε θα μας βρείτε απέναντί σας και θα είμαστε εμείς αυτοί που θα σας πετάξουμε τις ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ που φοράτε αποκαλύπτοντας την υποκρισία και τα σχέδιά σας, κύριε σαμαρά και λοιποί πολιτικοί!!!

https://www.facebook.com/groups/218940354800038/permalink/375107299183342/

[Αναδημοσίευση] Τι απέγιναν οι «Αγανακτισμένοι»;

Τι απέγιναν οι «Αγανακτισμένοι»; 

Εδώ και τρεις μήνες, το κίνημα των «Αγανακτισμένων» μοιάζει να έχει σιγήσει, τη στιγμή που, αντίθετα, θα έπρεπε να… εντείνει τις κινητοποιήσεις ενάντια στη νέα «ντρίπλα» των καθεστωτικών δυνάμεων, με την κυβέρνηση Παπαδήμου και την προσχώρηση/εγκλωβισμό του Σαμαρά στο μνημονιακό στρατόπεδο.

Την ώρα που έρχονται τα χειρότερα, με το νέο μνημόνιο και το οριστικό ξεπούλημα της χώρας, λείπει η ισχυρή λαϊκή πίεση που θα μπορούσε να τα αποτρέψει και να στριμώξει το πολιτικό σύστημα. Και αυτό είναι εφικτό, διότι η συναίνεση των κομμάτων και η εσωτερική συνοχή τους κρέμεται από μία κλωστή, όπως φάνηκε και στις πρόσφατες ψηφοφορίες στη Βουλή. Θα αρκούσε μια ισχυρή λαϊκή πίεση για να σπάσει.
Και όμως, αυτή η λαϊκή πίεση απουσιάζει την κρισιμότερη στιγμή. Γιατί άραγε; Μήπως έπαψε ο λαός να είναι αγανακτισμένος και αηδιασμένος; Όχι βέβαια! Αντίθετα, όπως καταγράφεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις, ακόμα και στη στροφή των καθεστωτικών ΜΜΕ, που έχουν γίνει όψιμα και με το αζημίωτο «αντιμνημονιακά», η αντίθεση του λαού έχει γίνει καθολική.
Πρέπει λοιπόν αλλού να αναζητήσουμε τις αιτίες αυτής της λαϊκής απουσίας, την ώρα που κινδυνεύουμε να μας περάσουν οριστικά τη θηλιά στο λαιμό.

Ανασύνταξη του συστήματος από τα «αριστερά»
Τ ο σύστημα αμύνεται με νύχια και με δόντια απέναντι στη διαφαινόμενη κατάρρευσή του και όλο και περισσότερο κινητοποιεί τους θεσμοποιημένους αντιπάλους του, την αντιπολίτευση της αυτού Μεγαλειότητας.
Ο Γεώργιος Παπανδρέου, που προσωποποιούσε ανοικτά το κόμμα των σοσιαληστών, την προδοσία και την παράδοση της χώρας, απομακρύνθηκε, και στη θέση του μπήκε ένας «αόρατος» τραπεζίτης. Ταυτόχρονα σύρθηκε ο Σαμαράς να βρεθεί στο τραπέζι των κούισλιγκ, συνυπεύθυνος για τη συνέχεια.

Όμως αυτό δεν θα αρκούσε για να σιγήσουν οι «αγανακτισμένοι». Ούτε αρκούσαν τα τάγματα εφόδου του Παπουτσή, που με δολοφονική μανία κτυπούσαν το κίνημα. Χρειαζόταν η συμβολή των καθεστωτικών δυνάμεων της «αντιπολίτευσης». Η κρίση του δικομματισμού θα έπρεπε να μεταφραστεί σε ενίσχυση των κομμάτων της θεσμικής αντιπολίτευσης. Και δεν πρόκειται μόνο για το φούσκωμα του αποκόμματος του παλιού Συνασπισμού, της ΔΗΜΑΡ με τον Φώτη Κουβέλη και τη Ρεπούση, αλλά και για τη διοχέτευση της λαϊκής αγανάκτησης στα ελεγχόμενα κανάλια της Αριστεράς.
Τωόντι, στην πρώτη φάση, όλες αυτές οι δυνάμεις, που επί τόσα χρόνια καλλιεργούσαν τον εθνομηδενισμό, την πολυπολιτισμικότητα, τον ευρωπαϊσμό, μαζί με τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, τρόμαξαν μπροστά σε ένα ακηδεμόνευτο μαζικό λαϊκό κίνημα, που εμφανίστηκε με μόνο σύμβολο την ελληνική σημαία.
Και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να το υπονομεύσουν. Το ΚΚΕ το συκοφάντησε από την αρχή. Ο Σύριζα στην αρχή το απέρριπτε, ενώ στη συνέχεια προσπάθησε να το αλλοιώσει και να το βάλει στα ακίνδυνα καλούπια της ψευδοαριστερής αντιπολίτευσης. Χαρακτηριστική υπήρξε η αντίθεση στην πλατεία Συντάγματος, ανάμεσα στη «επάνω» πλατεία, του λαού, την οποία θεωρούσαν εθνικιστική, και την «κάτω» πλατεία, όπου ήταν μαζεμένα όλα τα γκρουπούσκουλα. Ας θυμηθούμε τι προσπάθειες έκαναν για να διωχθεί η ελληνική σημαία, σύμβολο της αντίστασης του ενιαίου ελληνικού λαού, από τις πλατείες. Τέλος, επιστρατεύτηκαν και οι «ένοπλες» δυνάμεις του στρατοπέδου. Οι ψευδώνυμοι αντιεξουσιαστές, οι οποίοι στην πραγματικότητα παρασιτούν στη συγκεκριμένη εξουσία, και είχαν ταχθεί από την αρχή ενάντια στο κίνημα. Εξ άλλου συμμερίζονται τα ίδια ιδεολογικά και πολιτισμικά πρότυπα με τους δήθεν αντιπάλους τους – το μίσος της πατρίδας, την ξενομανία, τον άκρατο ατομικισμό και τη λογική του πλιάτσικου. Και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να προβοκάρουν και να διαλύσουν το κίνημα.
Είναι χαρακτηριστική η τελευταία μεγαλειώδης συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος, στις 20 Οκτωβρίου 2011, όταν κουκουλοφόροι και κνίτες, ο καθένας από την πλευρά του, διέλυσαν –με τη συμβολή της αστυνομίας του Παπουτσή– την τελευταία μεγάλη συγκέντρωση του κινήματος.

Οι ανεπάρκειες των «αγανακτισμένων»
Ωστόσο υπάρχει και μια δεύτερη αιτία γι’ αυτήν τη σιγή, οι αδυναμίες του ίδιου του κινήματος το οποίο, απέναντι σε τόσες επιθέσεις, από τους κρανοφόρους έως τους… κουκουλοφόρους, δεν κατόρθωσε να αντισταθεί αποτελεσματικά. Δεν κατόρθωσε να αποκτήσει μια ενιαία κατεύθυνση και στόχευση. Δεν διατύπωσε ένα συνεκτικό πρόγραμμα, δεν επιχείρησε έστω να συγκροτήσει ένα ευρύ αντιμνημονιακό μέτωπο. Γι’ αυτό, και παρότι αντιστάθηκε με νύχια και με δόντια, οδηγήθηκε προσωρινά στη σιγή και μάλιστα τη χειρότερη στιγμή.
Στο επίπεδο της πλατείας, δεν μπόρεσε να αυτοοργανωθεί αποτελεσματικά για να αντιμετωπίσει τα Ματ και τους κουκουλοφόρους, με αποτέλεσμα να συρρικνωθεί η μαζική του έκφραση.
Στο επίπεδο της ιδεολογικής συνοχής, απέτυχε να διαμορφώσει ένα ρεαλιστικό και συνεκτικό πρόγραμμα άρνησης του μνημονίου και ταυτόχρονης σωτηρίας της πατρίδας. Αντίθετα, παρασύρθηκε πολύ συχνά από τυχοδιώκτες, εξημμένες κεφαλές, κάποτε και ψυχιατρικές περιπτώσεις, σε δρόμους αδιέξοδους. Και το σύστημα έσπευσε να χρησιμοποιήσει τέτοιες περιπτώσεις, όπως κάνουν τα λαμόγια- επιχειρηματίες, οι οποίοι χρησιμοποιούν τα κανάλια, τα ραδιόφωνα και τις εφημερίδες που ελέγχουν, για να επιταχύνουν τη χρεοκοπία της χώρας, το πέρασμα στη δραχμή σε συνθήκες κατάρρευσης, ώστε να μηδενίσουν τα χρέη και τις ζημιές τους. Γι’ αυτό προβάλλουν τις πιο αδιέξοδες και ακίνδυνες για το σύστημα στρατηγικές. Και το κίνημα δεν αναλογίστηκε τι άραγε προκάλεσε το επαναστατικό μένος του Κοντομηνά, του Κουρή, του Κυριακού και των φερεφώνων τους;
Το ίδιο, δυστυχώς, συνέβη στο επίπεδο του «αντιμνημονιακού μετώπου». Ένα τέτοιο μέτωπο, σε μίνιμουμ βάση, αποτελούσε αίτημα και ζητούμενο του λαού για να μπορέσει να απαντήσει και σε ένα στοιχειώδες πολιτικό και εκλογικό επίπεδο. Και όμως, ενάμιση χρόνο μετά την έκφραση αυτού του αιτήματος από πολλές δυνάμεις, όχι μόνο δεν συγκροτήθηκε κάτι ανάλογο, αλλά αντίθετα ενισχύθηκαν και πάλι τα κόμματα της ξεπερασμένης αντιπολίτευσης.
Χαρακτηριστικός υπήρξε ο ρόλος του Μίκη Θεοδωράκη και των πρωτοβουλιών του, της «Σπίθας» και της «ΕΛΑΔΑς», που φάνηκαν να σαρκώνουν την ελπίδα για τη συγκρότηση ενός τέτοιου μετώπου. Και όμως, αυτά τα σχήματα απέκλεισαν την πιθανότητα πολιτικής μετεξέλιξής τους και συμμετοχής στις εκλογές, ώστε να εκφραστεί η λαϊκή αγανάκτηση. Έτσι, με εσωστρέφεια, αποχωρήσεις και διαγραφές, η «Σπίθα» αυτοσυρρικνώθηκε, ενώ η «ΕΛΑΔΑ» κατέληξε, πριν καν γεννηθεί, σε μετωπικό σχήμα του Συνασπισμού, το οποίο διαχειρίζονται διάφοροι αιώνιοι μεταλλαγμένοι Κνίτες.
Εν τέλει, όπως καταγράφεται και στις δημοσκοπήσεις, ένα μεγάλο μέρος των «αγανακτισμένων» αναγκάζεται να καταφύγει στα γνωστά κόμματα, υπεύθυνα για την κατάντια της μεταπολίτευσης. Οι οργανωτικές πρωτοβουλίες που αναλήφθηκαν από τον Θεοδωράκη, αντί να δώσουν πολιτική διέξοδο στους αγανακτισμένους, μπλόκαραν στην πράξη –ηθελημένα ή αθέλητα, δεν έχει σημασία– τη δυνατότητα συγκρότησης ενός τέτοιου μετώπου και λειτούργησαν αρνητικά για την ανάπτυξη του κινήματος.

Τι να κάνουμε
Αυτές οι αδυναμίες, απαντούν εκ του αντιθέτου, και στα αιτήματα που τίθενται επιτακτικά σήμερα: Επανεμφάνιση του κινήματος, πιο οργανωμένου στις «πλατείες» της χώρας, ιδεολογική διαύγαση και διαμόρφωση μίνιμουμ θέσεων, συγκρότηση ενός πολιτικού υποκειμένου, που θα αποτελέσει τη βάση για ένα αυθεντικό αντιμνημονιακό μέτωπο. Και τώρα, άμεσα, κινητοποίηση, για να αποφευχθεί η καταστροφή της υπογραφής του νέου μνημονίου.
Οι αγανακτισμένοι πρέπει να μεταβληθούν σε ένα πατριωτικό, κοινωνικό και αντιμνημονιακό κίνημα, διότι διαφορετικά παραμονεύουν και άλλοι – οι φαιοχίτωνες– μνηστήρες, που θα επιχειρήσουν να εκτρέψουν και να χρησιμοποιήσουν τη λαϊκή αγανάκτηση. Το σενάριο παίχτηκε και αλλού, στο παρελθόν. Αν αφήσουμε τους τυχοδιώκτες και την εθνομηδενιστική χαβιαροαριστερά να λυμαίνονται το κίνημα των αγανακτισμένων, σε συνθήκες καθολικής και καταλυτικής κρίσης της χώρας, τότε αναπόφευκτα θα προβάλουν και άλλες αυταρχικές, φαιές απαντήσεις στην κρίση.
Και στο μεταξύ ο μεγαλύτερος κίνδυνος, άμεσα, είναι η διαιώνιση της κυβέρνησης Παπαδήμου, ή η ακυβερνησία, που θα επιτρέψει στις αντιδημοκρατικές λύσεις να επιβληθούν. Γι’ αυτό εξάλλου πασχίζουν τα εσχάτως «επαναστατικοποιημένα» κανάλια και ραδιόφωνα.


του Γιώργου Καραμπελιά από τη Ρήξη

Enhanced by Zemanta

Το Πείραμα Συμμόρφωσης / The Asch Conformity Experiment (Greek Subs)

One of the pairs of cards used in the experime...
Image via Wikipedia

Από το 1950 και έπειτα ο κοινωνικός ψυχολόγος Solomon Asch ξεκίνησε μια σειρά από πειράματα πάνω στην συμπεριφορά των ανθρώπων υπό την κοινωνική πίεση, γνωστά και Asch Conformity Experiments.

Αυτό το πείραμα πραγματοποιήθηκε χρησιμοποιώντας 123 άνδρες. Κάθε συμμετέχοντας τοποθετήθηκε σε μια ομάδα με 5 έως 7  «συνεργάτες» (ανθρώπους που γνώριζαν τον πραγματικό σκοπό του πειράματος, αλλά παρουσιάστηκαν ως απλοί συμμετέχοντες στον εν αγνοία «πραγματικό» συμμετέχοντα).  Στους συμμετέχοντες παρουσιάστηκε μια κάρτα με μια γραμμή, ακολουθούμενη από  μια άλλη κάρτα με 3 γραμμές, a, b και c. Ζητήθηκε τότε από τους συμμετέχοντες να πουν ποια γραμμή ταίριαζε σε μήκος με την γραμμή στην πρώτη κάρτα. Κάθε ερώτηση με γραμμή αποκαλέστηκε «δοκιμή». Ο «πραγματικός» συμμετέχοντας απαντούσε κατά σειρά τελευταίος ή μια θέση πριν. Για τις πρώτες δύο δοκιμές, το «υποκείμενο» θα ένιωθε άνετα στο πείραμα, διότι αυτός μαζί με τους υπόλοιπους «συμμετέχοντες» έδιναν την προφανή, σωστή απάντηση. Στην τρίτη δοκιμή, οι συνεργάτες άρχιζαν να δίνουν όλοι την ίδια λανθασμένη απάντηση. Υπήρξαν 18 δοκιμές στο σύνολο και οι συνεργάτες απάντησαν λανθασμένα στις 12 από αυτές. Αυτές ήταν γνωστές ως «κριτικές δοκιμές». Ο σκοπός ήταν να ερευνηθεί εάν ο πραγματικός συμμετέχοντας θα άλλαζε την απάντηση του και θα αποκρινόταν με τον ίδιο τρόπο όπως οι συνεργάτες, παρόλο που ήταν η λάθος απάντηση.

Ο Solomon Asch θεώρησε αρχικλα ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν θα συμφωνούσαν με κάτι φανερά λάθος, αλλά τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι συμμετέχοντες συμμορφώθηκαν με την πλειοψηφία στο 37% των κριτικών δοκιμών. Ωστόσο, 25% των συμμετεχόντων δεν συμμορφώθηκαν σε καμία δοκιμή. 75% συμμορφώθηκαν τουλάχιστον μία φορά, και 5% κάθε φορά.

Enhanced by Zemanta