Αναρτήθηκε από: leptitprince | Ιουνίου 18, 2011

Αν δεν είσαι ήσυχος, πήγαινε στη πλατεία σήμερα

Εξασθενεί λέει το κίνημα των »Αγανακτισμένων». Μα γιατί άραγε? Γιατί μαζεύονται πλέον 2000-3000 κόσμος στο Σύνταγμα?
Είμαστε στην Αθήνα 4.5 εκατομμύρια κόσμος. Άντε να βάλω αυτούς που δεν μπορούν να πάνε λόγω θεμάτων υγείας, λόγω ότι δεν συμφωνούν με αυτό, λόγω υποχρεώσεων δουλειάς, λόγω ότι είναι βολεμένοι κλπ. Πόσοι να ναι αυτοί? Τα 2 εκατομμύρια ας πούμε? Οκ. Μένουν άλλα 2,5. Μέσα σε 15 μέρες λοιπόν από αυτά τα 2,5 εκατομμύρια έστω ότι θα πήγαιναν 1 φορά στο Σύνταγμα. 1 φορά μόνο. Διαιρούμε και το αποτέλεσμα είναι 166.666. Αχμμμ. Εμείς έχουμε 4-5 χιλιάδες. Οι υπόλοιποι 162.666 που είναι? Μας λείπουν κάθε μέρα 162.666. Πού είναι αυτοί? Είναι η κατηγορία που προτιμά να πάει για μπάνιο την Κυριακή, ή να βγεί με το γκομενάκι για καφέ ή να κάτσει σπίτι να δει Greek Idol. Είναι η κατηγορία που απλά βαριέται. Που απλά είναι σε κώμα.

Τα νούμερα που καταγράφω είναι τελείως ενδεικτικά μέσα στο μυαλό μου, μπορεί να κάνω και λάθος αλλά και τους μισούς να έβαζα απ αυτούς που υπολογίζω και πάλι είναι πολλοί.

Γράφω αυτό το κείμενο με αφορμή συζητήσεις που είχα για το θέμα με φίλους και γνωστούς οι οποίοι βρίσκονται στην πιο πάνω κατάσταση. »Μπάνιο την Κυριακή» και δεν γαμιούνται όλα.

Απογοητεύτηκα. Οχι γιατί θέλουν να πάνε για μπάνιο μια μέρα η να κάτσουν σπίτι τους. Απογοητεύτηκα γιατί οι περισσότεροι απ αυτούς ειναι άνεργοι και δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει. Απογοητεύτηκα γιατί δεν μπορούσαν να θυσιάσουν 2 ώρες από τις υπερπολύτιμες ώρες ξεκούρασης τους μέσα σε 15 μέρες για να φωνάξουν για το μέλλον τους. Και ας μην φωνάξουν. Απλά να δώσουν παρουσία. Όταν θα τους το πω θα μου πούν τα γνωστά.

– »Ελα μωρε και τι θα γινόταν αν πήγαινα κι εγω θ άλλαζε τίποτα?»

– »Μαλακία μου φαίνεται όλο αυτό, πήγαν όλοι οι χαβαλέδες να ούμε και πρέπει να κάτσω κι εγώ να στηθώ εκεί?»

– »Α εγω δεν πάω σε πορείες και μαλακίες φοβάμαι» και άλλα πολλά…

Εντάξει αγαπητοί μου φίλοι. Σας καταλαβαίνω. Τόσα χρόνια όλοι μας βολεμένοι ο καθένας στον δικό του μικρόκοσμο, μάθαμε να ξεπερνάμε τα δύσκολα, χώνοντας το κεφάλι μας στην άμμο σαν άλλες στρουθοκάμηλοι. Και πάλι έτσι λέτε ότι θα το ξεπεράσετε. Με το κεφάλι κάτω. Συνηθίσατε άλλωστε τόσον καιρό. Προσέξτε όμως γιατί ίσως ήρθε η εποχή που κάποιος θα σας ξεριζώσει το κεφάλι βίαια απ το χώμα και δεν θα υπάρχει τρύπα για να το βάλεις πουθενά αλλού, εκτός από τη γνωστή….

Μπορεί να μην συμφωνείτε μ αυτά που γράφω που ίσως τα γράφω και πιο ωμά απ ότι συνηθίζω, μπορεί να διαφωνείτε κάθετα με όλο το σκεπτικό και τη φιλοσοφία του βγαίνουμε στις πλατείες αλλά ρε πούστη μου, μια φορά, μια γαμημένη φορά μέσα σε 15 μέρες δεν θα μπορούσες να είσαι εκεί, έτσι για να φωνάξεις μια »κλέφτες» και να φύγεις.? Η να μην φωνάξεις. Να κάτσεις να κοιτάς και να τρώς καλαμπόκια. ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ?

Εκτός αν πιστεύεις ότι δεν σε κλέβουν τόσα χρόνια, εκτός αν πιστεύεις ότι όλα βαίνουν καλώς σ αυτό το μπουρδέλο που λέγεται Ελλάδα, εκτός αν πιστεύεις ότι όλοι αυτοί που μαζεύτηκαν έστω και μία φορά στο Σύνταγμα η όπου αλλού είναι τελειωμένοι και άσχετοι, εκτός αν πιστεύεις ότι δεν πρέπει να διαμαρτύρεσαι και να φωνάζεις εκτός αν πιστεύεις οτι πρέπει να αποδέχεσαι αυτά που αποφασίζουν άλλοι για σένα.

Εγώ θα σου πω αυτό, πήγαινε στον καθρέφτη σου και κοιτάξου. Κοίτα βαθιά μέσα στα μάτια σου κι αν δεις ότι είσαι ήσυχος με τις επιλογές σου, πήγαινε για μπάνιο. Αν δεν είσαι ήσυχος πήγαινε στην πλατεία σήμερα. Η αύριο ή την Κυριακή. ΠΗΓΑΙΝΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ έστω. Θυσίασε μια φορά το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Για να είναι το δικό σου πνεύμα ελεύθερο…

Κι ας πιστεύεις ότι δεν θα γίνει τίποτα. Μην βγάλεις όμως την ουρά σου απ έξω. Γιατί αν μια στο δισεκατομμύριο αλλάξει κάτι με αυτή την διαμαρτυρία η ακόμα χειρότερα αν δεν αλλάξει τίποτα και τα παιδιά σου κι εσύ ζείς αργότερα σε συνθήκες που δεν θα ήθελα καν να φανταστώ δεν θα θελα να είμαι στη θέση σου όταν θα σε ρωτήσουν, » Μπαμπα τότε το 2011 τον Μαιο που βγαίναν όλοι στις πλατείες και φωνάζαν για την αδικία και την κλεψιά εσύ τι έκανες? να απαντήσεις: »Εγώ πήγαινα για μπάνιο παιδί μου….»

Αυτά τα λέω με πολύ αγάπη και για φίλους μου πολύ αγαπημένους που δεν έχουν ξεμπερδέψει ακόμα από τα κατάλοιπα που τους έχει αφήσει το παρελθόν. Αυτό που όλοι έχουμε ζήσει. Τα λέω γιατί ξέρω ότι τους αρέσει ο Παπακωνσταντίνου (όχι ο Υπουργός, φτου φτού) αλλά ο Βασίλης όταν τραγουδά το »Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα» Τα λέω γιατί ξέρω ότι κατα βάθος θέλουν και μπορούν να γυρίσουν τις πλάτες τους στο μέλλον, στο μέλλον που τους φτιάχνουν όπως θέλουνε, και να τους πω να μείνουν μονάχοι στο παρόν, να σώσουν οτιδήποτε αν σώζεται και να μην γίνουν συνένοχοι στο φόνο. Γιατί μετά οι μούντζες που πέφτουν στο Σύνταγμα θα γυρίσουν μπούμερανγκ..

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: