πυκνό, μαύρο μελάνι

Νεφελλώδεις σκέψεις πυκνώνουν όλο και πιο πολύ στο μυαλό της, σκοτεινές, οικείες, φορτισμένες. Μαύρο μελάνι γίνονται και στάζουν πάνω στο κιτρινιασμένο χαρτί μπροστά της. Για κάθε σταγόνα που βλέπει να απομακρύνεται αναρωτιέται αν θα καταφέρει ν’ αγγίξει το χαρτί και να γίνει λέξη ή μια αόρατη κλωστή θα την τραβήξει πίσω στο μελανοδοχείο του μυαλού της. Ποτέ δεν της ήταν εύκολο ν’ αλαφρώσει το βάρος μέσα της και οι κλωστές μπερδεύονται μεταξύ τους.

Μ’ αυτή τη φορά σταμάτησε να φοβάται. Πήρε μια αργή ανάσα βαθιά μέσα στα πνευμόνια της, κι όταν πια την άφησε, θάρρεψε ανέλπιδα κι οι κλωστές κόπηκαν. Η σελίδα γέμισε με λέξεις και σημάδια, αλλά από το βάρος τους οι άκρες άρχισαν να συγκλίνουν μέχρι που η πρώτη γραμμή ενώθηκε με την τελευταία κι οι ενδιάμεσες βυθίστηκαν και χάθηκαν.

«Η κατάσταση με πνίγει, χάνω την ελπίδα μου και…
…δεν φοβάμαι πια, δέχομαι τη ζωή όπως είναι, γυμνή…»

     
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s