Μια άλλη άποψη για τις εξαρτήσεις και τι μπορούμε να κάνουμε για τους κοντινούς μας ανθρώπους

Στο παρακάτω βίντεο, με τίτλο «Everything you think you know about addiction is wrong», ο Johann Hari ισχυρίζεται ότι αντιμετωπίζουμε εξαιρετικά λάθος τις εξαρτήσεις αλλά κυρίως τους κοντινούς μας ανθρώπους που καταφεύγουν σε κάποια εξάρτηση.

Και υποστηρίζει το απίστευτα απλό μα τόσο δυνατό σκεπτικό, ότι καταλήγουμε να εξαρτόμαστε από κάτι, ο,τιδήποτε, απλά επειδή το πλαίσιο στο οποίο ζούμε δεν μας προσφέρει δεσμούς και συναισθηματικό δέσιμο με τους ανθρώπους γύρω μας, όπως την οικογένεια, τους φίλους κ.ο.κ.

Η εξάρτηση μπορεί να συμβαίνει όχι μόνο από τα ναρκωτικά αλλά από ο,τιδήποτε. Και είναι ψυχολογική, όχι σωματική… Ειδικά σήμερα πολλοί άνθρωποι βιώνουμε εξάρτηση από τα social media και τα smartphone μας, είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι, είτε το αποδεχόμαστε είτε όχι.

Θυμάμαι πολύ εύκολα την εξής περίοδο από τη ζωή μου:

σπούδαζα για το πτυχίο μου τότε, είχα το δωμάτιό μου στην φοιτητική εστία καθώς και διάφορα ενδιαφέροντα. Ένα από αυτά ήταν τα βιντεοπαιχνίδια. Τότε δεν το είχα παρατηρήσει αρκετά καλά κι ακόμα περισσότερο δε το είχα συνειδητοποιήσει, ότι τα βιντεοπαιχνίδια ήταν μια εξάρτηση για μένα. Τις νύχτες που δεν υπήρχε κανένας γύρω μου δε μπορούσα να σταματήσω να παίζω. Σε κάθε περίσταση όπου δεν υπήρχαν άνθρωποι γύρω μου και υπήρχε κάποιο βιντεοπαιχνίδι εγκατεστημένο στον υπολογιστή μου, η ατελείωτες ώρες εξάρτησης ήταν σχεδόν δεδομένες.

Τη στιγμή όμως που εμφανιζόταν στο δωμάτιό μου οι φίλοι και οι φίλες μου μπορούσα πολύ εύκολα να αφήσω τον υπολογιστή και να πάω να κάνω κάτι μαζί τους, να πάμε μια βόλτα, να μιλήσουμε, να δούμε κάποια ταινία, να διαβάσουμε, ο,τιδήποτε. Με μια πρώτη ματιά αυτό φαίνεται ουσιαστικά σαν έλλειψη εξάρτησης, αλλά πλέον θεωρώ ότι η εξάρτηση ήταν εκεί και συνυπήρχε με την υπόλοιπη ζωή. Σταματούσε αυτόματα όταν το πλαίσιο της ζωής μου γέμιζε ανθρώπους ξανά.

Κι αναρωτιέμαι (εντελώς ρητορικά), τι θα γινόταν αν οι φίλοι και οι φίλες μου μού έλεγαν ότι βαρέθηκαν να με βλέπουν να παίζω βιντεοπαιχνίδια κι ότι πρέπει να το κοιτάξω το ζήτημα και να το αντιμετωπίσω; Θυμίζει κάτι αυτή η αντιμετώπιση; Μήπως όλη την αντιμετώπιση που έχουμε απέναντι στους ανθρώπους μας που δείχνουν μια προφανή εξάρτηση από κάτι;

Αν’ αυτού, κανείς δεν είπε τίποτα, κανείς δεν έκανε διάκριση απέναντί μου και κανείς δε με κατέκρινε γι’ αυτό που έκανα, αλλά όλοι και όλες συνέχισαν απλά να είναι στη ζωή μου κι εγώ στη δική τους.

Advertisements

Victory at Zuccotti Park! #OWS

Dear Readers,Last night we published a special call to action urging our readers to occupy Zuccotti Park early this morning to defend the community from what seemed to many an effort to evict the protesters and end the occupation. Mayor Bloomberghad announced that the occupiers must leave the park from 7am to 7pm this morning allegedly so that the city could clean the area. Yesterday, at the OWS General Assembly it was decided that the occupiers would themselves clean the park in addition to allocating $3,000 in GA funds to hire professional cleaners. Throughout the day and well into the night the protesters put this plan into action.We attended another smaller meeting last night (though this was several blocks away from Zuccotti Park, there were at least ten police officers present), in which the protesters prepared the strategy for this morning’s event. Volunteers were given the opportunity for assignment in various roles, some of which required training. Roles included column (linking arm to arm to form a barrier), escort, jail support, media wrangler, and others and were classified as either “arrestable” or not, giving volunteers fair warning of the likelihood of arrest.


Click here to view NationofChange’s exclusive footage from the event.

As we joined this morning’s meeting in the center of the park, the tension was palpable. Dozens of uniformed and unknown numbers of undercover NYPD police officers surrounded the square, and nearby vans filled with SWAT officers stood by. We were amazed to watch as an increasingly large crowd continued to file in from all parts of the country and beyond in numbers which appeared to exceed three thousand. As the General Assembly prepared the crowd at large for the upcoming act of civil disobedience, various scenarios and options were offered. We could form a column surrounding the park and forming a first line of defense, we could remain in the center of the park (this is what our team had decided to do), or we could cross the street and offer moral support to the occupiers.

The energy of the crowd was infectious and each of us found ourselves inspired to defy the authority gathering against our borders. As we prepared ourselves for the oncoming assault it was difficult not to recall descriptions of siege warfare of the European middle ages. In typical melodramatic fashion, it was at this instant when breaking news was echoed across the human microphone system (traditional voice amplification being prohibited), announcing that the Park’s owners, Brookfield Properties, had decided to “postpone the cleaning of the park.”

The crowd broke out into enormous cheers, and applause. Many began reciting chants such as: “the people / united / will never be defeated” and others began to sing, dance, and some could be seen shedding tears of joy. A considerable effort by those in power was made to remove the protesters from their occupation and that effort was defeated. At least for the time being, the people hold Liberty Square and are now celebrating their victory on Broadway and Wall Street.

Thank you for all that you do.

Respectfully Yours,
Rebecca Buell, Executive Director,

Donna Luca, Board President, and the NationofChange Team

TrackImage?key=687924118

Enhanced by Zemanta

[Republished] IMF To Sieze Greek Gold Mines: Mineral Reserves Cheapest Way To Pay Down Debt

Greek police not busy roughing up protesting doctors and nurses shepherded teams of VIPs around the capital’s government offices. They’re looking for any old thing to sell but what’s already on the block has yet to be revealed to the general public, namely; petroleum reservessurface coal and proven mines with nearly endless minerals.

Our mole at the Greek Ministry of Finance informs us that asset claimants have submitted their wish list and it’s not pretty. Forget the islands, while it may be widely speculated that Hellenic paranoia is running rampant due to the imminent loss of 111 tonnes of gold bars to the IMF, rest assured there’s plenty more, right under their feet.

“The Divine Bounty has bestowed upon us inexhaustible mines of silver, and advantages which we enjoy above all our neighbouring cities, who never yet could discover one vein of silver ore in all their dominions.” XENOPHON

That’s right, they also have unexploited silver reserves as well, which have been mostly restricted from operating due to environmental regulations. The recent blips of reported violence from protesters in Keratea, a stone’s throw from the ancient mines at Laurion are due to the government’s desire to construct a landfill. The broadsheets report the story their way but the real action is on Facebook’s We Are Change Greece.

They don’t buy any of the schemes for a rubbish dump on their doorstep and wonder why it includes approved hazardous waste dumping. Cough, cough, wouldn’t want anyone poking around the site should something precious and shiny surface one day!


Athens could have chosen from hundreds of other sites but somehow prefer the ‘contractor’ to start digging up the ancient El Dorado, how strange. Do the waste management experts have a corporate relationship with any mining interests? Time will surely tell but for now, the world is waiting for the Greeks to set the template in this epoch of turmoil. Politicians who sold the country out when nobody was looking may have to face the music, dance the dance, at the end of a rope by the looks of it.

Source: http://rmiglobal.org/2011/05/26/imf-to-sieze-greek-gold-mines-mineral-reserves-cheapest-way-to-pay-down-debt/

I apologize for the copy-paste…

Enhanced by Zemanta

Το αντίδοτο στην απάθεια – Dave Meslin (TED Talks)

Το θέμα αυτής της ομιλίας είναι για την απάθεια των ανθρώπων, που απλά δεν υπάρχει κατά τον Dave Meslin. Και προσωπικά πιστεύω πλέον ότι έχει δίκιο και η οπτική που προσφέρει είναι αξιοσημείωτη.

http://ted.com/talks/view/id/1119

Ακολουθεί η μεταγραφή της ομιλίας:

Πόσο συχνά ακούμε ότι οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται; Πόσες φορές σας είπαν ότι η πραγματική, ουσιαστική αλλαγή δεν είναι εφικτή επειδή η πλειοψηφία των ανθρώπων είναι πολύ εγωϊστές, πολύ χαζοί ή πολύ τεμπέληδες για να προσπαθήσουν να κάνουν την διαφορά στην κοινότητα τους; Σας ενημερώνω ότι η απάθεια όπως νομίζουμε ότι την ξέρουμε δεν υπάρχει, αλλά μάλλον, οι άνθρωποι ενδιαφέρονται, αλλά ζούμε σε ένα κόσμο που ενεργά αποθαρρύνει την συμμετοχή βάζοντας συνεχώς εμπόδια και φραγμούς στο δρόμο μας.

Και θα σας δώσω κάποια παραδείγματα του τι εννοώ. Ας αρχίσουμε με το  δημαρχείο. Έχετε ποτέ πριν δει ένα από αυτά; Αυτή είναι μια διαφήμιση στην εφημερίδα. Είναι μία ενημέρωση για την αίτηση αλλαγής ζωνών για ένα νέο κτίριο έτσι ώστε η γειτονιά να γνωρίζει τι συμβαίνει. Όπως βλέπετε, είναι αδύνατο να διαβαστεί. Πρέπει να φτάσετε στη μέση για να μάθετε για ποια διεύθυνση μιλάνε, και ακόμα πιο κάτω, σε μία μικροσκοπική 10άρα γραμματοσειρά για να μάθετε πώς ακριβώς να συμμετέχετε.

 Φανταστείτε αν ο ιδιωτικός τομέας διαφήμιζε με τον ίδιο τρόπο — αν η Nike ήθελε να πουλήσει ένα ζευγάρι παπούτσια και έβαζε μία διαφήμιση στο χαρτί σαν και αυτή. Τώρα αυτό δε θα συνέβαινε ποτέ. Ποτέ δε θα δείτε μια διαφήμιση σαν αυτή, διότι η Nike πραγματικά θέλει να αγοράσετε τα παπούτσια της. Ενώ η πόλη του Τορόντο εμφανώς δεν θέλει να συμμετέχετε στην διαδικασία χωροθέτησης, αλλιώς οι διαφημίσεις τους θα έμοιαζαν κάπως έτσι — με όλες τις πληροφορίες βασικά να δίνονται καθαρά. Όσο οι ειδοποιήσεις του δήμου δίνονται έτσι, το να προσπαθείς να κινητοποιήσεις τον κόσμο, τότε, φυσικά, οι άνθρωποι δεν πρόκειται να συμμετέχουν. Αλλά αυτό δεν είναι απάθεια, αυτό είναι ηθελημένος αποκλεισμός.

Δημόσιος χώρος.  Ο τρόπος με τον οποία κακομεταχειριζόμαστε τον δημόσιο χώρο είναι ένα τεράστιο εμπόδιο απέναντι σε οποιουδήποτε τύπου καινότομη πολιτική αλλαγή. Διότι έχουμε κυριολεκτικά βάλει μία τιμή στην ελευθερία της έκφρασης. ‘Οποιος έχει τα περισσότερα λεφτά έχει και τη δυνατότερη φωνή,κυριαρχώντας στο οπτικό και νοητικό περιβάλλον.Το πρόβλημα με αυτό το μοντέλο είναι ότι υπάρχουν ορισμένα υπέροχα μηνύματα που θα έπρεπε να ειπωθούν αλλά δεν είναι κερδοφόρα.Οπότε δεν πρόκειται ποτέ να τα δείτε σε ταμπέλα.

Τα Μ.Μ.Ε. παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της σχέσης μας με την πολιτική αλλαγή, κυρίως με το να αγνοούν την πολιτική και επικεντρώνοντας σε διασημότητες και σκάνδαλα. Αλλά ακόμα και όταν μιλάνε για σημαντικά πολιτικά θέματα, το κάνουν με ένα τρόπο που αποθαρύνει την συμμετοχή. Και θα σας δώσω ένα παράδειγμα: το περιοδικό Now της προηγούμενης εβδομάδας — προοδευτικό, ντάουν τάουν εβδομαδιαίο στο Τορόντο. Αυτό είναι το αφιέρωμα. Είναι ένα άρθρο για μια θεατρική παράσταση, και ξεκινάει με βασικές πληροφορίες σχετικά με το που είναι, στην περίπτωση που πραγματικά θέλετε να πάτε και να τη δείτε αφού έχετε διαβάσει το άρθρο — το που, η ώρα, η ιστοσελίδα. Ομοίως με αυτό — είναι μια κριτική ταινίας, μια κριτική τέχνης, μια κριτική βιβλίου — που είναι η ανάγνωση στην περίπτωση που θέλετε να πάτε. Ένα εστιατόριο — ίσως να μην θέλετε απλά να διαβάσετε για αυτό, ίσως να θέλετε να πάτε στο εστιατόριο. Έτσι σας λένε που είναι, ποιες είναι οι τιμές, η διεύθυνση, το τηλεφωνικό νούμερο, κτλ.

Ύστερα πάς στα πολιτικά άρθρα. Εδώ είναι ένα υπέροχο άρθρο σχετικά με ένα σημαντικό εκλογικό πολιτικό αγώνα που συμβαίνει. Μιλάει για τους υποψήφιους — καλογραμμένο — αλλά χωρίς πληροφορίες για να μάθεις περισσότερα, χωρίς την ιστοσελίδα της καμπάνιας, καμία πληροφορία για το πότε είναι οι αντιπαραθέσεις, που είναι τα εκλογικά γραφεία. Να εδώ είναι ένα άλλο καλό άρθρο για μια νέα εκστρατεία ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των μεταφορών χωρίς καμία πληροφορία επικοινωνίας με την εκστρατεία. Το συμπέρασμα φαίνεται να είναι ότι οι αναγνώστες πιο πολύ θέλουν να φάνε, ή να διαβάσουν ένα βιβλίο, ή να δουν μία ταινία, παρά να συμμετέχουν στα κοινά. Και ίσως νομίζετε αυτό είναι κάτι ασύμαντο, αλλά εγώ νομίζω ότι είναι σημαντικό διότι δίνει την αίσθηση και ενισχύει την επικίνδυνη ιδέα ότι η πολιτική είναι ένα άθλημα θεατών.

Ήρωες: Πώς βλεπουμε την ηγεσία; Κοιτάξτε αυτές τις 10 ταινίες. Τι κοινό έχουν; Κάποιος; Είναι όλοι ήρωες που τους διάλεξαν. Κάποιος πήγε σε αυτούς και τους είπε, «Είσαι ο εκλεκτός. Να μία προφητεία. Πρέπει να σώσεις τον κόσμο.» Και μετά κάποιος πάει και σώζει τον κόσμο διότι έτσι του είπαν, με μερικούς ανθρώπους να ακολουθούν. Αυτό με βοηθάει να καταλάβω γιατί πολλοί άνθρωποι έχουν πρόβλημα να δούν τους εαυτούς τους ως ηγέτες. Διότι αυτό στέλνει όλα τα λάθος μηνύματα περί του τί είναι η ηγεσία. Μια ηρωική προσπάθεια είναι μια συλλογική προσπάθεια, πρώτον. Δεύτερον, είναι ατελής, δεν είναι εντυπωσιακή, και δεν ξεκινάει ξαφνικά και τελειώνει απότομα. Είναι μια συνεχής διαδικασία σε όλη σου τη ζωή. Αλλά το πιο σημαντικό, είναι εθελοντική. Είναι εθελοντική. Όσο διδάσκουμε στα παιδιά μας ότι ο ηρωισμός ξεκινάει όταν κάποιος χαράζει ένα σημάδι στο μετωπο σου,ή όταν κάποιος σου λέει ότι είσαι μέρος της προφητείας, χάνουν το πιο σημαντικό ηγετικό χαρακτηριστικό, που είναι ότι πηγάζει από μέσα. Έχει να κάνει με το να ακουλουθείς τα όνειρα σου –απρόσκλητος, απρόσκλητος — και μετά να δουλεύεις με άλλους για να κάνεις τα όνειρα σου πραγματικότητα.

Πολιτικά κόμματα: ωχ. Τα πολιτικά κόμματα μπορούν και πρέπει να είναι ένα από τα βασικά σημεία εισαγωγής για τους ανθρώπους ώστε να συμμετέχουν στην πολιτική. Αντίθετα, έχουν γίνει, τραγικά, ανέμπνευστες και μη δημιουργικές οργανώσεις που στηρίζονται τόσο πολύ στην έρευνα αγοράς και τα γκάλοπ και τα γκρούπ ενδιαφέροντος που καταλήξαν όλα να λένε το ίδιο πράγμα, στην πραγματικότητα να αναμασούν αυτά που ήδη θέλουμε να ακούσουμε με κόστος την αναβολή έντονων και δημιουργικών ιδεών. Και οι άνθρωποι το μυρίζονται αυτό, και τρέφει τον κυνισμό. (Χειροκρότημα)

Φιλανθρωπία: Στον Καναδά οι ομάδες που έχουν φιλανθρωπικό χαρακτήρα δεν επιτρέπεται να συνηγορούν. Αυτό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα και ένα τεράστιο εμπόδιο στην αλλαγή, διότι σημαίνει ότι ορισμένες από τις πιο παθιασμένες και ενημερωμένες φωνές είναι τελείως φιμωμένες, ιδιαίτερα στη διάρκεια εκλογών. Που μας οδηγεί στο τελευταίο, που είναι οι εκλογές μας.

Όπως έχετε παρατηρήσει, οι εκλογές μας στον Καναδά είναι ένα μεγάλο αστείο. Χρησιμοποιούμε απαρχιωμένα συστήματα που είναι άδικα και παράγουν τυχαία αποτελέσματα. Ο Καναδάς τώρα ηγείται από ένα κόμμα που οι πλειοψηφία των Καναδών πραγματικά δεν ήθελε. Πως μπορούμε ειλικρινά και αυθεντικά να προτρέψουμε περισσότερους ανθρώπους να ψηφίσουν όταν οι ψήφοι δεν μετράνε στον Καναδά; Προσθέσε όλα αυτά μαζί και φυσικά οι άνθρωποι είναι απαθείς.Είναι σα να προσπαθείς να τρέξεις πάνω σε ένα τοίχο από τούβλα.

Τώρα δεν προσπαθώ να είμαι αρνητικός πετώντας όλα αυτά τα εμπόδια και εξηγώντας τι βρίσκεται στο δρόμο μας. Ακριβώς το αντίθετο: Πραγματικά νομίζω ότι οι άνθρωποι είναι υπέροχοι και έξυπνοι και ότι νοιάζονται. Αλλά ότι, όπως είπα, ζούμε σε αυτό το περιβάλλον όπου όλα τα εμπόδια μπαίνουν στο δρόμο μας. Όσο πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι, οι δικοί μας γείτονες, είναι εγωιστές, χαζοί και τεμπέληδες, τότε δεν υπάρχει ελπίδα. Αλλά μπορούμε να αλλάξουμε όλα αυτά τα πράγματα που ανέφερα. Μπορούμε να ανοίξουμε το δημαρχείο. Μπορούμε να μεταρρυθμίσουμε το εκλογικό μας σύστημα. Μπορούμε να δημοκρατικοποιήσουμε τους δημόσιους χώρους.

Το κύριο μήνυμα μου είναι, αν μπορούμε να επαναπροσδιορίσουμε την απάθεια, όχι ως ένα είδος εσωτερικού συνδρόμου, αλλά ως ένα πολύπλοκο δίκτυο πολιτισμικών εμποδίων που ενισχύουν την αποχή, και αν μπορούμε ξεκάθαρα να ορίσουμε, μπορούμε να ταυτοποιήσουμε, ποια είναι αυτά τα εμπόδια, και μετά αν μπορούμε να δουλέψουμε μαζί συλλογικά για να αποκαθηλώσουμε αυτά τα εμπόδια Τότε τα πάντα είναι εφικτά.

Σας ευχαριστώ.

(Μετάφραση για το TED: Κάτια Δεμιρτζόγλου, Αναθεώρηση: Βαγγέλης Μαμαλάκης)

Το Αμερικανικό Όνειρο (σε καρτούν)

Ένα νέο βίντεο 30 λεπτών βγήκε στον «αέρα» και εξηγεί με πολύ ωραίο τρόπο την λειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος μιλώντας για την πραγματική διάσταση του American Dream.

Κατά την άποψή μου, μια χρήσιμη πράξη για το καλό όλων μας θα ήταν να το δείξεις ή να το περιγράψεις σε άλλα δύο άτομα, με τη προτροπή να κάνουν κι αυτά το ίδιο. Αν όλοι μας θέσουμε αυτόν τον ελάχιστο στόχο, θεωρώ ότι θα μπορέσουμε να επεκτείνουμε την ενημέρωση και σε άτομα εκτός ίντερνετ και άτομα που έχουν χαθεί στην άβυσσο της διαστρέβλωσης των αξιών και των προτεραιοτήτων.

Σχετικά άρθρα και βίντεο στον Μικρό Πρίγκηπα:

Enhanced by Zemanta

Google Art Project και η μαγεία της τέχνης!

Είναι πραγματικά εκπληκτικό! Η Google μας αφήνει γι’ ακόμη μία φορά άφωνους με το νέο της project, το Google Art Project!

La nascita di Venere - Sandro Botticelli, 1483-1485 Tempera on panel

Μια ομάδα ανθρώπων που δουλεύουν στην Google αξιοποίησαν το δικαίωμα που τους δίνει η εταιρία να διαθέτουν το 20% του χρόνου τους σε έργα που δεν περιλαμβάνονται απαραίτητα στις τυπικές τους υποχρεώσεις και φέρνουν μπροστά στα μάτια μας περισσότερα από 1000 έργα από τα μεγαλύτερα και πιο φημισμένα μουσεία του κόσμου! Για την ακρίβεια, μπορούμε να πάμε εικονικά οι ίδιοι μέσα στα μουσεία και να περιηγηθούμε απολαμβάνοντας το ίδιο το μουσείο καθώς και υψηλής ανάλυσης λήψεις των έργων τέχνης. Μάλιστα,  κάθε ένα από τα 17 μουσεία επέλεξε ένα έργο για να φωτογραφηθεί σε εξαιρετικά υψηλή ανάλυση που φτάνει σε βάθος τα 7-14 gigapixels (δείτε για παράδειγμα τη «Γέννηση της Αφροδίτης», του Μποτιτσέλι)! Στα έργα φαίνεται ακόμα και η πινελιά του καλλιτέχνη.

Το έργο αυτό έγινε πραγματικότητα επεκτείνοντας την τεχνολογία του Google Street View κατασκευάζοντας ένα νέο όχημα για την λήψη 360 μοιρών φωτογραφιών, του Picasa και του App Engine. Η πλοήγηση είναι πάρα πολύ εύκολη και στην δεξιά πλευρά εμφανίζονται πληροφορίες για το έργο, το μουσείο, τη θέση και άλλα έργα.

Υπάρχει επίσης η δυνατότητα να κάνετε μια συλλογή από γωνίες θέασης των έργων τέχνης και να τις μοιραστείτε με φίλους στα κοινωνικά δίκτυα, σχολιάζοντας γι’ αυτές. Είναι πραγματικά κάτι σπάνιο και πολύ σημαντικό για τον πολιτισμό και την ιστορία. Δίνει την ευκαιρία στους περισσότερους ανθρώπους να επισκεφθούν όλα αυτά τα μουσεία, τα οποία διαφορετικά δεν θα είχαν ποτέ άλλοτε την ευκαιρία να το κάνουν.

Μια ξενάγηση στη σελίδα πρώτα και μετά βουτιά στον κόσμο της τέχνης!

Enhanced by Zemanta

Το Πείραμα Συμμόρφωσης / The Asch Conformity Experiment (Greek Subs)

One of the pairs of cards used in the experime...
Image via Wikipedia

Από το 1950 και έπειτα ο κοινωνικός ψυχολόγος Solomon Asch ξεκίνησε μια σειρά από πειράματα πάνω στην συμπεριφορά των ανθρώπων υπό την κοινωνική πίεση, γνωστά και Asch Conformity Experiments.

Αυτό το πείραμα πραγματοποιήθηκε χρησιμοποιώντας 123 άνδρες. Κάθε συμμετέχοντας τοποθετήθηκε σε μια ομάδα με 5 έως 7  «συνεργάτες» (ανθρώπους που γνώριζαν τον πραγματικό σκοπό του πειράματος, αλλά παρουσιάστηκαν ως απλοί συμμετέχοντες στον εν αγνοία «πραγματικό» συμμετέχοντα).  Στους συμμετέχοντες παρουσιάστηκε μια κάρτα με μια γραμμή, ακολουθούμενη από  μια άλλη κάρτα με 3 γραμμές, a, b και c. Ζητήθηκε τότε από τους συμμετέχοντες να πουν ποια γραμμή ταίριαζε σε μήκος με την γραμμή στην πρώτη κάρτα. Κάθε ερώτηση με γραμμή αποκαλέστηκε «δοκιμή». Ο «πραγματικός» συμμετέχοντας απαντούσε κατά σειρά τελευταίος ή μια θέση πριν. Για τις πρώτες δύο δοκιμές, το «υποκείμενο» θα ένιωθε άνετα στο πείραμα, διότι αυτός μαζί με τους υπόλοιπους «συμμετέχοντες» έδιναν την προφανή, σωστή απάντηση. Στην τρίτη δοκιμή, οι συνεργάτες άρχιζαν να δίνουν όλοι την ίδια λανθασμένη απάντηση. Υπήρξαν 18 δοκιμές στο σύνολο και οι συνεργάτες απάντησαν λανθασμένα στις 12 από αυτές. Αυτές ήταν γνωστές ως «κριτικές δοκιμές». Ο σκοπός ήταν να ερευνηθεί εάν ο πραγματικός συμμετέχοντας θα άλλαζε την απάντηση του και θα αποκρινόταν με τον ίδιο τρόπο όπως οι συνεργάτες, παρόλο που ήταν η λάθος απάντηση.

Ο Solomon Asch θεώρησε αρχικλα ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν θα συμφωνούσαν με κάτι φανερά λάθος, αλλά τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι συμμετέχοντες συμμορφώθηκαν με την πλειοψηφία στο 37% των κριτικών δοκιμών. Ωστόσο, 25% των συμμετεχόντων δεν συμμορφώθηκαν σε καμία δοκιμή. 75% συμμορφώθηκαν τουλάχιστον μία φορά, και 5% κάθε φορά.

Enhanced by Zemanta