Αναρτήθηκε από: leptitprince | Αύγουστος 2, 2015

Μια άλλη άποψη για τις εξαρτήσεις και τι μπορούμε να κάνουμε για τους κοντινούς μας ανθρώπους

Στο παρακάτω βίντεο, με τίτλο «Everything you think you know about addiction is wrong», ο Johann Hari ισχυρίζεται ότι αντιμετωπίζουμε εξαιρετικά λάθος τις εξαρτήσεις αλλά κυρίως τους κοντινούς μας ανθρώπους που καταφεύγουν σε κάποια εξάρτηση.

Και υποστηρίζει το απίστευτα απλό μα τόσο δυνατό σκεπτικό, ότι καταλήγουμε να εξαρτόμαστε από κάτι, ο,τιδήποτε, απλά επειδή το πλαίσιο στο οποίο ζούμε δεν μας προσφέρει δεσμούς και συναισθηματικό δέσιμο με τους ανθρώπους γύρω μας, όπως την οικογένεια, τους φίλους κ.ο.κ.

Η εξάρτηση μπορεί να συμβαίνει όχι μόνο από τα ναρκωτικά αλλά από ο,τιδήποτε. Και είναι ψυχολογική, όχι σωματική… Ειδικά σήμερα πολλοί άνθρωποι βιώνουμε εξάρτηση από τα social media και τα smartphone μας, είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι, είτε το αποδεχόμαστε είτε όχι.

Θυμάμαι πολύ εύκολα την εξής περίοδο από τη ζωή μου:

σπούδαζα για το πτυχίο μου τότε, είχα το δωμάτιό μου στην φοιτητική εστία καθώς και διάφορα ενδιαφέροντα. Ένα από αυτά ήταν τα βιντεοπαιχνίδια. Τότε δεν το είχα παρατηρήσει αρκετά καλά κι ακόμα περισσότερο δε το είχα συνειδητοποιήσει, ότι τα βιντεοπαιχνίδια ήταν μια εξάρτηση για μένα. Τις νύχτες που δεν υπήρχε κανένας γύρω μου δε μπορούσα να σταματήσω να παίζω. Σε κάθε περίσταση όπου δεν υπήρχαν άνθρωποι γύρω μου και υπήρχε κάποιο βιντεοπαιχνίδι εγκατεστημένο στον υπολογιστή μου, η ατελείωτες ώρες εξάρτησης ήταν σχεδόν δεδομένες.

Τη στιγμή όμως που εμφανιζόταν στο δωμάτιό μου οι φίλοι και οι φίλες μου μπορούσα πολύ εύκολα να αφήσω τον υπολογιστή και να πάω να κάνω κάτι μαζί τους, να πάμε μια βόλτα, να μιλήσουμε, να δούμε κάποια ταινία, να διαβάσουμε, ο,τιδήποτε. Με μια πρώτη ματιά αυτό φαίνεται ουσιαστικά σαν έλλειψη εξάρτησης, αλλά πλέον θεωρώ ότι η εξάρτηση ήταν εκεί και συνυπήρχε με την υπόλοιπη ζωή. Σταματούσε αυτόματα όταν το πλαίσιο της ζωής μου γέμιζε ανθρώπους ξανά.

Κι αναρωτιέμαι (εντελώς ρητορικά), τι θα γινόταν αν οι φίλοι και οι φίλες μου μού έλεγαν ότι βαρέθηκαν να με βλέπουν να παίζω βιντεοπαιχνίδια κι ότι πρέπει να το κοιτάξω το ζήτημα και να το αντιμετωπίσω; Θυμίζει κάτι αυτή η αντιμετώπιση; Μήπως όλη την αντιμετώπιση που έχουμε απέναντι στους ανθρώπους μας που δείχνουν μια προφανή εξάρτηση από κάτι;

Αν’ αυτού, κανείς δεν είπε τίποτα, κανείς δεν έκανε διάκριση απέναντί μου και κανείς δε με κατέκρινε γι’ αυτό που έκανα, αλλά όλοι και όλες συνέχισαν απλά να είναι στη ζωή μου κι εγώ στη δική τους.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: