αμέριμνοι και ξέγνοιαστοι

Ωωωπ! Και το κύμα πετάει ψηλά το καρυδότσουφλο! Προσθαλασσώνεται ξανά απότομα στο δίπλα κύμα. Και ξανά απ’ την αρχή! Απ’ τις αγαπημένες του στιγμές αυτές, όταν έχει λίγο κύμα και άφθονο ήλιο! Είναι ένα ξένοιαστο και συναρπαστικό παιχνίδι για το καρυδότσουφλο.

Ίσα που είχαν περάσει δυο μέρες από τότε που κατέληξε στη θάλασσα, όταν κάποιος έσπασε το καρύδι στα δύο και πέταξε τα τσόφλια στο νερό. Μήτε τον ξαναείδε από τότε. Έφυγε γρήγορα μέσα σε μια βουή από κόσμο και τις μηχανές του σκάφους. Αλλά είδε άλλους ανθρώπους να περνάνε δίπλα του – πιο ήσυχα αυτοί -σχεδόν σαν να μην ήθελαν ν’ ακουστούν. Τι περίεργοι που είναι οι άνθρωποι, σκέφτηκε.

Την επόμενη μέρα κρύφτηκε ο Ήλιος και η βροχή με τον άνεμο τα έβαλαν με τη θάλασσα. Τρεις πελώριες δυνάμεις μάλωναν κι αυτό στη μέση, μιά να παραδίνετε στη βροχή, δυό στον άνεμο, τρεις να το καταπίνει η θάλασσα και να το φτύνει πάλι έξω. Ζαλίστηκε μ’ αυτή τη κατάσταση! Απελπισία τό ‘πιασε να τελειώσει αυτή η ιστορία! Και σα να μην έφταναν αυτά, να σου πάλι άνθρωποι μεσ’ την αναμπουμπούλα, αλλά αυτή τη φορά να ουρλιάζουν και να κλαίνε. Τι στο καλό θέλουν εδώ μέσα στο χαμό, αναρωτήθηκε.

Πάλι καλά που ο Ήλιος τ’ αγάπησε τόσο πολύ – έτσι τού καρφώθηκε στο μυαλό – που ξαναβγήκε στον ουρανό και το σκέπασε με τη ζέστη του. Και το ‘χε παρατηρήσει μόνο του ότι στον Ήλιο υπακούνε όλοι! Σαν εμφανίζεται εκεί ψηλά, καταμεσής, όλοι ηρεμούν και φιλιώνουν μετά τον προηγούμενο αλληλοσπαραγμό τους. Στο σχεδόν ακούνητο νερό το καρυδότσουφλο με τη σειρά του αφέθηκε.

Η μεσημεριανή θαλπωρή στα ήρεμα νερά το έριξε σε βαθύ ύπνο. Ώρες κοιμόταν σχεδόν ασάλευτο στο νερό, ώσπου ένα απότομο κύμα τού δίνει μια σπρωξιά καλή προς το ξύπνημα. Ένα γκριζωπό μεταλλικό σκάφος πέρασε γρήγορα από δίπλα του, καλύπτοντας την ηρεμία που επικρατούσε με τους βαρείς θορύβους των μηχανών του. Ο πυκνόμαυρος αέρας ενώθηκε με το νερό. Μακάρι αυτοί οι άνθρωποι να ήταν πιο καθαροί, ευχήθηκε.

Ευτυχώς επέστρεψε η αναταραχή της προηγούμενης μέρας κι η βροχή ξέπλυνε το μαύρο αέρα των ανθρώπων. Αυτή τη φορά δεν το ένοιαξε η ζαλάδα που νιώθει από τα κύματα που αλυσομανούν, αρκεί να το καθάριζε η βροχή. Αντιθέτως, οι επόμενοι άνθρωποι που συνάντησε μεσ’ τη καταιγίδα δεν είχαν την ίδια άποψη. Όπως και τις άλλες φορές, ούρλιαζαν κι έκλαιγαν. Γιατί επέμεναν τόσο αυτοί οι άνθρωποι να παλεύουν με τα κύματα κάθε φορά, αφού δεν τους άρεσε καθόλου, όπως φαίνεται. Δεν το καταλάβαινε.

Όταν πια ξαναβγήκε ο Ήλιος ηρέμησαν και οι άνθρωποι. Επιτέλους σώπασαν και ξάπλωσαν πάνω στο νερό να απολαύσουν το φως και τη ζέστη. Άλλοι κοιτούσαν τον Ήλιο κι άλλοι γύρισαν από την άλλη, προς το νερό, γιατί μάλλον τούς έκαιγε υπερβολικά στο πρόσωπο. Οι επόμενοι που ήρθαν μετά από ελάχιστες ώρες φαίνονταν βιαστικοί. Δεν ήθελαν να ξαπλώσουν κι αυτοί κάτω απ’ τον Ήλιο και ζητούσαν από τους προηγούμενους να έρθουν μαζί τους. Μα σε μια τόσο ωραία μέρα ποιος θα δεχόταν να φύγει; Ούτε καν έδωσαν σημασία και συνέχισαν να επιπλέουν στο νερό αμέριμνοι και ξέγνοιαστοι…

Advertisements

σύνορα μέσα μας

personal_boundariesΗ άνεσή μου στο αμάξι, στη ζέστη μου ενώ άνθρωποι περπατάνε μέσα στη βροχή. Μερικές φορές η στιγμή που διασταυρώνονται τα βλέμματά μας είναι σαν να κοιτιόμαστε από απέναντι κόσμους, σαν να μην είμαστε δίπλα-δίπλα, σαν να μην είμαστε το ίδιο, αλλά η κατάστασή μας χαράζει σύνορα μεταξύ μας, λογιών-λογιών. Και αυτό είναι που πονάει, το να με παίρνουν από δίπλα τους και να με βάζουν απέναντι και μαζί τις ενοχές μου. Ο συνάνθρωπος είναι σάρκα μου και αυτή σκίζεται. Δεν θέλω να τους γνωρίσω, δεν θέλω να με ξέρουν, δεν θέλω να πάρω κάτι από αυτούς, όπως την αναγνώριση ή την ευγνωμοσύνη τους, αλλά θέλω να είναι σαν εμένα, να είναι τουλάχιστον ίσοι με μένα, και τα παιδιά να ψηλώσουν σαν δέντρα και να θεριώσουν με την κραυγή και το γέλιο τους όλο τον ουρανό, να μπορούν να πουν -αυτός είναι ο κόσμος μου και μού ανήκει, είμαι λεύτερος, θα είμαι ό,τι θέλω να είμαι.

Απ’ το Ημερολόγιο ενός περαστικού, γι’ αυτές τις στιγμιαίες, αλλά δυστυχώς επαναλαμβανόμενες συναντήσεις με τους πρόσφυγες στο δρόμο. Ο ένας στην άνεση κι ο άλλος στον διαρκή αγώνα. Ελπίζω πολύ σύντομα να βρεθεί λίγη συμπόνοια και να αφήσουμε την αξιοπρέπεια των ανθρώπων να ανθίσει ξανά… για να μην πεθάνουμε όλοι μας μέσα στο σκοτάδι και πάλι…

Μια σουρεάλ ιστορία από το νοσοκομείο..

Πριν από κάποιο καιρό είχα πει «ποτέ πια!» κι αυτό το είχα πει για την ανοχή στην παιδική κακοποίηση, την αποχή από τον πόνο του άλλου και γενικά την απουσία από την ανθρώπινη κοινωνία. Χαίρομαι που το αποφάσισα. Έχω βαρεθεί να βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου να μη νοιάζονται για κανέναν άλλον και μαζί με αυτούς κι εγώ. Αλλά εγώ δε θέλω να είμαι ατομιστής.
Ο λόγος που το γράφω αυτό είναι μια λίγο σουρεάλ ιστορία που έζησα σήμερα το πρωί έξω από το νοσοκομείο. Δε θα επεισέλθω σε λεπτομέρειες απλά θα αναφέρω κάποιες σκέψεις μου πάνω στο ζήτημα.
Βγήκα, λοιπόν, να πάρω το τσάι μου από το περίπτερο και καθώς περπατάω στο πεζοδρόμιο βλέπω μια πόρτα αυτοκινήτου ανοιχτή και έναν παππού να κλαίει μόνος του στο πίσω κάθισμα. Αμέσως μόλις κάνω δυο βήματα πιο πέρα επιστρέφω στο κάθισμά του και τον ρωτάω αν είναι καλά. Μού λέει με λυγμούς ότι πέθανε η γυναίκα του, η κα Φ. Προσπάθησα να τον παρηγορήσω λίγο αλλά αυτό είναι μάταιο ουσιαστικά σε αυτές τις στιγμές. Δεν πρέπει να είχε μια ώρα που έγινε η επιστροφή της 80χρονης γυναίκας του κου Δ. στη Φύση. Το μόνο που ήθελα ήταν να έχει κάποιον εκεί και να μπορεί να μιλήσει, να βγάλει τη θλίψη του προς τα έξω. Ο κ. Δ είναι γύρω στα 85 νομίζω, αλλά φαίνεται πολύ πιο νέος, ενεργητικός άνθρωπος. Μού είπε για την κα Φ. και πόσο πολύ την αγαπάει. Δεν έχει αποδεχτεί ακόμα την απώλεια.
Μια νεαρή συγγενής του, η Σ., στην ηλικία μου περίπου, γύρισε από το νοσοκομείο όπου είχε πάει να μαζέψει τα πράγματα της κας Φ. και με βρήκε στο πλάι του κου Δ. Ανησύχησε μήπως έγινε κάτι αλλά αμέσως και πάλι ησύχασε. Μού είπε και τη δική της ιστορία, τραγική ομολογώ… Τους χαιρέτησα μετά από λίγο και συνέχισα τον δρόμο μου για το περίπτερο.
Στην επιστροφή ήταν ακόμα εκεί. Σταμάτησα ξανά. Μιλήσαμε περισσότερο τώρα με τον κ. Δ. Ήρθαν κι άλλοι δύο συγγενείς τότε. Μια κυρία και μια νεαρή κοπέλα. Ο κ. Δ. εν τω μεταξύ σταματούσε για λίγο και ρωτούσε για μένα. Σε μία από τις σουρεάλ στιγμές με συμβούλευσε να βρω καλή γυναίκα και νοικοκυρά και μού προξένευε την Σ.! Αχ τον κ. Δ., μέσα στον πόνο του…
Στους συγγενείς ο θάνατος της κας Φ. φαινόταν κάτι φυσικό. Ήταν και 80 χρόνων. Στον κ. Δ. πάντως ήταν αλλιώς. Τα χρόνια δεν παίζουν κανένα ρόλο. Τελικά όποτε και να γίνει αυτή η μετάβαση, ο πόνος είναι ο ίδιος, ίσως. Γι’ αυτό και προσπαθώ να βλέπω ανθρώπους κι όχι ηλικίες. Κι οι ηλικιωμένοι είναι άνθρωποι, και τα μικρά παιδιά είναι άνθρωποι. Αυτό σημαίνει, για μένα, ότι κάποιος σ’ αυτή τη θέση χρειάζεται την συμπαράσταση των ανθρώπων γύρω του, άσχετα από το αν αυτοί προσδοκούν να έχει την ίδια στάση με αυτούς ή όχι απέναντι στο γεγονός. Πολλές φορές νομίζω ότι οι νεότεροι αναμένουμε μια πιο συγκρατημένη στάση από τους ηλικιωμένους και ότι αυτοί δε πρόκειται να επηρεαστούν και πολύ από τον θάνατο του συντρόφου τους μιας και υποτίθεται ότι αναμένουν αυτή τη στιγμή και είναι περισσότερο προετοιμασμένοι. Δεν ξέρω τι από αυτά μπορεί να ισχύει, αλλά θεωρώ ότι πρέπει να συμπαραστεκόμαστε στους ανθρώπους όπως και να έχει.
Η άλλη σουρεάλ στιγμή ήταν όταν τους αποχαιρέτησα για δεύτερη φορά κι η Σ. από την αμηχανία της μάλλον μού προσέφερε μια τσίχλα για να με ευχαριστήσει! Ήταν μια ωραία προσθήκη στις διάφορες γεύσεις της ιστορίας.
Αυτό που μού έκανε εντύπωση ήταν όμως η αντίδραση του κ. Δ. σε κάτι που του είπα. Στην επιστροφή μου από το περίπτερο κι αφού τους είδα ακόμα εκεί που τους άφησα, σκεφτόμουν κάτι να πω στον κ. Δ. για να του δώσω κάτι να κρατηθεί στις μέρες του. Οπότε πήγα κοντά και του είπα: «κ. Δ., όταν ξυπνάς το πρωί να λές μια καλημέρα στα δέντρα και στα πουλιά γιατί η κ. Φ. θα είναι εκεί, δεν φεύγει ποτέ.» Αυτός σταμάτησε να κλαίει και με κοιτούσε. Η έκφρασή του έδειχνε να προσπαθεί μάταια μάλλον να το επεξεργαστεί. Οι υπόλοιποι τού λέγανε για θεό και παράδεισο και η αντίδρασή του δεν άλλαζε καθόλου, συνέχισε να κλαίει.
Η αντιμετώπισή μας για το θάνατό στις δυτικές μας κοινωνίες είναι συνάρτηση της θρησκείας μας, θεωρώ. Η θρησκεία στην προκειμένη περίπτωση δεν έρχεται να απαλύνει τον πόνο που συνοδεύει μια φυσική αντίδραση στον θάνατο αλλά αντιθέτως προκαλεί αυτή την αντίδραση και αντίληψη. Τώρα ανακαλύπτω ότι υπάρχουν πάρα πολλές διαφορετικές αντιλήψεις για τον θάνατο σε διάφορες κοινωνίες ανά τον κόσμο. Κάποιοι χαίρονται και γλεντάνε, κάποιοι άλλοι διατηρούν τον νεκρό μέσα στο σπίτι, κάποιοι αντιμετωπίζουν τον θάνατο σαν κάτι κακό. Αλλά αυτό εξαρτάται από το φιλοσοφικό κι δη θρησκευτικό πλαίσιο μέσα από το οποίο επεξεργάζεται και αναλύεται το γεγονός αυτό…
Τέλος, όλοι μού εύχονταν να με έχει καλά ο Θεός και να μού δώσει τα καλύτερα. Δε το θεώρησα κατάλληλη στιγμή να τους πω ότι είμαι άθεος. Αλλά ίσως μπει κι αυτό στην «όχι πια!» φιλοσοφία μου, γιατί όπως όλοι μας χρειάζεται να πεθάνουμε έτσι χρειάζεται και οι θρησκείες να πεθάνουν… ώστε να γεννηθούν νέα φιλοσοφικά ρεύματα και ο άνθρωπος να αποκτήσει μια πιο υγιή σχέση με το Όλο, απ’ το οποίο προέρχεται και στο οποίο πηγαίνει…

Κόλιν Γουώρντ – Ο αναρχισμός ως μια θεωρία οργάνωσης

Κόλιν Γουώρντ – Ο αναρχισμός ως μια θεωρία οργάνωσης.

The Game Changed in Venezuela Last Night – and the International Media Is Asleep At the Switch

This shows a lot about press worldwide!
And I start to think that what happens in Ukraine has a connection to Venezuela in terms of offering a diversion!

Enhanced by Zemanta

Caracas Chronicles

San Cristobal ayer San Cristobal on Tuesday night

Dear International Editor:

Listen and understand. The game changed in Venezuela last night. What had been a slow-motion unravelling that had stretched out over many years went kinetic all of a sudden.

What we have this morning is no longer the Venezuela story you thought you understood.

Throughout last night, panicked people told their stories of state-sponsored paramilitaries on motorcycles roaming middle class neighborhoods, shooting at people and  storming into apartment buildings, shooting at anyone who seemed like he might be protesting. People continue to be arrested merely for protesting, and a long established local Human Rights NGO makes an urgent plea for an investigation into widespread reports of torture of detainees. There are now dozens of serious human right abuses: National Guardsmen shooting tear gas canisters directly into residential buildings. We have videos of soldiers shooting civilians on the street. And that’s just…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 376 επιπλέον λέξεις

Η μετα-δημοσιογραφία στην μετα-δημοκρατία της μετα-ελληνικής κοινωνίας

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στην Ελλάδα είναι μια… δύσκολη κουβέντα, δυστυχώς. Αυτή τη στιγμή θα αγγίξω επιφανειακά μόνο το επίπεδο του λόγου που συναντάμε σ’ αυτά.

Προφανώς υπάρχει μια απόσταση στο χώρο μέσα στην οποία όταν βρεθούν κάποιοι άνθρωποι τότε, και μόνο τότε, μπορούν να μιλήσουν μεταξύ τους!

Πρώτα απ’ όλα είναι γνωστά τα επιφωνήματα και οι κραυγές που ακούγονται στα media καθημερινά και θυμίζουν τα ντοκυμαντέρ για την εξέλιξη του ανθρώπου από τους πιθήκους, στο σημείο ακριβώς πριν την εξέλιξη του εγκεφάλου αλλά μετά το βηματισμό σε δύο πόδια. Πέρα από αυτά όμως έρχεται η μετα-δημοσιογραφία σε μια μετα-δημοκρατική μετα-κοινωνία.

Zappeion, Athens, Greece.
Ζάππειο:Wikipedia

Μετά την εφεύρεση της Δημοκρατίας και αφού πλέον ως δημοκρατικοί πολίτες τελειοποίησαμε το πολίτευμά μας, αρχίσαμε να ερευνούμε τις ίδιες τις επιστήμες για χάρη των επιστημών! Όταν πλέον γίνει κάτι, στον πραγματικό κόσμο, δεν μας ενδιαφέρει πια το περιεχόμενο αλλά ο τρόπος που γίνεται, οι ορισμοί των εννοιών, η κατηγοριοποίηση των ιδεών και των ανθρώπων που τις κουβαλούν σε θεωρητικές σχολές σκέψης καθώς και άλλα θεωρητικά, διαδικαστικά και μετα-διαδικαστικά προβλήματα της uber-ελληνικής κοινωνίας.

Παραδείγματος χάριν, γίνεται η συνάντηση του Α. Τσίπρα με τον πρόεδρο του ΣΕΒ, Δ. Δασκαλόπουλο, αλλά το περιεχόμενο της συνάντησής τους  ή της εκδήλωσης που συμμετείχαν είναι ελάσσονος σημασίας για την ελληνική Δημοκρατία προφανώς. Ο λόγος γίνεται γύρω από την ίδια την συνάντηση, τις πλευρές που ο καθένας πρεσβεύει, αν είναι σωστό ή λάθος και τι πιστεύει γι’ αυτό κι ο τελευταίος απολιθωμένος βιομήχανος του ΣΕΒ, το ύφος υπό το οποίο έγιναν οι συζητήσεις αλλά ποτέ το περιεχόμενο αυτών.

Σε νέα ύψη ανέρχεται η ελληνική δημοσιογραφία επίσης μετά από την ενημέρωσή μας για το ποιοι παρεβρέθησαν στην εκδήλωση. Τελεία. Τίποτα άλλο.

Προφανώς υπάρχει μια απόσταση στο χώρο μέσα στην οποία όταν βρεθούν κάποιοι άνθρωποι τότε, και μόνο τότε, μπορούν να μιλήσουν μεταξύ τους! Είναι πρακτικά αδύνατον να επικοινωνήσουν οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες, οι δημοσιογράφοι και λοιποί μεταξύ τους δίχως να βρεθούν στον ίδιο χώρο, στον εικοστό πρώτο αιώνα. Πάλι καλά που γίνεται καμιά εκδήλωση, κανά συνέδριο, κανά πανηγύρι και βρίσκονται.

Σε κάποιο μελλοντικό ρεπορτάζ μπορώ άνετα να φανταστώ με μεγάλα γράμματα στη πρώτη σελίδα «Συναντήθηκε ο Α. Σαμαράς με τον Σόιμπλε στις αντρικές τουαλέτες και κατάφεραν επιτέλους να μιλήσουν! Η χώρα σώθηκε!»

Enhanced by Zemanta

[Αναδημοσίευση] «Γιατί δεν πέφτει ο ρημάδης ο καπιταλισμός;»(4) : Η Αλήθεια και η «Αλήθεια» της ΕΡΤ

Ιδού ο «αγώνας». Προσέξτε, ιδιαίτερα, το ψήφισμα που οι «απολυμένοι» αρνήθηκαν να διαβάσουν:

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΙΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΔΕΣΜΕΥΤΩΝ / ΑΚΟΜΜΑΤΙΣΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΤ 16/06/13

Και χθές το βραδάκι, αφήσαμε ότι άλλο είχαμε να κάνουμε και πήγαμε έξω απο την ΕΤ-3, στη Θεσσαλονίκη, για να διαδηλώσουμε, μέσα από την αλληλεγγύη μας στο απολυμένο προσωπικό της, την ακλόνητη θέση μας για ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, που χτυπήθηκαν βάναυσα από τον φασισμό της κυβερνώσσας Ολιγαρχίας.

Πηγή: Δίκτυο Ιθάκη (IthacaNet)

Διατύπωση ανακοίνωσης: Όθωνας Ιακωβίδης

Όμως, μας περίμενε μία εξαιρετικά δυσάρεστη και οδυνηρή έκπληξη! Αποκαλύφθηκε (από τους απολυμένους δημοσιογράφους) μια Αλήθεια που δεν θέλαμε να πιστεύουμε και μαλώναμε μ’ αυτούς που την υποστήριζαν…!

Αυτοί μας αποκάλυψαν, κατά τον πιό κατηγορηματικό τρόπο, ότι όλη αυτή η παράσταση που στήνεται καθημερινά έξω από την ΕΤ-3, όλα αυτά τα ωραία που ακούγονται από τα μεγάφωνα και εκθειάζουν την ΕΛΕΥΘΕΡΊΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ (που φιμώθηκε με το κλείσιμο της ΕΡΤ) και τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (που λαβώθηκε θανάσιμα με τη φασιστική απόλυση των εργαζομένων) είναι λόγια κενά και απατηλά, που λέγονται με ένα μόνο σκοπό: Την επανάκτηση της θεσούλας και την εδραίωση (μέσα στους νέους συσχετισμούς των κομματικών δυνάμεων που διαμορφώνονται διαρκούντος του τρέχοντος βρασμού) ή την κατοχύρωση θεσούλας στη «ΝΕΑ ΕΡΤ» που υποσχέθηκε πονηρά το ίδιο σύστημα που την έκλεισε, η κυβερνώσσα κομματοκρατία !!!

Η αποκάλυψη αυτή έγινε, όταν εμείς, συγκεντρωμένοι εκεί πολίτες Αγανακτισμένοι, Ακομμάτιστοι, Σπιθίτες, ΕΠΑΜίτες, “Θερμαϊκός ώρα Μηδέν”, εθελοντές της “Επιχείρησης Μαραθών 2013”, κ.ά, δώσαμε ένα ψήφισμα για να διαβαστεί από το μικρόφωνο, όπως όλα τα άλλα. (Το κείμενο παρατίθεται στο τέλος του σημειώματος).

Και τότε, έπεσε ο φερετζές της (πολλά υποσχόμενης με τον χορό της Ελευθερίας) χανούμισσας και φάνηκε το μουστάκι του μουτζαχεντίν φύλακα της κομματοκρατίας, που έκρυβε ο φερετζές!!

Όχι. Το κείμενο αυτό δεν θα διαβαστεί!!…. αποφάνθηκε η Όλγα Νίκου, απολυμένη δημοσιογράφος της ΕΤ-3 !!!

Ο λόγος;

Κρυμμένος κάτω από αυτοαναιρούμενες και ανυπόστατες δικαιολογίες, προέκυψε πως είναι ένας: ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ!!! Και η Όλγα Νίκου δεν θέλει να ακουστεί (!!) επειδή η Αλήθεια έρχεται σε σύγκρουση με αυτά που η Όλγα Νίκου και οι όμοιοί της έμαθαν να παρουσιάζουν σαν αλήθεια, με αποτέλεσμα την καταστροφή της Ελληνικής κοινωνίας και την απόλυση της ίδιας και των ομοίων της…..

Η κυρία αυτή, αφού συζήτησε το θέμα (της ανάγνωσης δημοσίως του ψηφίσματος) με παριστάμενους εκεί συναδέλφους της και μετά από πίεση των συντακτών του ψηφίσματος, ανεβαίνει στο βήμα (παρατίθεται το σχετικό video) και δολοφονεί εν ψυχρώ το κείμενο που κρατά στα χέρια της και που εκφράζει τη σκέψη και την επιθυμία πολλών παρευρισκομένων εκεί και το 65%+ της Ελληνικής κοινωνίας (σύμφωνα με όλες τις σχετικές δημοσκοπήσεις).

Η ‘Ολγα Νίκου, προασπιζόμενη την κομματοκρατία, λογοκρίνει (με τον ίδιο ακριβώς φασιστικό τρόπο που αυτή η ίδια κομματοκρατία έκλεισε την ΕΡΤ και απέλυσε την ίδια !!!) ένα κείμενο ελευθέρων πολιτών, επειδή ακριβώς εκφράζει την ελευθερία τους, έξω από κόμματα που, όπως η ίδια παραδέχεται με την πράξη της αυτή, αποτελούν το αφεντικό της….

Αυτή την Δημοκρατία ευαγγελίζεται η Όλγα Νίκου και οι όμοιοί της;;;

Γι’ αυτή τη Δημοκρατία μας καλεί να φωνάζουμε, εμείς που μαζευόμαστε κάθε βράδυ εκεί, στην ΕΤ-3 ;;;

Όχι κυρία μου και όσοι όμοιοί της. Αυτή την ψευδεπίγραφη Δημοκρατία, που κάλυψε και νομιμοποίησε το έγκλημα της Ολιγαρχίας που παρέδωσε την Εθνική Κυριαρχία μας σε ξένα χέρια και κατέστρεψε τη ζωή μας, θα την ξηλώσουμε μαζί με όσους θέλουν να τη συντηρήσουν. Και θα αρχίσουμε από την ΕΡΤ. Εμείς, η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, θέλουμε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ με ΙΣΗΓΟΡΙΑ (ισότητα στο δικαίωμα της αγόρευσης), ΙΣΟΝΟΜΙΑ (ισότητα απέναντι στον Νόμο) και ΙΣΟΚΡΑΤΙΑ (ισότητα στη ισχύ της ατομικής βούλησης).

Το ότι η Όλγα Νίκου και οι όμοιοί της αδυνατούν να αντιληφθούν ότι το κείμενο που της δώσαμε να διαβάσει, ελευθερώνει πρωτίστως τους παγιδευμένους στα δόκανα της κομματοκρατίας συναδέλφους της, είναι δικό της πρόβλημα.

Το πρόβλημα, όμως, της γενικότερης ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ της κοινωνίας μας, είναι δικό μας και ο αγώνας για τη λύση του, δεν θα σκοντάψει σε πρόσωπα και συμπεριφορές σαν τη χθεσινή δική της και των ομοίων της.

Όχι, δεν θέλουμε μία ΕΡΤ υπηρέτρια της πολιτικής και οικονομικής Ολιγαρχίας που κυβερνά τη Χώρα κάτω από τον μανδύα της Δημοκρατίας…

Θέλουμε μία ΕΡΤ πραγματικά ανεξάρτητη και αδέσμευτη από κομματικές δουλείες που θα παράγει ενημέρωση και πολιτισμό, όπως τα εξαιρετικά δείγματα που μας έχει δώσει και αποδεικνύουν ότι το μπορεί….

Γι’ αυτή την ΕΡΤ, το εργαλείο της στερέωσης της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ και της διάπλασης της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, αφήνουμε τη ζωή μας κι ερχόμαστε κάθε μέρα εκεί.

Η Συνέλευση Αδέσμευτων / Ακομμάτιστων Πολιτών Θεσ/κης για Συνέλευση Πολιτών
ΑΔΕΣΜΕΥΤΩΝ – ΑΚΟΜΜΑΤΙΣΤΩΝ – ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΩΝ

_______________________________________________
Ανοιχτή επιστολή / Ψήφισμα
προς τους απολυμένους δημοσιογράφους της ΕΡΤ

________________________________________
Δημοκράτες Δημοσιογράφοι,

Αξιοποιείστε τη μεγάλη ευκαιρία που σας έδωσε η ένοχη της καταστροφής μας Ολιγαρχία και γκρεμίστε την.

Μπορείτε, καθώς μπορείτε να έχετε δίπλα σας ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.

Ή θα ορθώσετε το ανάστημα του λειτουργήματός σας και θα λάμψετε σ’ όλο τον κόσμο (που αυτή τη στιγμή έχει στραμμένα τα μάτια του επάνω σας) ή θα μείνετε προσηλωμένοι στην κομματοκρατία που σας απέλυσε, καθώς, όπως διαπιστώνετε, δεν είσαστε τίποτε περισσότερο από αναλώσιμα πιόνια του κομματικού ανταγωνισμού.

ΤΩΡΑ, ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ αυτό το άντρο της κομματοκρατίας (η ΕΡΤ), να αναδειχτεί σε ΣΩΤΗΡΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Αρκεί να συνεννοηθείτε όλοι σας, δημοσιογράφοι και τεχνικοί, και με φρουρούς της Ισηγορίας εμάς, τον Λαό, να κάνετε ένα πράγμα:

Όλη η “πειρατική” λειτουργία των εκπομπών που (πολύ σωστά) έχετε στήσει, να στραφεί σε μία κατεύθυνση:

Στην μία και μοναδική Αλήθεια των γεγονότων.

Στην Αλήθεια που βοά και λέει ότι:

Η αθλιότητα τής απόλυσής σας και της δικής μας δυστυχίας, οφείλεται στο ότι, χωρίς να ερωτηθούμε, η ζωή μας έχει παραδοθεί και αποφασίζεται από ξένους, και μάλιστα με αντίθετα συμφέροντα, όπως είναι παντού και πάντα τα συμφέροντα δανειστή και δανειζόμενου, ανίκανου να πληρώσει τη δόση του.

Όλα τα άλλα, περί ανάπτυξης, εξόδου στις “αγορές”, κουρέματος κλπ, είναι φούμαρα για αποπροσανατολισμό από τη ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ, ΠΟΥ ΕΊΝΑΙ Η ΑΠΟΤΙΝΑΞΗ ΤΩΝ ΚΑΤΟΧΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. Πρέπει να πάψουν ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ να ασελγούν ασύστολα επάνω στο κορμί της Ελληνικής κοινωνίας με εκτελεστικό τους όργανο το καθεστώς πολιτικό σύστημα της κομματοκρατίας που παρουσιάζει ως Δημοκρατία την πολιτική και οικονομική Ολιγαρχία που λεηλατεί τον τόπο και τις ζωές μας.

Πρέπει να ξανακερδίσουμε τη χαμένη Ελευθερία μας και να ξαναχτίσουμε, σε νέα, πιό ισχυρή βάση, την φιμωμένη Δημοκρατία.

Και να κάνουμε τη λαϊκή βούληση, πραγματικά κυρίαρχη.

Έτσι: Αυτό που έχουμε μπροστά μας, δεν είναι το κλείσιμο της ΕΡΤ, οι απολύσεις του ΜΕΤΡΟ, τα μεταλλεία της Χαλκιδικής, οι άδειες των Φαρμακείων, η συλλογική σύμβαση των ναυτεργατών, το πετρέλαιο των αγροτών, κλπ.

Είναι όλα αυτά μαζί, καθώς όλα οφείλονται σε ένα καί μόνο γεγονός: Στην παράδοση της Αυτοδιάθεσής μας (δηλαδή της Ελευθερίας μας) σε ξένα χέρια, αντιθέτων συμφερόντων.

Οπότε, το ζητούμενο είναι κάτι πολύ πιό μεγάλο από όλα αυτά μαζί.

Είναι η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΜΑΣ από την υποδούλωση που έχουν υπογράψει για εμάς, με τα Μνημόνια, χωρίς να μας ρωτήσουν, αυτοί που τους διορίσαμε να προασπίζονται τα συμφέροντά μας.

Και τέλος, η απελευθέρωσή μας αυτή, που πρέπει να την επιδιώξουμε και να την απαιτήσουμε ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, θα πρέπει να οδηγήσει σε ένα ΝΕΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ που δεν θα επιτρέπει αυτό που έχει συμβεί: Την κατάλυση της (πραγματικής) Δημοκρατίας.

Άρα: Το τελικό ζητούμενο, ΤΑΥΤΌΧΡΟΝΑ ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΜΑΣ, είναι: ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗ. ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ.

Αυτές είναι οι Αλήθειες που πρέπει, επί τέλους να ακούσει ο Ελληνικός λαός, από εκεί που του έμαθαν να ακούει, την τηλεόραση.

Και απαιτούμε να το κάνετε εσείς. Μαζί μας.

————————-

ΥΓ: Στην Αθήνα, οι συμμετέχοντες στην «ανοιχτή συνέλευση» παραδέχονται την ασημαντότητα του μεγέθους της και καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα: Άνθρωποι «εργαζόμενοι», γαλουχημένοι με συγκεκριμένο τρόπο, νοιάζονται μόνο για τις θεσούλες τους και το τομάρι τους.

Τις οποίες, βέβαια, δεν πρόκειται να σώσουν, γιατί δεν «θέλουν» να βάλουν τον δάχτυλο επί τον τύπο των ήλων. Δεν θέλουν να ακουμπήσουν τα «ιερά και τα όσια» της καθεστωτικής τάξης πραγμάτων. Δεν αμφισβητούν την αιτία που προκαλεί την τεράστια ανθρωπιστική καταστροφή, στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο.

Όταν θα σβήσουν τα φώτα της γιορτής(«αγωνιστικής» φιέστας) και θα ανοίξουν οι οθόνες της τηλεόρασης και τα μικρόφωνα του ραδιοφώνου, τα 2/3 των υπαλλήλων της ΕΡΤ θα έχουν πάει στην ανεργία, μαζί με εκατομμύρια άλλους. Ας αναρωτηθούν, τότε, τι έφταιξε. Ας κοιταχτούν στον καθρέφτη να δουν,κι  αν δεν δουν τον ένοχο, σίγουρα θα δουν τον συνένοχο.

Και στην ΕΡΤ και παντού, υπάρχουν δημοκράτες άνθρωποι. Να συναντηθούμε.

Oι τίτλοι τέλους για την ΕΡΤ πέφτουν, σε λίγο.

Ο αγώνας (για δημοκρατία και ελευθερία) συνεχίζεται.

—————————-

στην εικόνα ο Δον ΨΥΧΩΤΗΣ