Αναρτήθηκε από: leptitprince | Μαρτίου 16, 2013

Μια σκέψη για τον δογματισμό και τη μεροληψία

Κάθε άνθρωπος έχει ένα καταπληκτικό πλεονέκτημα έναντι των προγόνων του – ή των μεγαλύτερών του, για να να μην ακούγεται και τόσο βαρύγδουπο. Αυτό είναι η έλλειψη της μεροληψίας ως προς την σχολή σκέψης, θεωρία, κοσμοθεωρία, ιδεολογία, ιδέες ή όπως θες τα ονοματίζεις, που θα ασπαστεί και θα ακολουθήσει ή ακόμα καλύτερα θα χρησιμοποιήσει ως κομμάτι για κάτι νέο.

Αν δε βρεις κάποιον τρόπο να φανατιστείς, ή δε σε βρει αυτός, τότε δεν βιώνεις την Ιδέα (ας τα πω όλα «Ιδέα») αλλά έρχεσαι σε επαφή μαζί της δίχως μεροληψία και δεν είναι κάτι φοβερό να την πετάξεις στα σκουπίδια, ολόκληρη ή εν μέρει. Δεν είναι φορτισμένη με κάποιο τρόπο. Για παράδειγμα, αν το περιβάλλον σου ήδη χαρακτηρίζεται από μια Ιδέα τότε αυτή η Ιδέα φορτίζεται με κοινωνική πίεση να την αποδεχτείς κι εσύ ή τουλάχιστον γίνεσαι πιο θετικά προσκείμενος να την αποδεχτείς, πόσο μάλλον στην περίπτωση που η Ιδέα μόλις δημιουργήθηκε και επικρατεί ο αρχικός ενθουσιασμός. 

Αυτό θεωρώ ότι είναι πρόβλημα διότι πολλοί άνθρωποι προσκολλώνται σε Ιδέες και συνήθως τις αποδέχονται ολοκληρωτικά. Γενικότερα, θεωρώ ότι η μεροληψία εμποδίζει την απόρριψη της οποιαδήποτε Ιδέας. Ο θάνατος όμως είναι απαραίτητος για τη ζωή. Οι Ιδέες πρέπει να αμφισβητούνται και να πεθαίνουν, ώστε να γεννηθεί κάτι καινούργιο.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: