Αναρτήθηκε από: leptitprince | Ιουνίου 16, 2011

Τελικά είναι όμορφο να πολεμάς για την δημοκρατία….

Τετάρτη 15 Ιουνίου 2011

Εάν πριν μερικούς μήνες μου έλεγες ότι οι άνθρωποι θα μένανε στις πλατείες, θα φέρνανε φαγητό και θα φτιάχνανε ομάδα σίτισης η οποία θα τάιζε καθημερινά πολλούς άστεγους, ότι θα μάζευε ο καθένας τα σκουπίδια του και θα κράταγε την πλατεία καθαρή, ότι θα έκαναν δεντροφύτευση και άλλα πολλά όμορφα πράγματα τότε θα σου έλεγα ότι είσαι παλαβός και ότι ονειρεύεσαι. 25 μέρες μετά, ζήσαμε , ζούμε και απ’ότι φαίνεται θα συνεχίσουμε να ζούμε το όνειρο, την αρχή της ουτοπίας που μας έλεγαν οι γονείς μας. 25 μέρες τώρα ο κόσμος μαθαίνει να μιλάει, να ανταλλάζει ιδέες, να αγαπάει, να είναι αλληλέγγυος, με λίγα λόγια να συμπεριφαίρεται σαν άνθρωπος και όχι σαν ρομπότ, μαθαίνει να ζει ελεύθερος. Σήμερα ήταν η μεγάλη συγκέντρωση – πορεία που όλοι περιμέναμε πολλές μέρες. Σήμερα θα προσπαθούσαμε να ρίξουμε ένα ολιγαρχικό καθεστός που με την ταμπέλα της δημοκρατίας ριμάζει αξιοπρέπειες, συνειδήσεις, ολόκληρες ζωές. Γύρω στις 12.30 το μεσημέρι παρατήρησα ότι υπήρχε κόσμος από την ομόνοια ώς το Παναθηναϊκό στάδιο, δεν έπεφτε καρφίτσα. Το πρώτο μήνυμα είχε σταλεί, έτσι ο κρατικός κατασταλτικός μηχανισμός άρχισε για ακόμα μια φορά το έργο που ξέρει να κάνει καλά εδώ και πολλά χρόνια. Η πρώτη ομάδα γνωστών-αγνώστων – κουκουλοφώρων – μπαχαλάκιδων – ρουφιάνων ταγματασφαληστών εμφανίστηκε στην κορυφή της Πανεπιστημίου, πέταξε την πρώτη Amstel στα ματ. Ο κόσμος αντέδρασε, κατάφερε να διασπάσει την ομάδα τον ρουφιάνων, μάλισα κατάφερε να προπυλακίσει και έναν από αυτούς, πάνω στον οποίον βρέθηκε αστυνομική ταυτότητα. Η συνέχεια ήταν απολαυστική για τον άτυχο ρουφιάνο ο οποίος μέτρησε όλα τα σκαλία της πλατείας με την μούρη και στην συνέχεια έφτασε κλοτσιδών ως της αρχές της Ερμού με την μούρη κρέας. Εντελως τυχαία μετά από μισή ώρα άρχισε αυτο που θέλανε. Η πλατεία καλύφθηκε απο δακρυγόνα (με ημερομηνία λήξης 1995 όπως διαπιστώσαμε με τα ίδια μας τα μάτια). Ακολούθησαν εικόνες που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες μεσα μου. Η Νίκη είχε φτιάξει μια απίστευτη κάτασπρη φατσουλα με malox , ο Γιώργος με την μάσκα θαλάσσης χωρίς αναπνευστήρα, ο Σπύρος με τα γυαλιά κολυμβητή, ο Παντελής να θυμάται τα νιάτα του στην Ρηγίλης , η Μπίλη και ο Γιάννης να γονατίζουν από τα δακρυγόνα και αλληλοστιριζόμενοι να μπαίνουν στο μετρό για να πάρουν ανάσα, και όλοι μαζί να χορεύουν δίπλα από τα ματ δείχνοντας ότι πίσω από τα malox και τις μάσκες υπάρχει μια ιδέα, και οι ιδέες είναι αλεξίσφαιρες. Οι δυνάμεις καταστολής νόμιζαν ότι και αυτή την φορά θα κατάφερναν να σπάσουν τον κόσμο. Το κατάφεραν για λίγο αλλά κατά της 5 κουράστηκαν στον πόλεμο και αποφάσησαν να φύγουν. Όμως διαψεύσθηκαν. Η πλατεία, μετά την αποχώρηση τους γέμισε πάλι, ασφυκτικά. Ο κόσμος μάζεψε τις πέτρες από τους δρόμους καθάρισε όλη την πλατεία και κατα τις 8 βγαίνοντας από το μετρό άκουγες την φώνη του Βασίλη να τραγουδάει «Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία, εγώ κρατάω την ουσία και ονειρεύομαι..» και μια πλατεία γεμάτη χαμόγελα να τραγουδάει ξένοιαστη…γιατί είχαμε ΝΙΚΗΣΕΙ. Τελικά είναι όμορφο να πολεμάς για την δημοκρατία….

Σύνταγμα 15/6/2011

Freedom of Speech

Enhanced by Zemanta
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: