πυκνό, μαύρο μελάνι

Νεφελλώδεις σκέψεις πυκνώνουν όλο και πιο πολύ στο μυαλό της, σκοτεινές, οικείες, φορτισμένες. Μαύρο μελάνι γίνονται και στάζουν πάνω στο κιτρινιασμένο χαρτί μπροστά της. Για κάθε σταγόνα που βλέπει να απομακρύνεται αναρωτιέται αν θα καταφέρει ν’ αγγίξει το χαρτί και να γίνει λέξη ή μια αόρατη κλωστή θα την τραβήξει πίσω στο μελανοδοχείο του μυαλού της. Ποτέ δεν της ήταν εύκολο ν’ αλαφρώσει το βάρος μέσα της και οι κλωστές μπερδεύονται μεταξύ τους.

Μ’ αυτή τη φορά σταμάτησε να φοβάται. Πήρε μια αργή ανάσα βαθιά μέσα στα πνευμόνια της, κι όταν πια την άφησε, θάρρεψε ανέλπιδα κι οι κλωστές κόπηκαν. Η σελίδα γέμισε με λέξεις και σημάδια, αλλά από το βάρος τους οι άκρες άρχισαν να συγκλίνουν μέχρι που η πρώτη γραμμή ενώθηκε με την τελευταία κι οι ενδιάμεσες βυθίστηκαν και χάθηκαν.

«Η κατάσταση με πνίγει, χάνω την ελπίδα μου και…
…δεν φοβάμαι πια, δέχομαι τη ζωή όπως είναι, γυμνή…»

     
Advertisements

αντρίκιο πρόσωπο

– Κοίτα ο γιος σου πώς κρέμεται από το δέντρο! Στον πατέρα του έμοιασε – άμυαλος κι αυθόρμητος..
– Αφού με ξέρεις! Τι άλλο περίμενες απ’ το παιδί μου να κάνει;
– Αυτό να μού πεις. Τυχερή η Δέσποινα που σε πέτυχε! Και τυχερή που ακόμα σ’ έχει και δε γκρεμοτσακίστηκες στα βράχια τις προάλλες!
– Χαχα! Ναι ρε Μανώλη.. Τι σκεφτόμουν..; Της είχα τάξει εκείνο το λουλούδι στην άκρη του βράχου..
– Τόσα λουλούδια, ρε φίλε! Εκείνο σού έκατσε να της φέρεις;
– Ήθελα να της δείξω ότι θα τη νοιάζομαι και θα τη φροντίζω, ακόμα και για το παραμικρό, όσο δύσκολο κι αν είναι.
– Καλά, χαλάρωσε μεγάλε! Δε χρειάζεται…
– Δεν είναι ανάγκη ρε συ Μανώλη. Επιθυμία είναι, αγάπη, δε ξερώ κι εγώ τι! Μα δες την! Παίζει με το Νίκο τόση ώρα λες κι είναι αυτοί οι δυο μόνο στο κόσμο. Κι αυτός τη κοιτάζει σαν ο Ήλιος ν’ ανέτειλε μόνο για αυτόν σήμερα.
– Ακόμα τσιμπημένος φίλε. Κάτι τέτοια μού έλεγες κι όταν τη γνώρισες.
– Είναι να μην είμαι;! Άμα γελάει νιώθω το κορμί μου να γεμίζει ενέργεια, να καίγεται σιγά σιγά από μέσα του. Α! Και δε χρειάζεται να είναι σε μεγάλες χαρές, άμα αυτό σκέφτεσαι. Τις προάλλες η Δέσποινα γελούσε μ’ ένα κοράκι στον ουρανό που πάλευε να πάει ενάντια στον άνεμο!
Αλλά ακόμα κι όταν λυπάται έχει μια ζεστασιά το βλέμμα της – έτσι είν’ η ζωή, σαν να σού λέει, με μια σιγουριά ότι όλα είναι στη θέση τους. Κι ας μην είναι.
– Μάλιστα κύριε Μήτσο! Κατάλαβα… Πάμε τώρα μην αργήσουμε. Και σκούπισε το δάκρυ μεγάλε γιατί… αφήνει λεκέ. Ειδικά σε άντρες.

σύννεφο από σκέψεις

Το μυαλό του κενό ανά στιγμές. Τις υπόλοιπες, σκόρπιες σκέψεις μπλέκουν κουβάρι μεταξύ τους. Βλέπουν τα μάτια του αλλά συνάμα δε βλέπουν πραγματικά. Νιώθει ότι κάτι υπάρχει εκεί εξώ, έξω από το κεφάλι του αλλά δεν το βιώνει. Όλα είναι μια μίξη, σαν ένα έργο τέχνης κρεμασμένο στον τοίχο ενός καλά φωταγωγημένου μουσείου σύγχρονης τέχνης που το περιδιαβαίνουν άνθρωποι γεμάτοι ζεστασιά από τα χρώματα, τις μορφές και τα σχήματα αγκαλιασμένα όλα από τις σκιές τους. Έτσι απολαμβάνει την ζωή, σαν αριστουργήματα που κινούνται κι αλλάζουν μπροστά του, μα πάντα παραμένουν απόκομμένα από τον ίδιο.

Καμιά φορά, εκεί που αφηρημένος κοιτάζει τις μορφές να μιλάνε μεταξύ τους, αυτές γυρνάνε και τον κοιτάζουν, σαν να μην είναι πια διάφανος, και προσπαθεί άρον άρον να μαζέψει το σύννεφο από τις σκέψεις και να φανεί συμπαγής μπροστά τους. Ακόμα μια καταστροφή απετράπη – μπορεί να σκορπίσει ξανά και με μια ανάσα ανακούφισης να χαθεί στον αέρα.

collective feeling

Imagine as if our bodies would synchronize and dance to the vibrations of our collective feelings, to the flowing discourse of our souls, the one completing the song of the other, continuing the movement that ignited deep in the body of the other and flowing through yourself as the rushing energy of water…

For the moments when two people move beyond talking to each other but allowing their subconscious and their streams of feelings to directly discuss and form a singularity…

D’amore e d’anarchia – Nino Rota

Εξαιρετική ταινία, έργο τέχνης, σπαρακτική ωδή στην αγάπη…

Ώρα Κοινής Ανησυχίας

D’amore e d’anarchia – Nino Rota

By orfeas1973

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Ο κίνδυνος μεγαλώνει στο Ρίζωμα…

«Ο σταυρός σκοτώνει τα μικρόβια!» Αυτό δηλώνει, ανάμεσα σε πολλά άλλα, ο νέος παπάς του χωριού! Έμεινα άναυδος το πρωί ακούγοντας το καθιερωμένο πλέον μικρό του κυριακάτικο λογύδριο στο τέλος της λειτουργίας, στο οποίο σήμερα καταπιάστηκε με το σημείο του σταυρού και τι είπε μια «επιστήμονας» για τις ευεργετικές του ιδιότητες σχεδόν παντού.

Αυτό που ουσιαστικά μετέδωσε σήμερα ήταν ότι κατά την επιστήμη (!!!) μπορείς να σταυρώσεις ο,τιδήποτε κι αυτό θα είναι καθαρό. Φαγητό, νερό και ό,τι φανταστείς καθαρίζονται από βακτήρια και μικρόβια μόνο και μόνο κάνοντας σωστά τον σταυρό.

Οι «μελέτες» της κυρίας «επιστήμονος» έδειξαν επίσης ότι κάποιος αρκεί να κάνει τον σταυρό του, ακόμα κι αν δεν είναι χριστιανός. Η δουλειά θα γίνει.

Τέλος, προέτρεψε τους παρευρισκόμενους να μεταδώσουν αυτό στα παιδιά τους!!! Σ’ αυτό το σημείο είναι που εξαγριώθηκα περισσότερο! Τουλάχιστον οι ενήλικες έχουν κάποια εμπειρία στη ζωή με μολύνσεις κτλ. αλλά τα παιδιά όχι και τόσο! Ίσως κάτι τέτοια επικίνδυνα λογύδρια εγγραφούν καλά στο μυαλό τους και γίνουν το εμπόδιο για τη Λογική. Πολλοί άνθρωποι δε μπορούν να σκεφτούν λογικά γιατί στο μυαλό τους τη θέση της Λογικής κατέχει η δογματική πίστη…

Το ζήτημα εδώ είναι ότι λόγοι σαν κι αυτόν γίνονται κυριολεκτικά επικίνδυνοι και είναι εξαιρετικά ανεύθυνο να τους παράγει κάποιος. Μπορεί οι άνθρωποι να μη τρέχουν στα νοσοκομεία επειδή άκουσαν την λανθασμένη προπαγάνδα του παπά αλλά αυτό γίνεται γιατί μάλλον κανένας δεν τον παίρνει και πολύ στα σοβαρά σήμερα αλλά παρόλα αυτά κάποια στιγμή κάποιος μπορεί να τον πάρει στα σοβαρά και να πάθει κάτι. Ειδικά οι γιαγιάδες και οι παππούδες είναι αρκετά εύπιστοι μπροστά σε κάτι τέτοια και ειδικά όταν προέρχονται από μια «έμπιστη» και «έγκυρη», γι’ αυτούς, πηγή!

Καλό θα ήταν να ασχοληθεί με τη θρησκεία του και την απασχόλησή του και να αφήσει στην άκρη την Επιστήμη! Έχει κάθε δικαίωμα να κάνει και να λέει ό,τι θέλει, αρκεί να μην δημιουργεί δημόσιο πρόβλημα!

Να δοθεί τέλος στην ωμή βία της αστυνομίας ενάντια στους κατοίκους των Εξαρχείων.

Ο ορισμός που θέλει το «κράτος» να σημαίνει «βία» επιβεβαιώνεται στο ακέραιο… Η αστυνομία ενάντια στους ανθρώπους, λειτουργώντας ως συμμορία. Δεν κάνω παραλληλισμό με συμμορία, λέω ευθέως ότι είναι συμμορία.

Λαϊκή Συνέλευση Εξαρχείων

Την Παρασκευή 12/9/14, μεταξύ 23.00 και 23.30, ματη διμοιρία που φυλάσσει τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ επί της Χαρ. Τρικούπη έδειξε το αντικοινωνικό της πρόσωπο για άλλη μια φορά: η κλούβα των ΜΑΤ ήταν παρκαρισμένη στο νούμερο 52 της οδού, με αναμένη τη μηχανή και το air condition, γεγονός που φυσικά ενοχλούσε τους κατοίκους της πολυκατοικίας και που προκάλεσε τη δίκαιη διαμαρτυρία τους. Συγκεκριμένα, η κα Α.Ρ. ζήτησε από τα ΜΑΤ ευγενικά να κλείσουν τη μηχανή της κλούβας, καθώς, λόγω του θορύβου της και του καυσαερίου που βγάζει, δε μπορούσαν να κοιμηθούν. Η κατάσταση συτή ήταν καθημερινή όλο το καλοκαίρι και συνοδευόταν μάλιστα από φωνές των αστυνομικών μέχρι και πολύ αργά τη νύχτα. Τα ΜΑΤ απάντησαν βρίζοντας την Α.Ρ., μέχρι που παρενέβη ο σύζυγός της, ρωτώντας για την αιτία αυτής της απρόκλητης επίθεσης. Ένας από τους άνδρες των ΜΑΤ, εξαιρετικά ερειστικός, προκάλεσε τον κο Δ.Ρ. να κατέβει κάτω.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 351 επιπλέον λέξεις