Μια ιστορία αλλιώτικη… για μια παλιά Ελλάδα

Μας έφτασε ένα συνταρακτικό μήνυμα το οποίο αποφασίσαμε να δημοσιεύσουμε. Δεν έχουμε φανερώσει προς ώρας το όνομα του προσώπου που μας το έστειλε για λόγους ασφαλείας.

Σήμερα πήγα σε ένα ραντεβού και το άτομο που περίμενα με έστησε. Καθώς το περίμενα παρατηρούσα το κόσμο γύρω μου και σκεφτόμουν πόσο…..
προσηλωμένοι είναι κάποιοι στις καθημερινές τους δραστηριότητες και δεν βλέπουν τι γίνεται γύρω τους. Κάποια στιγμή σε έναν κάδο σκουπιδιών είδα μια γριά γυναίκα
που την ακολουθούσαν 4-5 γάτες και ένας σκύλος.

Η γιαγιά έψαχνε μέσα στον κάδο για φαγητό. Όσο την κοίταζα από δίπλα της περνάγανε άνθρωποι που μιλάγανε στο κινητό, που γυρνάγανε από τα ψώνια, που απλά περπατάγανε. Κανένας δεν έδινε σημασία στην γριά γυναίκα.

Κάποια στιγμή βγάζει από τον κάδο κάτι πεταμένα σαλάμια και τα δίνει στις γάτες και στον σκύλο και λέω μέσα μου «παρόλο την πεινά που έχει δίνει και στα ζώα. Μπράβο της». Πάνω μου κράταγα 3 ευρώ και κάτι λεπτά. Από την αρχή έλεγα να πάω να της τα δώσω να πάρει έστω λίγο ψωμί αλλά δίσταζα. Δεν ξέρω ακριβώς τον λόγο. Ίσως ντρεπόμουνα η δεν είχα το θάρρος. Δεν ξέρω. Το συναίσθημα του τύπου δεν ξέρω τι να κάνω είναι συχνό στις μέρες μας σε πολλά θέματα.

Έτσι έκατσα και τα ζύγισα και είπα αν δεν το κάνω τι θα έχω καταφέρει;

Αν δεν το κάνω δεν θα μάθω την απάντηση είπα μέσα μου, αν από την άλλη το κάνω τι θα έχω καταφέρει;

Θα έχω κάνει μια καλή πράξη και θα είναι ένα συν για την ψυχική μου υγεία, θα έχω βοηθήσει έστω και λίγο κάποιον συνάνθρωπο και θα έχω κάνει αυτό που καταβάθος ήθελα να κάνω. Άρα η ζυγαριά γέρνει και μάλιστα πολυ. Την πλησίασα και της είπα

«ΓΙΑΓΙΑ ΕΧΩ ΠΑΝΩ ΜΟΥ 3 ΕΥΡΩ. ΠΑΡΤΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΛΙΓΟ ΨΩΜΙ ΝΑ ΦΑΣ».

Η απάντηση πραγματικά με εντυπωσιασε. Μου λέει «Παιδί μου είσαι πολύ ευγενικός αλλά κοιτά να δεις. Εγώ έχω μια μικρή σύνταξη και μπορώ κούτσα κούτσα να ζησω. Αυτό το κάνω γιατί κανένας δεν φροντίζει για αυτά τα ζώα».

Έτσι άνοιξα μια κουβέντα μαζί της γιατί συνειδητοποίησα πως αυτοί οι άνθρωποι έχουν μέγιστη αξία μπροστά σε αυτούς που μιλάμε με το σεις και το σας. Για να μην μακρηγορώ θα σας πω μόνο αυτό:

Αυτή η γυναίκα ήταν νοσοκόμα το πόλεμο όταν ήταν νέα και μου έλεγε ιστορίες που τα βιβλία δεν τις λένε. Μου μίλαγε για τους Έλληνες και τον ηρωισμό τους και ένιωθα σαν να μίλαγα με τον Μέγα Αλέξανδρο. Μου έλεγε για καράβια με σιτάρι που στέλνανε στην Ελλάδα και οι γερμανοί τα βυθίζανε, μου έλεγε για παλικάρια που γνώρισε και για τον ξεπεσμό που έχουμε φτάσει.

Στο τέλος καθώς έπρεπε να σταματήσω την κουβέντα για τον λόγο του ότι η γιαγιά είχε βουτηχτεί στα δάκρυα ακούω το καλύτερο:

«Παιδί μου», μου λέει «πρέπει να μαζευτείτε και να κάνετε επανάσταση εσείς οι νεοι. Γιατι οι μικρότεροι δεν θα ξέρουν την ιστορία μας. Είναι καλύτερο να πεθάνετε πολεμώντας για την ελευθερία σας παρά να πεθάνετε σκλαβωμένοι».

Αυτή η κουβέντα με την γριά γυναίκα δίπλα σε έναν κάδο σκουπιδιών ήταν για μένα ένα μάθημα ζωής.

http://anti-ntp.blogspot.com/2011/06/100-300-voria.html

Enhanced by Zemanta

Ο Κωστής Παλαμάς έχει κάτι να μας πει, …ω παλιάτσοι Έλληνες!

Δεν έχεις Όλυμπε θεούς, μηδέ λεβέντες Όσσα,
ραγιάδες έχεις μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι και οκνοί καταφρονάν τη θεία τραχειά σου γλώσσα,
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.


Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,
και Μαμμωνάδες βάρβαροι,και χαύνοι λεβαντίνοι,
λύκοι ώ κοπάδια οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
κι οι χαροκόποι αδιάντροποι και πόρνη η Ρωμιοσύνη!

Κωστής Παλαμάς, «Γύριζε«, 1908

Γ. Ροϊλός, Οι ποιητές (π. 1919). Μεγάλοι ποιητές της γενιάς του 1880. Στο κέντρο: K. Παλαμάς.
Enhanced by Zemanta

Τελικά είναι όμορφο να πολεμάς για την δημοκρατία….

Τετάρτη 15 Ιουνίου 2011

Εάν πριν μερικούς μήνες μου έλεγες ότι οι άνθρωποι θα μένανε στις πλατείες, θα φέρνανε φαγητό και θα φτιάχνανε ομάδα σίτισης η οποία θα τάιζε καθημερινά πολλούς άστεγους, ότι θα μάζευε ο καθένας τα σκουπίδια του και θα κράταγε την πλατεία καθαρή, ότι θα έκαναν δεντροφύτευση και άλλα πολλά όμορφα πράγματα τότε θα σου έλεγα ότι είσαι παλαβός και ότι ονειρεύεσαι. 25 μέρες μετά, ζήσαμε , ζούμε και απ’ότι φαίνεται θα συνεχίσουμε να ζούμε το όνειρο, την αρχή της ουτοπίας που μας έλεγαν οι γονείς μας. 25 μέρες τώρα ο κόσμος μαθαίνει να μιλάει, να ανταλλάζει ιδέες, να αγαπάει, να είναι αλληλέγγυος, με λίγα λόγια να συμπεριφαίρεται σαν άνθρωπος και όχι σαν ρομπότ, μαθαίνει να ζει ελεύθερος. Σήμερα ήταν η μεγάλη συγκέντρωση – πορεία που όλοι περιμέναμε πολλές μέρες. Σήμερα θα προσπαθούσαμε να ρίξουμε ένα ολιγαρχικό καθεστός που με την ταμπέλα της δημοκρατίας ριμάζει αξιοπρέπειες, συνειδήσεις, ολόκληρες ζωές. Γύρω στις 12.30 το μεσημέρι παρατήρησα ότι υπήρχε κόσμος από την ομόνοια ώς το Παναθηναϊκό στάδιο, δεν έπεφτε καρφίτσα. Το πρώτο μήνυμα είχε σταλεί, έτσι ο κρατικός κατασταλτικός μηχανισμός άρχισε για ακόμα μια φορά το έργο που ξέρει να κάνει καλά εδώ και πολλά χρόνια. Η πρώτη ομάδα γνωστών-αγνώστων – κουκουλοφώρων – μπαχαλάκιδων – ρουφιάνων ταγματασφαληστών εμφανίστηκε στην κορυφή της Πανεπιστημίου, πέταξε την πρώτη Amstel στα ματ. Ο κόσμος αντέδρασε, κατάφερε να διασπάσει την ομάδα τον ρουφιάνων, μάλισα κατάφερε να προπυλακίσει και έναν από αυτούς, πάνω στον οποίον βρέθηκε αστυνομική ταυτότητα. Η συνέχεια ήταν απολαυστική για τον άτυχο ρουφιάνο ο οποίος μέτρησε όλα τα σκαλία της πλατείας με την μούρη και στην συνέχεια έφτασε κλοτσιδών ως της αρχές της Ερμού με την μούρη κρέας. Εντελως τυχαία μετά από μισή ώρα άρχισε αυτο που θέλανε. Η πλατεία καλύφθηκε απο δακρυγόνα (με ημερομηνία λήξης 1995 όπως διαπιστώσαμε με τα ίδια μας τα μάτια). Ακολούθησαν εικόνες που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες μεσα μου. Η Νίκη είχε φτιάξει μια απίστευτη κάτασπρη φατσουλα με malox , ο Γιώργος με την μάσκα θαλάσσης χωρίς αναπνευστήρα, ο Σπύρος με τα γυαλιά κολυμβητή, ο Παντελής να θυμάται τα νιάτα του στην Ρηγίλης , η Μπίλη και ο Γιάννης να γονατίζουν από τα δακρυγόνα και αλληλοστιριζόμενοι να μπαίνουν στο μετρό για να πάρουν ανάσα, και όλοι μαζί να χορεύουν δίπλα από τα ματ δείχνοντας ότι πίσω από τα malox και τις μάσκες υπάρχει μια ιδέα, και οι ιδέες είναι αλεξίσφαιρες. Οι δυνάμεις καταστολής νόμιζαν ότι και αυτή την φορά θα κατάφερναν να σπάσουν τον κόσμο. Το κατάφεραν για λίγο αλλά κατά της 5 κουράστηκαν στον πόλεμο και αποφάσησαν να φύγουν. Όμως διαψεύσθηκαν. Η πλατεία, μετά την αποχώρηση τους γέμισε πάλι, ασφυκτικά. Ο κόσμος μάζεψε τις πέτρες από τους δρόμους καθάρισε όλη την πλατεία και κατα τις 8 βγαίνοντας από το μετρό άκουγες την φώνη του Βασίλη να τραγουδάει «Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία, εγώ κρατάω την ουσία και ονειρεύομαι..» και μια πλατεία γεμάτη χαμόγελα να τραγουδάει ξένοιαστη…γιατί είχαμε ΝΙΚΗΣΕΙ. Τελικά είναι όμορφο να πολεμάς για την δημοκρατία….

Σύνταγμα 15/6/2011

Freedom of Speech

Enhanced by Zemanta

Πρώτο Ψήφισμα συνέλευσης πολιτών στο Αργοστόλι

By

admin – 30/05/2011Posted in: ΔΡΑΣΕΙΣ, ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ

Η συνέλευση πολιτών στην κεντρική πλατεία Αργοστολίου, στην Κεφαλλονιά, στις 29 Μαΐου 2011, με απόφαση της όρισε τη διακήρυξη των βασικών της αρχών και απευθύνουν «ανοιχτή πρόσκληση σε όλους για την αναθεώρηση της ζωής μας», με τον τίτλο:

ΚΗΡΥΣΣΟΥΜΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΡΚΟΥΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

(Απευθύνεται σε όλους τους έλληνες , σε όλους τους λαούς της Ε.Ε., της Μεσογείου  και σε όλο τον κόσμο).

Σήμερα, ερχόμαστε,  με αυτή  την απόφαση μας, να αντικαταστήσουμε τις πολιτικές χωρίς προοπτική, τη στείρα και δίχως νόημα αντίδραση, τα κενά νοήματος συνθήματα «εκδίκησης», με την επιλογή της διεκδίκησης όσων εμείς θέλουμε:

Βάζουμε μπροστά και πρώτα, τα δικά μας «θέλω» , τα δικά μας αιτήματα, τη δική μας ζωή και αξιοπρέπεια.

Δεν διεκδικούμε τίποτα λιγότερο από τα πάντα, γιατί ο άνθρωπος είναι τα πάντα.

Η δυστυχία και η εξαθλίωση είναι ο δικός τους τρόπος ζωής. Εμείς έχουμε το δικό μας.

Στη «λύση» της «αναδιάρθρωσης του χρέους» που θέλουν για εμάς, χωρίς εμάς, εμείς επιλέγουμε την αναδιάρθρωση του κόσμου όπου ζούμε, την αναδιάρθρωση της ζωής μας, διότι αυτό που τελικά χρεοκόπησε, δεν είναι τα νούμερα και οι εξισώσεις που εμφανίζονται σε σχεδιαγράμματα που δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν στις ζωές μας.

Χρεοκόπησαν οι αξίες μας και η ιδιότητα τού να είμαστε άνθρωποι και πολίτες.

Θέλουμε πραγματική δημοκρατία. Ή καλύτερα: Θέλουμε δημοκρατία, διότι σήμερα έχουμε ολιγαρχία.

Εμείς, οι λίγοι, που σας μιλάμε σήμερα δεν θέλουμε να αλλάξουμε την ανθρωπότητα και να σώσουμε τον κόσμο.

Όχι, θέλουμε κάτι απείρως πιο μετριοπαθές: Όντας, ασήμαντο μέρος αυτού του κόσμου, ονειρευόμαστε και θέλουμε η ανθρωπότητα να αλλάξει η ίδια τον εαυτό της, όπως το έχει ήδη κάνει δυο – τρεις φορές στην ιστορία. (Η μία ήταν κάποτε στην Ελλάδα).

Δεν χρειαζόμαστε κανέναν, πέρα από τη συλλογική μας δημιουργικότητα και δράση, για να φτάσουμε σε μια κοινωνία αγάπης και φιλίας, δημοκρατίας και ισοπολιτείας, ισονομίας και ισηγορίας, ελευθερίας, αλληλεγγύης και αυτοθέσμισης.

Μας εμποδίζουν να συναντηθούμε σε μια μεγάλη ενότητα και να γίνουμε μια πρωτοφανής δύναμη , όλες οι διαιρέσεις, σε κόμματα, τάξεις, επαγγελματικές ομάδες, συντεχνίες, έθνη, φυλές, θρησκείες και ιδεολογίες.  Παραμερίζουμε ό,τι μας χωρίζει.  Λέμε όχι στο καταστροφικό και ψεύτικο «διαίρει και βασίλευε» της ολιγαρχίας , έτσι όπως το έχει στήσει στα 300 χρόνια της νεωτερικότητας της.

Σμίγουμε, με το μόνο κριτήριο που μας ενώνει και μας χαρακτηρίζει: Είμαστε άνθρωποι του κόσμου και πολίτες μιας  πατρίδας. Χρειαζόμαστε ιδέες, πίστη, θέληση και μια μεγάλη απόφαση, για να δημιουργήσουμε τη δική μας δημοκρατική έξοδο, από τα αδιέξοδα που δημιούργησε μια ασήμαντη και ανίκανη τοπική και διεθνής ελίτ, με τις απάνθρωπες αξίες της, τις προτεραιότητες και τον τρόπο της.

Δεν χρειάζεται να ξέρουμε που και πώς ΘΑ ΠΑΜΕ. Ο τρόπος τους είναι λάθος, αδιέξοδος και τραγικός και μένει στον καθένα και σε όλους μας η ευθύνη να ξεκαθαρίσουμε τι θέλουμε και πού ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΜΕ. Να δώσουμε νόημα στο τι είδους πατρίδες, τι είδους κοινωνίες, τι είδους ανθρώπους,  επιθυμούμε.

Θέλουμε έναν άλλο κόσμο και μια όμορφη πατρίδα: ένα κοινό όνειρο δημοκρατίας.

Το ερώτημα, πια, δεν είναι το «αν μπορούμε» . Το ερώτημα είναι: ΘΕΛΟΥΜΕ;

Όταν θέλουμε και ξέρουμε, ΜΠΟΡΟΥΜΕ.

–          Θέλουμε τη χώρα μας πίσω.

–          Θέλουμε στάση πληρωμών του δημόσιου χρέους, όχι γιατί δεν μπορούμε να το πληρώσουμε, αλλά γιατί είναι το προϊόν μιας απάτης και μιας συναλλαγής, ερήμην των λαών, μεταξύ πολιτικών και τραπεζιτών: Με ποιο ηθικό, κοινωνικό, πολιτικό δικαίωμα έδωσαν το ευρώ και όλα τα νομίσματα του κόσμου στην ιδιοκτησία των τραπεζιτών; ΟΙ ΛΑΟΙ ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ. ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ.

–          Θέλουμε το χρήμα και τα νομίσματα όλου του κόσμου να γίνουν ξανά δημόσια εργαλεία, δημοκρατικά διαχειριζόμενα. Να τεθούν υπό δημοκρατική μετοχική σύνθεση και διαχείριση τα τραπεζικά ιδρύματα που τυπώνουν το χρήμα. Οι βουλιαγμένες , σήμερα, τράπεζες να γίνουν αυτοδιοικούμενα εργαλεία δημοκρατικής διακίνησης του χρήματος. (Ξέρουμε από συνεταιρισμούς, ξέρουμε από ζωή και αριθμούς).

–          Θέλουμε πολιτικό και διαχειριστικό έλεγχο , ώστε να ξέρουμε όλοι πως φτάσαμε σε αυτό το σημείο και να  τιμωρηθούν, για Εθνική Προδοσία  και κλοπή, όσοι κακοδιαχειρίστηκαν, λεηλάτησαν εθνικούς λογαριασμούς ή ξεπούλησαν δημόσια περιουσία. Όλα αυτά, αρνούμενοι πάντα το σύνολο του χρέους, ως επαχθές για τους λαούς και προϊόν απάτης κι όχι για να δούμε ποιο τμήμα του θα πληρώσουμε.

–          Θέλουμε πάγωμα χρεών όλων των επιχειρήσεων, νοικοκυριών και πολιτών, ως ότου έλθει η δημοκρατία και να εξετάσει κάθε περίπτωση χωριστά.

–          Θέλουμε δημοκρατία. Δεν μας εκπροσωπεί το σημερινό πολιτικό και κομματικό σύστημα και η αντιπροσωπευτικότητα του κοινοβουλευτισμού.

–          Θέλουμε συνταχτική εθνοσυνέλευση, για αλλαγή του συντάγματος, για μια δημοκρατία των λαϊκών συνελεύσεων και για ένα πολίτευμα,  όπου οι πολίτες θα φτιάχνουν και θα ψηφίζουν τους νόμους, με δημοψηφίσματα και οι όποιοι εκπρόσωποι θα είναι ελάχιστοι και πάντα ανακλητοί. ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΗ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

–          Θέλουμε πίσω τη δημόσια περιουσία που πούλησαν. Η δημόσια περιουσία ανήκει στο λαό και όχι στα κόμματα, τους πολιτικούς και τις κυβερνήσεις.Κανένα κόμμα και καμία κυβέρνηση δεν έχει το δικαίωμα να συναινεί ή να υλοποιεί την εκχώρηση δημόσιας περιουσίας. Είναι απλοί διαχειριστές και όχι ιδιοκτήτες της.  Κάθε παραχώρηση τηςχωρίς δημοψήφισμα, είναι άκυρη και το αντικείμενο της συναλλαγής επιστρεπτέο, χωρίς ιδιαίτερα ανταλλάγματα.

Πάμε, λοιπόν, όσο γίνεται περισσότεροι, για τα μεγάλα θέλω μας. Τίποτα λιγότερο από τη ζωή μας και την πατρίδα μας. Τίποτα λιγότερο από την αξιοπρέπεια του καθένα μας, των παιδιών μας και των γενιών που έρχονται.

Ας δημιουργήσουμε μια διαρκή ανοιχτή συνέλευση, ας προχωρήσουμε σε μια μεγάλη δημοκρατική επανάσταση, από την οποία δεν υπάρχει σοβαρός λόγος να λείψει κανείς:

ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ ή ΟΛΙΓΑΡΧΊΑ; Δεν υπάρχει άλλο δίλημμα, που να μας χωρίζει. Και με βάση αυτό, καλείται ο καθένας και όλοι να επιλέξουμε πλευρά και να αποφασίσουμε.

Δεν υπάρχουν έτοιμες συνταγές, δεν υπάρχει ούτε  δρόμος. Το δρόμο θα τον ανοίγουμε, προχωρώντας.  Σήμερα, πέφτουμε στο κενό, χωρίς φρένα και είναι άγνωστο πότε θα πιάσουμε και αν υπάρχει πάτος. Ας προχωρήσουμε, με τον τρόπομιας διαρκούς αμφισβήτησης, ακόμα και του εαυτού μας και όλων όσων αυτός πιστεύει  και μιας αέναης δημιουργικότητας αυτόνομων πολιτών και ελεύθερων ανθρώπων. Αυτό-νομοι είναι οι άνθρωποι, που φτιάχνουν οι ίδιοι τους νόμους τους, σχεδιάζουν μόνοι και μαζί τη ζωή τους και ορίζουν οι ίδιοι τις ατομικές και συλλογικές επιθυμίες. Δημιουργούμε το χώρο, όπου όλα τα ανθρώπινα θα είναι εφικτά. Για τη φιλία, την αγάπη, τη χαρά και την καλή διάθεση. Για τις ωραίες ανθρώπινες σχέσεις. Για τη γιορτή και την ελευθερία.  Για μια κατάσταση διαρκούς ευτυχίας.

Για όλα αυτά τα «θέλω» και για όλα αυτά που ζούμε, ας επαναλάβουμε:

–         Καμιά πληρωμή ή επαναδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους

–         Ναι στην επαναδιαπραγμάτευση της πραγματικότητας και την αναθεώρηση των αξιών , των προτεραιοτήτων και της ζωής μας.

–         Λέμε όχι στην τυραννία της απάθειας, της αδράνειας και της κατάθλιψης.

–         Θέλουμε (άμεση) δημοκρατία ενάντια στην κοινοβουλευτική ολιγαρχία.

–         Θέλουμε συνελεύσεις πολιτών ΠΑΝΤΟΥ και για ΠΑΝΤΑ.

Κι ας κλείσουμε με τα λόγια σοφών ανθρώπων:

«Αφού ο λαός έχασε την εμπιστοσύνη του στους πολιτικούς, γιατί δεν τον διαλύουν για να εκλέξουν έναν άλλο;».(Μπέρτολτ Μπρεχτ)

«Δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα μας, με τον ίδιο τρόπο σκέψης που χρησιμοποιήσαμε, όταν τα δημιουργήσαμε». (Αλβέρτος Αϊνστάιν)

Το Αμερικανικό Όνειρο (σε καρτούν)

Ένα νέο βίντεο 30 λεπτών βγήκε στον «αέρα» και εξηγεί με πολύ ωραίο τρόπο την λειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος μιλώντας για την πραγματική διάσταση του American Dream.

Κατά την άποψή μου, μια χρήσιμη πράξη για το καλό όλων μας θα ήταν να το δείξεις ή να το περιγράψεις σε άλλα δύο άτομα, με τη προτροπή να κάνουν κι αυτά το ίδιο. Αν όλοι μας θέσουμε αυτόν τον ελάχιστο στόχο, θεωρώ ότι θα μπορέσουμε να επεκτείνουμε την ενημέρωση και σε άτομα εκτός ίντερνετ και άτομα που έχουν χαθεί στην άβυσσο της διαστρέβλωσης των αξιών και των προτεραιοτήτων.

Σχετικά άρθρα και βίντεο στον Μικρό Πρίγκηπα:

Enhanced by Zemanta

Zeitgeist: Moving Forward online

The Zeitgeist Movement
Image via Wikipedia

Η τρίτη ταινία του Zeitgeist Movement είναι επιτέλους online και μπορείτε να τη παρακολουθήσετε και στο Youtube με ελληνικούς υπότιτλους (πατώντας το cc). Προσωπικά πιστεύω ότι είναι η καλύτερη της σειράς ντοκιμαντέρ, όντας πιο οργανωμένη και επιστημονικά τεκμηριωμένη. Το νόημα παραμένει πυκνό και μια δεύτερη θέαση είναι απαραίτητη, τουλάχιστον για μένα.

Πλέον, επικεντρώνεται σαφώς στο χρηματοπιστωτικό σύστημα και το σύστημα της αγοράς και προτείνει εναλλακτικές λύσεις μέσα από την παρουσίαση του The Venus Project από τον Jacque Fresco και το μοντέλο της «Οικονομίας Βασισμένης στους Πόρους».

zmf_poster.jpgΤο Zeitgeist: Moving Forward, του σκηνοθέτη Peter Joseph, είναι ένα ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους που παρουσιάζει την αναγκαιότητα μετάβασης από το σημερινό κοινωνικοοικονομικό νομισματικό μοντέλο που διέπει το σύνολο της παγκόσμιας κοινωνίας σε ένα βιώσιμο μοντέλο, την “Οικονομία Βασισμένη στους Πόρους”.

Στην ταινία παρουσιάζονται απόψεις ειδικών επιστημόνων στους τομείς της δημόσιας υγείας, της ανθρωπολογίας, της νευροβιολογίας, των οικονομικών, της ενέργειας, της τεχνολογίας, των κοινωνικών επιστημών και άλλων, που δίνουν συγκεκριμένες απαντήσεις για το πώς μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την τρέχουσα επιστημονική γνώση και τεχνολογία για να επιτύχουμε τη βιωσιμότητα στον πλανήτη, την έξοδο από τη σημερινή κρίση και τελικά την ανάπτυξη ενός νέου πολιτισμού. Τα τρία κεντρικά θέματα του έργου είναι η Ανθρώπινη Συμπεριφορά, η Οικονομία του Νομισματικού Συστήματος, και οι Εφαρμοσμένες Επιστήμες.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε στα:

Enhanced by Zemanta

«Που Φτάσαμε…» του Χάρρυ Κλυνν

Που φτάσαμε… Σε ποια κατάντια… Σε ποιο βόθρο μας έχουνε ρίξει…Ένας λαός ολόκληρος να είμαστε φόρου υποτελείς στον Μπόμπολα, στον κάθε Μπόμπολα και στους κρατικοδίαιτους έλληνες τραπεζίτες της συμφοράς!

Ήθελα να ήξερα που θα κρυφτείτε νταβάδες, πλαστοσφυγμομέτρες, ρουφιανοδημοσιογράφοι και κωλοεργολάβοι όταν ξεσπάσει η οργή του λαού…

Μας προκαλούν τα κτήνη  με τις κωλοφυλλάδες, τα βοθροκάναλα  και τις εταιρείες δημοσκοπήσεων του κ#&*@ που στήσανε με τα δικά μας λεφτά…

Ένα εκατομμύριο κοντεύουν να φτάσουν οι άνεργοι, αλλά είναι κατενθουσιασμένοι με τον Τζέφρυ και τον Παπακωνσταντίνου που τους πήραν και το σώβρακο, αισθάνονται  υπερήφανοι που δεν έχουνε να φάνε,  κατασυγκινημένοι που ζούνε κάτω από το όριο της φτώχειας… γι αυτό και θα ξαναψηφίσουν με χέρια και με πόδια το ΠΑΣΟΚ της κοινωνικής εξαθλίωσης και της εθνικής μειοδοσίας και μάλιστα με 8 πόντους μπροστά από το δεύτερο κόμμα!!!

Μάλιστα, για τόσο ηλίθιους μας έχουν… Για τόσο του χεριού τους… Κοπρίζουν και μας ρίχνουν τα περιττώματα που παράγουν στα μούτρα… Φάτε μ@$@%& …

…Μέχρι την ημέρα της μεγάλης οργής  που τα γεγονότα της Τυνησίας θα φαντάζουν σχολική εκδρομή μπρος στα επερχόμενα και τα αναπόφευκτα…

Του Χάρρυ Κλυνν από http://www.facebook.com/note.php?note_id=10150116425378832&comments