Αναρτήθηκε από: leptitprince | Αυγούστου 2, 2015

D’amore e d’anarchia – Nino Rota

Εξαιρετική ταινία, έργο τέχνης, σπαρακτική ωδή στην αγάπη…

Ώρα Κοινής Ανησυχίας

D’amore e d’anarchia – Nino Rota

By orfeas1973

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Στο παρακάτω βίντεο, με τίτλο «Everything you think you know about addiction is wrong», ο Johann Hari ισχυρίζεται ότι αντιμετωπίζουμε εξαιρετικά λάθος τις εξαρτήσεις αλλά κυρίως τους κοντινούς μας ανθρώπους που καταφεύγουν σε κάποια εξάρτηση.

Και υποστηρίζει το απίστευτα απλό μα τόσο δυνατό σκεπτικό, ότι καταλήγουμε να εξαρτόμαστε από κάτι, ο,τιδήποτε, απλά επειδή το πλαίσιο στο οποίο ζούμε δεν μας προσφέρει δεσμούς και συναισθηματικό δέσιμο με τους ανθρώπους γύρω μας, όπως την οικογένεια, τους φίλους κ.ο.κ.

Η εξάρτηση μπορεί να συμβαίνει όχι μόνο από τα ναρκωτικά αλλά από ο,τιδήποτε. Και είναι ψυχολογική, όχι σωματική… Ειδικά σήμερα πολλοί άνθρωποι βιώνουμε εξάρτηση από τα social media και τα smartphone μας, είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι, είτε το αποδεχόμαστε είτε όχι.

Θυμάμαι πολύ εύκολα την εξής περίοδο από τη ζωή μου:

σπούδαζα για το πτυχίο μου τότε, είχα το δωμάτιό μου στην φοιτητική εστία καθώς και διάφορα ενδιαφέροντα. Ένα από αυτά ήταν τα βιντεοπαιχνίδια. Τότε δεν το είχα παρατηρήσει αρκετά καλά κι ακόμα περισσότερο δε το είχα συνειδητοποιήσει, ότι τα βιντεοπαιχνίδια ήταν μια εξάρτηση για μένα. Τις νύχτες που δεν υπήρχε κανένας γύρω μου δε μπορούσα να σταματήσω να παίζω. Σε κάθε περίσταση όπου δεν υπήρχαν άνθρωποι γύρω μου και υπήρχε κάποιο βιντεοπαιχνίδι εγκατεστημένο στον υπολογιστή μου, η ατελείωτες ώρες εξάρτησης ήταν σχεδόν δεδομένες.

Τη στιγμή όμως που εμφανιζόταν στο δωμάτιό μου οι φίλοι και οι φίλες μου μπορούσα πολύ εύκολα να αφήσω τον υπολογιστή και να πάω να κάνω κάτι μαζί τους, να πάμε μια βόλτα, να μιλήσουμε, να δούμε κάποια ταινία, να διαβάσουμε, ο,τιδήποτε. Με μια πρώτη ματιά αυτό φαίνεται ουσιαστικά σαν έλλειψη εξάρτησης, αλλά πλέον θεωρώ ότι η εξάρτηση ήταν εκεί και συνυπήρχε με την υπόλοιπη ζωή. Σταματούσε αυτόματα όταν το πλαίσιο της ζωής μου γέμιζε ανθρώπους ξανά.

Κι αναρωτιέμαι (εντελώς ρητορικά), τι θα γινόταν αν οι φίλοι και οι φίλες μου μού έλεγαν ότι βαρέθηκαν να με βλέπουν να παίζω βιντεοπαιχνίδια κι ότι πρέπει να το κοιτάξω το ζήτημα και να το αντιμετωπίσω; Θυμίζει κάτι αυτή η αντιμετώπιση; Μήπως όλη την αντιμετώπιση που έχουμε απέναντι στους ανθρώπους μας που δείχνουν μια προφανή εξάρτηση από κάτι;

Αν’ αυτού, κανείς δεν είπε τίποτα, κανείς δεν έκανε διάκριση απέναντί μου και κανείς δε με κατέκρινε γι’ αυτό που έκανα, αλλά όλοι και όλες συνέχισαν απλά να είναι στη ζωή μου κι εγώ στη δική τους.

Αναρτήθηκε από: leptitprince | Απριλίου 11, 2015

Μια απορία μου για το Κράτος και την Εκκλησία

Το Κράτος συμμετέχει σε εκδηλώσεις της Εκκλησίας συστηματικά. Αυτό σημαίνει ότι αναγνωρίζει το δόγμα της Εκκλησίας το οποίο σε λίγες γραμμές μιλάει για έναν τύπο που πέθανε και αναστήθηκε. Αν υπολογίσουμε και τις φανταστικές ιστορίες και τα υποτιθέμενα θαύματα, τότε κάθε ενδεχόμενο είναι ανοιχτό!
Οπότε, αν γενικά στις σχέσεις μου με το Κράτος ισχυρίζομαι κάποια θαύματα θα πρέπει να γίνονται δεκτά! Π.χ. Δεν γίνεται να πληρώσω τον φόρο μου γιατί στο όραμα που είδα ο Χριστός ήρθε και μού είπε: «Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ!» Δεν είπε τίποτα για Εφορία…
Κατά τα άλλα είμαστε στον 21ο αιώνα…

Αναρτήθηκε από: leptitprince | Φεβρουαρίου 20, 2015

Η KATYUSHA TOY ΚΚΕ (Καπιταλιστικό Κόμμα Ελλάδος)

Σε σημαντική επικαιροποίηση του ύμνου του ΕΑΜ προέβησαν ο Γιάννης Αγγελάκας και Τζίμης Πανούσης ώστε στη συνέχεια να μπορεί να προσφερθεί ανιδιοτελώς στο ΚΚΕ. Ευελπιστούμε να γίνει ο νέος ύμνος του ΚΚΕ και να παίζει ακόμα και ήχος κλήσης στα κινητά κάθε εργατοπατέρα αυτού του τόπου.

Και για να μην παρεξηγηθούμε, όταν λέμε ΚΚΕ φυσικά εννοούμε το γνωστό Καπιταλιστικό Κόμμα Ελλάδος με το κόκκινο σφυροδρέπανο να θυμίζει πάντα ότι «τα ράσα κάνουν τον παπά».

Θεωρούμε ότι όσοι εκτιμήσατε αυτό το τραγούδι δε χρειάζεστε περαιτέρω εξηγήσεις για την δράση του ΚΚΕ συνάμα με τη ΧΑ και τον εξευτελισμό που προσέφερε στην έννοια του «κομμουνισμού»….

Αναρτήθηκε από: leptitprince | Οκτωβρίου 5, 2014

Ο κίνδυνος μεγαλώνει στο Ρίζωμα…

«Ο σταυρός σκοτώνει τα μικρόβια!» Αυτό δηλώνει, ανάμεσα σε πολλά άλλα, ο νέος παπάς του χωριού! Έμεινα άναυδος το πρωί ακούγοντας το καθιερωμένο πλέον μικρό του κυριακάτικο λογύδριο στο τέλος της λειτουργίας, στο οποίο σήμερα καταπιάστηκε με το σημείο του σταυρού και τι είπε μια «επιστήμονας» για τις ευεργετικές του ιδιότητες σχεδόν παντού.

Αυτό που ουσιαστικά μετέδωσε σήμερα ήταν ότι κατά την επιστήμη (!!!) μπορείς να σταυρώσεις ο,τιδήποτε κι αυτό θα είναι καθαρό. Φαγητό, νερό και ό,τι φανταστείς καθαρίζονται από βακτήρια και μικρόβια μόνο και μόνο κάνοντας σωστά τον σταυρό.

Οι «μελέτες» της κυρίας «επιστήμονος» έδειξαν επίσης ότι κάποιος αρκεί να κάνει τον σταυρό του, ακόμα κι αν δεν είναι χριστιανός. Η δουλειά θα γίνει.

Τέλος, προέτρεψε τους παρευρισκόμενους να μεταδώσουν αυτό στα παιδιά τους!!! Σ’ αυτό το σημείο είναι που εξαγριώθηκα περισσότερο! Τουλάχιστον οι ενήλικες έχουν κάποια εμπειρία στη ζωή με μολύνσεις κτλ. αλλά τα παιδιά όχι και τόσο! Ίσως κάτι τέτοια επικίνδυνα λογύδρια εγγραφούν καλά στο μυαλό τους και γίνουν το εμπόδιο για τη Λογική. Πολλοί άνθρωποι δε μπορούν να σκεφτούν λογικά γιατί στο μυαλό τους τη θέση της Λογικής κατέχει η δογματική πίστη…

Το ζήτημα εδώ είναι ότι λόγοι σαν κι αυτόν γίνονται κυριολεκτικά επικίνδυνοι και είναι εξαιρετικά ανεύθυνο να τους παράγει κάποιος. Μπορεί οι άνθρωποι να μη τρέχουν στα νοσοκομεία επειδή άκουσαν την λανθασμένη προπαγάνδα του παπά αλλά αυτό γίνεται γιατί μάλλον κανένας δεν τον παίρνει και πολύ στα σοβαρά σήμερα αλλά παρόλα αυτά κάποια στιγμή κάποιος μπορεί να τον πάρει στα σοβαρά και να πάθει κάτι. Ειδικά οι γιαγιάδες και οι παππούδες είναι αρκετά εύπιστοι μπροστά σε κάτι τέτοια και ειδικά όταν προέρχονται από μια «έμπιστη» και «έγκυρη», γι’ αυτούς, πηγή!

Καλό θα ήταν να ασχοληθεί με τη θρησκεία του και την απασχόλησή του και να αφήσει στην άκρη την Επιστήμη! Έχει κάθε δικαίωμα να κάνει και να λέει ό,τι θέλει, αρκεί να μην δημιουργεί δημόσιο πρόβλημα!

Ο ορισμός που θέλει το «κράτος» να σημαίνει «βία» επιβεβαιώνεται στο ακέραιο… Η αστυνομία ενάντια στους ανθρώπους, λειτουργώντας ως συμμορία. Δεν κάνω παραλληλισμό με συμμορία, λέω ευθέως ότι είναι συμμορία.

Λαϊκή Συνέλευση Εξαρχείων

Την Παρασκευή 12/9/14, μεταξύ 23.00 και 23.30, ματη διμοιρία που φυλάσσει τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ επί της Χαρ. Τρικούπη έδειξε το αντικοινωνικό της πρόσωπο για άλλη μια φορά: η κλούβα των ΜΑΤ ήταν παρκαρισμένη στο νούμερο 52 της οδού, με αναμένη τη μηχανή και το air condition, γεγονός που φυσικά ενοχλούσε τους κατοίκους της πολυκατοικίας και που προκάλεσε τη δίκαιη διαμαρτυρία τους. Συγκεκριμένα, η κα Α.Ρ. ζήτησε από τα ΜΑΤ ευγενικά να κλείσουν τη μηχανή της κλούβας, καθώς, λόγω του θορύβου της και του καυσαερίου που βγάζει, δε μπορούσαν να κοιμηθούν. Η κατάσταση συτή ήταν καθημερινή όλο το καλοκαίρι και συνοδευόταν μάλιστα από φωνές των αστυνομικών μέχρι και πολύ αργά τη νύχτα. Τα ΜΑΤ απάντησαν βρίζοντας την Α.Ρ., μέχρι που παρενέβη ο σύζυγός της, ρωτώντας για την αιτία αυτής της απρόκλητης επίθεσης. Ένας από τους άνδρες των ΜΑΤ, εξαιρετικά ερειστικός, προκάλεσε τον κο Δ.Ρ. να κατέβει κάτω.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 351 επιπλέον λέξεις

Αναρτήθηκε από: leptitprince | Αυγούστου 17, 2014

Μια σουρεάλ ιστορία από το νοσοκομείο..

Πριν από κάποιο καιρό είχα πει «ποτέ πια!» κι αυτό το είχα πει για την ανοχή στην παιδική κακοποίηση, την αποχή από τον πόνο του άλλου και γενικά την απουσία από την ανθρώπινη κοινωνία. Χαίρομαι που το αποφάσισα. Έχω βαρεθεί να βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου να μη νοιάζονται για κανέναν άλλον και μαζί με αυτούς κι εγώ. Αλλά εγώ δε θέλω να είμαι ατομιστής.
Ο λόγος που το γράφω αυτό είναι μια λίγο σουρεάλ ιστορία που έζησα σήμερα το πρωί έξω από το νοσοκομείο. Δε θα επεισέλθω σε λεπτομέρειες απλά θα αναφέρω κάποιες σκέψεις μου πάνω στο ζήτημα.
Βγήκα, λοιπόν, να πάρω το τσάι μου από το περίπτερο και καθώς περπατάω στο πεζοδρόμιο βλέπω μια πόρτα αυτοκινήτου ανοιχτή και έναν παππού να κλαίει μόνος του στο πίσω κάθισμα. Αμέσως μόλις κάνω δυο βήματα πιο πέρα επιστρέφω στο κάθισμά του και τον ρωτάω αν είναι καλά. Μού λέει με λυγμούς ότι πέθανε η γυναίκα του, η κα Φ. Προσπάθησα να τον παρηγορήσω λίγο αλλά αυτό είναι μάταιο ουσιαστικά σε αυτές τις στιγμές. Δεν πρέπει να είχε μια ώρα που έγινε η επιστροφή της 80χρονης γυναίκας του κου Δ. στη Φύση. Το μόνο που ήθελα ήταν να έχει κάποιον εκεί και να μπορεί να μιλήσει, να βγάλει τη θλίψη του προς τα έξω. Ο κ. Δ είναι γύρω στα 85 νομίζω, αλλά φαίνεται πολύ πιο νέος, ενεργητικός άνθρωπος. Μού είπε για την κα Φ. και πόσο πολύ την αγαπάει. Δεν έχει αποδεχτεί ακόμα την απώλεια.
Μια νεαρή συγγενής του, η Σ., στην ηλικία μου περίπου, γύρισε από το νοσοκομείο όπου είχε πάει να μαζέψει τα πράγματα της κας Φ. και με βρήκε στο πλάι του κου Δ. Ανησύχησε μήπως έγινε κάτι αλλά αμέσως και πάλι ησύχασε. Μού είπε και τη δική της ιστορία, τραγική ομολογώ… Τους χαιρέτησα μετά από λίγο και συνέχισα τον δρόμο μου για το περίπτερο.
Στην επιστροφή ήταν ακόμα εκεί. Σταμάτησα ξανά. Μιλήσαμε περισσότερο τώρα με τον κ. Δ. Ήρθαν κι άλλοι δύο συγγενείς τότε. Μια κυρία και μια νεαρή κοπέλα. Ο κ. Δ. εν τω μεταξύ σταματούσε για λίγο και ρωτούσε για μένα. Σε μία από τις σουρεάλ στιγμές με συμβούλευσε να βρω καλή γυναίκα και νοικοκυρά και μού προξένευε την Σ.! Αχ τον κ. Δ., μέσα στον πόνο του…
Στους συγγενείς ο θάνατος της κας Φ. φαινόταν κάτι φυσικό. Ήταν και 80 χρόνων. Στον κ. Δ. πάντως ήταν αλλιώς. Τα χρόνια δεν παίζουν κανένα ρόλο. Τελικά όποτε και να γίνει αυτή η μετάβαση, ο πόνος είναι ο ίδιος, ίσως. Γι’ αυτό και προσπαθώ να βλέπω ανθρώπους κι όχι ηλικίες. Κι οι ηλικιωμένοι είναι άνθρωποι, και τα μικρά παιδιά είναι άνθρωποι. Αυτό σημαίνει, για μένα, ότι κάποιος σ’ αυτή τη θέση χρειάζεται την συμπαράσταση των ανθρώπων γύρω του, άσχετα από το αν αυτοί προσδοκούν να έχει την ίδια στάση με αυτούς ή όχι απέναντι στο γεγονός. Πολλές φορές νομίζω ότι οι νεότεροι αναμένουμε μια πιο συγκρατημένη στάση από τους ηλικιωμένους και ότι αυτοί δε πρόκειται να επηρεαστούν και πολύ από τον θάνατο του συντρόφου τους μιας και υποτίθεται ότι αναμένουν αυτή τη στιγμή και είναι περισσότερο προετοιμασμένοι. Δεν ξέρω τι από αυτά μπορεί να ισχύει, αλλά θεωρώ ότι πρέπει να συμπαραστεκόμαστε στους ανθρώπους όπως και να έχει.
Η άλλη σουρεάλ στιγμή ήταν όταν τους αποχαιρέτησα για δεύτερη φορά κι η Σ. από την αμηχανία της μάλλον μού προσέφερε μια τσίχλα για να με ευχαριστήσει! Ήταν μια ωραία προσθήκη στις διάφορες γεύσεις της ιστορίας.
Αυτό που μού έκανε εντύπωση ήταν όμως η αντίδραση του κ. Δ. σε κάτι που του είπα. Στην επιστροφή μου από το περίπτερο κι αφού τους είδα ακόμα εκεί που τους άφησα, σκεφτόμουν κάτι να πω στον κ. Δ. για να του δώσω κάτι να κρατηθεί στις μέρες του. Οπότε πήγα κοντά και του είπα: «κ. Δ., όταν ξυπνάς το πρωί να λές μια καλημέρα στα δέντρα και στα πουλιά γιατί η κ. Φ. θα είναι εκεί, δεν φεύγει ποτέ.» Αυτός σταμάτησε να κλαίει και με κοιτούσε. Η έκφρασή του έδειχνε να προσπαθεί μάταια μάλλον να το επεξεργαστεί. Οι υπόλοιποι τού λέγανε για θεό και παράδεισο και η αντίδρασή του δεν άλλαζε καθόλου, συνέχισε να κλαίει.
Η αντιμετώπισή μας για το θάνατό στις δυτικές μας κοινωνίες είναι συνάρτηση της θρησκείας μας, θεωρώ. Η θρησκεία στην προκειμένη περίπτωση δεν έρχεται να απαλύνει τον πόνο που συνοδεύει μια φυσική αντίδραση στον θάνατο αλλά αντιθέτως προκαλεί αυτή την αντίδραση και αντίληψη. Τώρα ανακαλύπτω ότι υπάρχουν πάρα πολλές διαφορετικές αντιλήψεις για τον θάνατο σε διάφορες κοινωνίες ανά τον κόσμο. Κάποιοι χαίρονται και γλεντάνε, κάποιοι άλλοι διατηρούν τον νεκρό μέσα στο σπίτι, κάποιοι αντιμετωπίζουν τον θάνατο σαν κάτι κακό. Αλλά αυτό εξαρτάται από το φιλοσοφικό κι δη θρησκευτικό πλαίσιο μέσα από το οποίο επεξεργάζεται και αναλύεται το γεγονός αυτό…
Τέλος, όλοι μού εύχονταν να με έχει καλά ο Θεός και να μού δώσει τα καλύτερα. Δε το θεώρησα κατάλληλη στιγμή να τους πω ότι είμαι άθεος. Αλλά ίσως μπει κι αυτό στην «όχι πια!» φιλοσοφία μου, γιατί όπως όλοι μας χρειάζεται να πεθάνουμε έτσι χρειάζεται και οι θρησκείες να πεθάνουν… ώστε να γεννηθούν νέα φιλοσοφικά ρεύματα και ο άνθρωπος να αποκτήσει μια πιο υγιή σχέση με το Όλο, απ’ το οποίο προέρχεται και στο οποίο πηγαίνει…

Αναρτήθηκε από: leptitprince | Ιουνίου 22, 2014

Κόλιν Γουώρντ – Ο αναρχισμός ως μια θεωρία οργάνωσης

Κόλιν Γουώρντ – Ο αναρχισμός ως μια θεωρία οργάνωσης.

Αναρτήθηκε από: leptitprince | Μαΐου 26, 2014

Μια απτή ιδέα για την άμεση δημοκρατία

Σ’ ένα πρόσφατο σχόλιο στο Facebook έγραψα την παρακάτω πρόταση/αδρή ιδέα για την άμεση δημοκρατία. Αφορμή ήταν η άποψη ότι δε μπορούν οι πολίτες να ψηφίζουν για όλα τα θέματα.

Και αναρωτιέμαι εγώ. Όταν υπάρχει ένα ζήτημα, άλλες φορές σημαντικό (πώς άραγε ορίζεται το σημαντικό…), άλλες φορές τετριμμένο, γίνεται, στην καλύτερη περίπτωση, μια επιτροπή στη Βουλή ώστε να συζητηθεί το θέμα, να μιλήσουν και ειδικοί και στη συνέχεια να τεθεί κανονικά προς ψήφιση και να γίνει νόμος του Κράτους. Ή απλά έρχεται έτοιμο το νομοσχέδιο και ψηφίζεται εν μία νυκτί. (Διορθώστε με αν κάνω λάθος, παρακαλώ). Όλα αυτά παίρνουν χρόνο, άλλα σχεδόν καθόλου και είναι αντιδημοκρατικά, άλλα πάρα πολύ χρόνο και είναι κατ’ όνομα δημοκρατικά (δια αντιπροσώπων).
Οπότε γιατί να μην φτιάξουμε βασικές δομές στη χώρα (πάμ-φτηνα και πάρα πολύ εύκολα ) ώστε να συμμετέχουμε σε πραγματικά δημόσια διαβούλευση όλοι μας και στη συνέχεια να ψηφίζουμε αυτό που σχηματίσαμε ως νόμο του Κράτους. Η κυβέρνηση που θα έχουμε να είναι ΜΟΝΟ εκτελεστική εξουσία.
Κλείνω τα μάτια κι ονειρεύομαι: ανοίγω τον υπολογιστή μου και συνδέομαι στη σελίδα της αμεσοδημοκρατικής Βουλής μας όπου θα βρω ένα καινούργιο θέμα που προτάθηκε να ρυθμιστεί με νόμο. Πολίτες γράφουν τις απόψεις τους και αυτές σχηματίζουν τα άρθρα του νόμου μέσα σε μερικές ώρες μέχρι μέσα σε μερικές μέρες. (όπως και στην τωρινή Βουλή άλλωστε) Υπάρχουν και βιντεοπαρουσιάσεις θέσεων, ομαδοποιήσεις απόψεων κι εργαλεία διερεύνησης αυτών που συζητιούνται (αυτά υπάρχουν ήδη). Οι πολίτες ψηφίζουμε τον νόμο. Στη διαδικασία μπορεί να συμμετέχουμε από μερικές χιλιάδες μέχρι μερικά εκατομμύρια. Όπως και να έχει, η διαδικασία είναι άμεση κι όχι δια αντιπροσώπων και τα άτομα που συμμετέχουν είναι πάρα πολλά περισσότερα από τους 300 τωρινούς βουλευτές (συνήθως δεν συμμετέχουν όλοι τους παρά ελάχιστοι μόνο…).
Σε κάθε τόπο όμως έχουν δημιουργηθεί το κοινοβουλευτικό παράρτημα όπου μπορούν να συγκεντρωθούν οι πολίτες που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν το διαδίκτυο, ή απλά οι πολίτες που περνούσαν από κει κι αποφάσισαν να κάνουν κάτι καθημερινό όπως το να αποφασίσουν για τη χώρα τους.
Η συμμετοχή θα ήταν μεγαλύτερη, ειδικά αν η συμμετοχή στα κοινά ενσωματώνονταν ουσιαστικά στις σχέσεις πολίτη-κράτους. Και σήμερα υποτίθεται ότι η συμμετοχή στις εκλογές είναι υποχρεωτική αλλά η αποχή αγγίζει το 50% και δεν υπάρχει καμία συνέπεια. Θα μπορούσε όμως η συμμετοχή στην αμεσοδημοκρατική Βουλή να είναι και πάλι υποχρεωτική, έχοντας το περιθώριο μη συμμετοχής πχ για ένα μήνα (δηλαδή συμμετοχή τουλάχιστον μία φορά το μήνα το οποίο μεταφράζεται σε ~9.500.000 πολίτες / 30 ημέρες = ~316.500 πολίτες κατά μέσο όρο να παράγουν νόμους κάθε μέρα ) ή για 30 θέματα προς ψήφιση. Όταν κάποιος πολίτης δεν θα συμμετείχε στα κοινά για το παραπάνω διάστημα πχ θα έχανε την ίση μεταχείριση στις σχέσεις του με το κράτος και οι υποθέσεις του θα καθυστερούσαν εσκεμμένα μέχρι να συμμετάσχει ξανά στα κοινά.

Το κόστος είναι πάρα πολύ μικρότερο απ’ ό,τι πληρώνουμε σήμερα για τις διαδικασίες που ισχύουν καθώς και από την έλλειψη δημοκρατίας. Η υλοποιησιμότητα είναι εξασφαλισμένη διότι ήδη υπάρχουν πάμπολλα εργαλεία για κάτι τέτοιο και μπορούν να δημιουργηθούν κι άλλα, ανοιχτού κώδικα ώστε ο κάθε πολίτης να μπορεί να ελέγξει την εγκυρότητα του συστήματος και ότι κανείς δεν το έχει ή δε γίνεται να το σπάσει.

Enhanced by Zemanta
Αναρτήθηκε από: leptitprince | Μαΐου 17, 2014

Για τον ρατσισμό (παράδειγμα από το Μεξικό)

Ειλικρινά δεν έχω πολλά λόγια να περιγράψω αυτό που βλέπω…
Οι κοινωνίες μας έχουν δηλητηριάσει τα μικρά παιδικά μυαλά με τον ρατσισμό και το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι αυτό αφορά ακόμα και τα παιδιά που ανήκουν σε μία από αυτές τις ομάδες ανθρώπων που είναι θύματα του ρατσισμού….
Δυστυχώς έχει εντυπωθεί βαθιά στο μυαλό τους ότι το λευκό δέρμα και τα γαλανά μάτια είναι πιο όμορφα, τα κατέχουν πιο καλοί άνθρωποι τούς οποίους μπορεί κάποιος να εμπιστευτεί.
Ειλικρινά ντρέπομαι για την καταδίκη που ορίσαμε στα παιδιά, να βρίσκονται αυτοεξόριστα και αυτοδέσμια στην δική τους φυλετική φυλακή για πάντα, να βρίσκονται σ’ ένα σώμα που εγγενώς θεωρούν κατώτερο ….

Older Posts »

Kατηγορίες

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 352 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: