Αναρτήθηκε από: leptitprince | Νοέμβριος 18, 2012

Η ζωή μια αυλαία

Η αυλαία σηκώνεται κι οι ηθοποιοί πρέπει να παίξουν. Το σενάριο έχει χαθεί προ πολλού και ο αυτοσχεδιασμός είναι η μόνη λύση. Τα λόγια χάνονται και οι πράξεις φαντάζουν αποκομμένες, Οι θεατές γίνονται κριτές αλλά η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί…. Έχεις κουραστεί και η αμφιβολία αρχίζει να διαπιστώνει το κενό μέσα σου. Μπορείς να παγώσεις επιτόπου. Μπορείς; Ή μπορείς να υποδυθείς τον πρωταγωνιστή ενός θεατρικού που προσπαθεί να διασκεδάσει τους θεατές του. Ο ρόλος σου έχει αλλάξει πια. Υποδύεσαι αυτόν που υποδύεται να είναι κάποιος άλλος. Και η ζωή συνεχίζεται μέχρι να πέσει η αυλαία. Για λίγο; Για πάντα;
Ένας μικρός θάνατος. Μια μικρή λύτρωση. Εκεί που ο χρόνος γίνεται σχετικός κι εσύ συναντάς τον εαυτό σου. Είσαι μόνος σου και γυμνός, αλλά τόσο καθαρός και αληθινός. Δεν έχεις τίποτα και τα έχεις όλα. Είσαι πουθενά και είσαι παντού….

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: