Αναρτήθηκε από: leptitprince | Δεκέμβριος 2, 2012

Να ξέρεις ή να μη ξέρεις…

Απόψε το θέμα θα είναι για την επικοινωνία των ανθρώπων, ενώ πολύ συχνά παρατηρείται ανάμεσα στα δύο φύλα.Η συζήτηση είχε ξεκινήσει από το Facebook όπου έλεγα ότι ορισμένες φορές υπάρχει η τάση να θέλουμε να ξέρουμε κάποια πράγματα. Το να επιτύχουμε την επίγνωση όλων ή μερικών είναι κυρίως αδύνατον αλλά συνήθως, προσωπικά, προσπαθώ να το κάνω. Θεωρώ ότι το να θες να ξέρεις δεν είναι είτε καλό είτε κακό. Αυτό εξαρτάται από την πρόθεση. Από τη στιγμή που το κάνω με καλή πρόθεση μού δίνει περισσότερα εργαλεία για να λύσω ένα πρόβλημα. Αλλά γι’ αυτό περισσότερα παρακάτω όπου εκτίθεται το «γιατί». Από την άλλη πλευρά, όταν η πρόθεση είναι κακή, τότε η επίγνωση κάποιων πληροφοριών ή ακόμα και η τάση να μάθουμε γίνεται επικίνδυνη, διότι η εκμετάλλευση γίνεται μια πολύ πιο εύκολη υπόθεση, δυστυχώς. Ένα παράδειγμα θα μπορούσε να είναι η επίγνωση των αναγκών ενός ατόμου Α από ένα άτομο Β με την κακή πρόθεση να εκμεταλλευτεί τις πληροφορίες αυτές προς όφελός του. Αθέμιτο…

Περνώντας τώρα στο «γιατί» είναι χρήσιμη αυτή η τάση.

Θεωρώ ότι οι επικοινωνία των ανθρώπων είναι πολλές φορές, αν όχι τις περισσότερες, λίγο ή πολύ, προβληματική. Αυτό σημαίνει ότι στην επικοινωνία μας μπαίνουν πολλά εμπόδια ανάμεσα όπως η διάθεση, προβληματισμοί, ανασφάλειες, φόβοι, εμπιστοσύνη, καταστάσεις της ζωής, υγεία, έλλειψη μεθοδικότητας, χρόνος και ίσως ακόμα περισσότερα. Μπορεί δυο άνθρωποι να σκέφτονται το ίδιο ακριβώς πράγμα αλλά για διάφορους λόγους να μην εκφράζεται ή χειρότερα ακόμα όταν εκφράζεται να γίνεται αντιληπτό με διαφορετικό τρόπο, όχι γιατί υπάρχει μια ασυμβατότητα, αλλά λόγω αυτών των βαρών που κουβαλάει παροδικά ή μόνιμα κάθε άνθρωπος. Φυσικά και υπάρχουν πάρα πολύ ασύμβατοι χαρακτήρες!

Γνωρίζοντας, παραδείγματος χάριν, τον φόβο ή την ανασφάλεια του άλλου ατόμου μπορώ να το καταλάβω και να το κατανοήσω βαθύτερα ώστε να μπορέσω να γεφυρώσω το χάσμα που δημιουργείται από όλα αυτά τα αντι-παραγωγικά βάρη του ανθρώπου, ειδικά του σύγχρονου. Βέβαια όλο αυτό παράλληλα παραβιάζει την ελευθερία και τον προσωπικό χώρο του άλλου ατόμου και γι’ αυτό θα πρέπει αυτές οι πληροφορίες να δίνονται οικειοθελώς, καλοπροαίρετα, ξεκάθαρα και με επίγνωση της δύναμης που παραχωρείται στον αποδέκτη τους.

Πόσες φορές παρεξηγηθήκαμε με κάποια άτομα και μετά από λίγο διαπιστώσαμε ότι όλα ήταν απλά μια παρεξήγηση ή κάποια ατυχής πράξη ή κουβέντα που έγινε ή ειπώθηκε, μη γνωρίζοντας κάποιες παραμέτρους. Όπως λέει και η γνωστή ρήση: «Στο σπίτι του κρεμασμένου δε μιλάνε για σκοινί…» που γεννά το απλούστατο ερώτημα, κι αν δεν ξέρω για τον κρεμασμένο; (Τι παράδειγμα βρήκα κι εγώ!) Κι αν αρχίσω να μιλάω για σκοινί;

Οπότε νομίζω ότι όλα καταλήγουν στην εμπιστοσύνη που νιώθεις για τον αποδέκτη των προσωπικών πληροφοριών της ζωής σου και στο ότι θα τις χρησιμοποιήσει για να σε καταλάβει, να σε κατανοήσει, να σε νιώσει, να σ’ αγαπήσει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: