Αναρτήθηκε από: leptitprince | Δεκέμβριος 11, 2012

Το υποσυνείδητο και η διατριβή μου…

Το βράδυ που πέρασε δεν είδα εφιάλτη αλλά ήταν ιδιαιτέρως ανήσυχο. Πολύ δράμα και κλάμα! 

Είδα, λοιπόν, το εξής: ανέβαινα σ’ ένα απότομο βουνό, γυμνό τοπίο με μεγάλες σπασμένες πέτρες παντού, παρέα με τα δύο μέλη της επιτροπής για διατριβής μου κι έναν ακόμα. Σε κάποιο σημείο τα δύο μέλη της επιτροπής συνεχίσουν ν’ ανηφορίζουν και το άλλο άτομο ξαφνικά γίνεται ένα τεράστιο κομμάτι από πέτρα, σαν γρανίτης! Μετά από λίγη ώρα διαπίστωσα ότι πέθανε κι άρχισα να κλαίω και να θυμάμαι πόσο καλό άτομο ήταν. Έβαλα όλη μου τη δύναμη, σήκωσα το τεράστιο μπλοκ πέτρας και το εναπόθεσα στην άκρη ενός γκρεμού κοιτώντας προς την ανατολή. Τ’ αποχαιρέτισα λέγοντάς του ότι το μόνο που έχω να του προσφέρω αυτή τη στιγμή είναι η ανατολή, κι έφυγα. 

Λίγο πιο πέρα, καθώς ετοιμαζόμουν να συνεχίσω την ανάβαση, έρχεται και ο επιβλέπων της διατριβής μου και με ρωτάει που είναι το άλλο άτομο. Του απαντάω ότι έγινε πέτρα βαριά και πέθανε. Αλλά είχα και κάποιες αμφιβολίες. Τότε πάμε μαζί εκεί που είχα αφήσει την πέτρα κι ο καθηγητής μου, μετά από μερικά σκουντήγματα, καταφέρνει και ξυπνά αυτό το άτομο, το οποίο απέκτησε ξανά την ανθρώπινη μορφή του! 

Μετά χτύπησε το ξυπνητήρι. Ίσα που ξημέρωσε. Ώρα για εργασία! 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: